Οκτώ μήνες διήρκεσε η κατάπαυση πυρός ανάμεσα στον πόλεμο των 12 ημερών (Ιούνιος 2025) και στον πόλεμο των 38 ημερών που εξαπέλυσε ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ σε βάρος του Ιράν στα τέλη του περασμένου Φλεβάρη. Και στη διάρκεια της πρώτης «εκεχειρίας» το Ισραήλ δεν έπαψε ούτε στιγμή τη γενοκτονία-εθνοκάθαρση στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, με την ανοχή και τη συγκάλυψη ολόκληρης της Δύσης. Κρατούσε έτσι το μέτωπο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής θερμό, προετοιμάζοντας τους όρους για τη νέα επίθεση σε βάρος της Τεχεράνης.
Στη σημερινή κρίση ο Νετανιάχου ξεπέρασε τον εαυτό του. Δεν άφησε να περάσουν ούτε ελάχιστες ώρες από την στιγμή που ανακοινώθηκε η συμφωνία εκεχειρίας δύο εβδομάδων για να δηλώσει ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει την επίθεσή του στο Λίβανο. Μπορεί, θέλοντας και μη, να αποδέχθηκε την εκεχειρία, αλλά θεώρησε ότι η τελευταία δεν συμπεριλαμβάνει το Λίβανο. Έτσι, παρά την παρέμβαση του διαμεσολαβητή πρωθυπουργού του Πακιστάν (που διαβεβαίωνε ότι η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός προβλέπει τερματισμό του πολέμου και στον Λίβανο), αλλά και τη δραματική απαίτηση της Αιγύπτου για πλήρη τερματισμό των εχθροπραξιών, το Ισραήλ συνέχισε το σφυροκόπημα του Λιβάνου.
ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ της Τετάρτης, μάλιστα, πραγματοποίησε την πιο μεγάλη αεροπορική επίθεση από την έναρξη του πολέμου στα νότια προάστια της Βηρυτού και σε άλλες 100 περιοχές του Λιβάνου, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 254 νεκρούς μέσα σε λίγες ώρες, και χιλιάδες άμαχους τραυματισμένους ή εγκλωβισμένους στα ερείπια. Όπως είναι γνωστό, ο ισραηλινός στρατός έχει ήδη δημιουργήσει μια «νεκρή ζώνη» στον νότιο Λίβανο, βάζοντας στο στόχαστρο αστικές υποδομές, νοσοκομεία, σχολεία κ.λπ. και εκτοπίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες από τις κατοικίες τους. Τώρα σχεδιάζει να προωθηθεί βορειοτέρα και του ποταμού Λιτάνι.
Η συνέχιση των αεροπορικών επιδρομών μετά την υπογραφή της εκεχειρίας συνιστά έγκλημα πέρα από κάθε προηγούμενο, καθώς απειλεί να τινάξει στον αέρα την κατάπαυση του πυρός και να τυλίξει στις φλόγες ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Παρά τους αλλοπρόσαλλους πανηγυρισμούς για την υποτιθέμενη νίκη του στον πόλεμο του Ιράν, ο Τραμπ έσπευσε ξανά να στηρίξει το Ισραήλ, προσθέτοντας ότι «σύντομα θα τακτοποιήσει και αυτό το θέμα». Στο μεταξύ το Ιράν, αντιδρώντας στη συνέχιση των ισραηλινών εγκλημάτων στον Λίβανο, ανακοίνωσε ότι σταματά εκ νέου την ελεύθερη διέλευση πετρελαιοφόρων από τα στενά του Ορμούζ, ενώ εξετάζει το ενδεχόμενο νέας πυραυλικής επίθεσης κατά του Ισραήλ.
Στην πραγματικότητα αυτή η νέα εκεχειρία δεν κράτησε ούτε λεπτό, και τίποτα δεν εγγυάται ότι είναι δυνατό να συγκρατηθεί η εμπρηστική πολιτική του σιωνισμού στη Μέση Ανατολή.
ΕΑΝ Ο ΤΡΑΜΠ και οι επιτελείς του έχουν την πολυτέλεια να παριστάνουν τους νικητές στη σύγκρουση με το Ιράν, ο Νετανιάχου βρίσκεται σε δεινή θέση. Έχοντας να αντιμετωπίσει μια δίκη για οικονομικά σκάνδαλα, πίστευε ότι μια επιτυχία στην επίθεση εναντίον του Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει σε απαλλαγή του. Σήμερα όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι πέτυχε ούτε έναν από τους στόχους του. Η κυβέρνηση του Ιράν δεν κατέρρευσε, το οπλοστάσιό του (και ιδιαίτερα οι πυραυλικές του ικανότητες) φάνηκε πολύ ισχυρότερο από τις εκτιμήσεις των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, το πυρηνικό του πρόγραμμα δεν φαίνεται να επηρεάστηκε από τα αμερικανο-ισραηλινά πλήγματα, ενώ το σχέδιο για τη Νέα Μέση Ανατολή δεν θα προχωρήσει εύκολα στο μεταπολεμικό τοπίο. Αντίθετα, το ίδιο το Ισραήλ δέχθηκε ισχυρότατα πλήγματα σε στρατιωτικές και ενεργειακές υποδομές, και για πρώτη φορά στην ιστορία του πιέστηκε σοβαρά, μέσα στο έδαφός του, από έναν αντίπαλο που αποδείχθηκε πολύ ικανός.
Ήδη η ισραηλινή αντιπολίτευση εξαπολύει επίθεση κατά του Νετανιάχου, καταλογίζοντάς του τη μεγαλύτερη στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική ήττα που υπέστη η χώρα από την εποχή της συγκρότησής της. Έτσι η φυγή προς τον πόλεμο αποτελεί μονόδρομο για τον ισραηλινό πρωθυπουργό. Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσει να συμπαρασύρει και τις ΗΠΑ σε αυτόν.
