Το έργο το έχουμε ξαναδεί, και το σενάριό του γράφεται πριν καν στηθούν οι κάλπες. Όταν γίνουν εκλογές οι πιθανότητες είναι να μην έχουν αυτοδυναμία κάποιου κόμματος αλλά να γίνουν επαναληπτικές και / ή να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας. Σε αυτό το ενδεχόμενο, το κάθε κόμμα που θα συμμετέχει στην κυβέρνηση συνεργασίας θα επικαλεστεί το «αυτονόητο»: Δεν κυβερνάει μόνο του, άρα δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Ό,τι υποσχέθηκε προεκλογικά θα κατατεθεί στο ταμείο της «ρεαλιστικής διαχείρισης» και θα ακολουθήσει η γνώριμη μετεκλογική προσγείωση – ανώμαλη, όπως πάντα, για την ελληνική κοινωνία.
Και βέβαια, θα υπάρχει πάντα και ο «Στουρνάρας». Τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα, γιατί δεν μιλάμε για ένα πρόσωπο ούτε για κάτι δευτερεύον· μιλάμε για έναν θεσμό. Έναν θεσμό δεμένο με όλες τις χρηματοδοτικές ροές, με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με το σύνολο της ευρωκρατίας, ο οποίος θα ορίσει –ήδη ορίζει– το σκληρό οικονομικό πλαίσιο εντός του οποίου θα κινηθεί οποιαδήποτε κυβέρνηση: Λεφτά υπάρχουν για εξοπλισμούς και στρατιωτικά προγράμματα, άρα θα περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες κάθε είδους, θα ιδιωτικοποιηθεί ό,τι απέμεινε, θα συμπιεστούν οι συντάξεις, θα ψαλιδιστούν τα κονδύλια για Υγεία και Παιδεία. Αυτό είναι το πραγματικό πρόγραμμα. Τα υπόλοιπα –όσα θα ακούμε προεκλογικά– είναι χάδια για τα αυτιά.
Επομένως είναι αναγκαίο, απέναντι σε αυτή την οργανωμένη κοροϊδία, να διατυπωθούν από τη μεριά της κοινωνίας απαιτήσεις και να ζητηθούν δεσμεύσεις. Να διατυπώσει η κοινωνία τα αιτήματά της προς όλα, ανεξαιρέτως, τα κόμματα και να ζητήσει δέσμευση απέναντί τους. Όχι άλλα λόγια, χορτάσαμε από υποσχέσεις και κωλοτούμπες. Φτάνει η κοροϊδία: Δέσμευση, διαφορετικά αγώνας. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Και επειδή στη γνωστή ένσταση («ωραία τα λες, αλλά έχεις καμιά πρόταση;») οφείλουμε μια συγκεκριμένη απάντηση, ιδού ένας ενδεικτικός κατάλογος.
Για την ενέργεια: Κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, μέτρα για φτηνό ρεύμα, καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας – σε αυτήν, άλλωστε, κρατάμε ευρωπαϊκή πρωτιά (μαζί με τον πληθωρισμό), με ποσοστά διπλάσια από τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. των «27». Πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και στο πετρέλαιο για τους αγρότες.
Για την ύπαιθρο και την περιφέρεια: Ανατροπή των συνειδητών πολιτικών εγκατάλειψης. Κλείνουν νοσοκομεία, κλείνουν σχολεία, κλείνουν τα πάντα – και μετά απορούμε γιατί φεύγει ο κόσμος. Πώς να μείνει κανείς εκεί όπου δεν μπορεί να στείλει το παιδί του σε σχολείο, ούτε να φτάσει ο ίδιος σε νοσοκομείο; Στήριξη του αγροτικού τομέα, όχι η καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας που είδαμε με τη «σφαγή» των κοπαδιών – υπόθεση που δένει και με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και όλα αυτά την ώρα που η συμφωνία με τη Mercosur ετοιμάζεται να φέρνει απ’ έξω ό,τι θα μπορούσε να παράγεται εδώ.
Για την Υγεία: Διατήρηση και όχι διάλυση των κοινωνικών δομών – θεραπευτικές κοινότητες και ομάδες που κάνουν τεράστια δουλειά για ανθρώπους με προβλήματα αποψιλώνονται. Μείωση των τιμών των φαρμάκων και της συμμετοχής των ασφαλισμένων: 25% συμμετοχή πληρώνει σήμερα ο άνθρωπος που κατέβαλλε εισφορές στα ταμεία του μια ολόκληρη ζωή. Να αποσυρθούν οι πρόσφατοι περιορισμοί του Υπουργείου Υγείας στις εξετάσεις: Αν έκανες μια μέτρηση ζαχάρου ή έναν προληπτικό δείκτη, το σύστημα σε «μπλοκάρει» για έξι μήνες, ακόμη κι αν ο γιατρός σού έχει δώσει παραπεμπτικό – όποιος τα έχει ζήσει, ξέρει. Προσλήψεις γιατρών και προσωπικού στα νοσοκομεία. Στήριξη και όχι διάλυση του ΕΣΥ.
Για την Παιδεία: Απαγόρευση των ιδιωτικών ΑΕΙ και δέσμευση όλων των κομμάτων απέναντί της. Στήριξη του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου· να μην κλείσουν πανεπιστήμια και τμήματα στην περιφέρεια, γιατί αυτό είναι άλλη μια μορφή εγκατάλειψής της. Κατάργηση της ΕΒΕ, ώστε να εισάγονται περισσότεροι φοιτητές. Όχι στην κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών μονάδων («Ωνάσεια», πρότυπα κ.ο.κ.) και όχι στο «πολλαπλό βιβλίο», που ανοίγει την πόρτα σε εκδοτικούς οίκους και φροντιστήρια και διαλύει την ενιαία γνωστική διαδικασία σε κάθε βαθμίδα: Κάθε σχολείο θα διαλέγει το βιβλίο του τάδε ή του άλλου, που είχε τα κονέ.
Για την εργασία: Άμεση κατάργηση του νόμου για το 13ωρο. Δεν μπορεί να δουλεύει άνθρωπος 13 ώρες τη μέρα, και το βλέπουμε κάθε καλοκαίρι, με τη σεζόν και τους καύσωνες: Εργάτες 58 και 61 ετών καταρρέουν με καρδιακά επεισόδια, ενώ μόνο την τελευταία εβδομάδα δύο-τρεις άνθρωποι πήγαν για μεροκάματο και δεν γύρισαν σπίτι. Αυξήσεις μισθών, για να αναπληρωθεί η πραγματική μείωση που έχει επιφέρει η ακρίβεια: με πληθωρισμό 5,2% και μισθούς στον πάτο της Ευρώπης, ποιες αυξήσεις δόθηκαν τόσον καιρό; Καμία. Και μείωση των έμμεσων φόρων – ΦΠΑ, ειδικοί φόροι, φόροι στα καύσιμα. Να σταματήσει η φοροληστεία.
Για την ακρίβεια: Μείωση τιμών στα βασικά είδη κατανάλωσης –τρόφιμα, παιδικά είδη, είδη καθαριότητας– με πλαφόν και ουσιαστική καταπολέμηση των καρτέλ. Και άμεσο φρένο στην ασυδοσία τραπεζών, funds, servicers και εισπρακτικών εταιρειών.
Για την οικογένεια: Ολοήμερα σχολεία και παιδικοί σταθμοί που ανοίγουν, όχι που κλείνουν. Πώς να κάνει δεύτερο παιδί μια οικογένεια όπου δουλεύουν αναγκαστικά και τα δύο μέλη της και δεν έχουν πού να αφήσουν ούτε το πρώτο; Προστασία της μητρότητας, να σταματήσουν οι απολύσεις εγκύων στον ιδιωτικό τομέα.
Για το περιβάλλον και τις μεταφορές: Προστασία του νερού από τις ιδιωτικοποιήσεις, προστασία των περιοχών Natura. Φθηνές μεταφορές παντού, μείωση εισιτηρίων και διοδίων.
Και τέλος η εξωτερική πολιτική. Να λέμε πού και πού και κανένα βέτο ‒ όταν, φερ’ ειπείν, στήνονται ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία στην Τουρκία. Να είμαστε υπέρ της ειρήνης και όχι της εμπλοκής, με ανεξάρτητη πολιτική. Ποιο από τα κόμματα που ζητούν σήμερα ψήφο μιλά για τα στρατηγεία του ΝΑΤΟ; Ποιο θέτει ζήτημα για τις σχέσεις με το Ισραήλ;
Όλα τα παραπάνω δεν είναι μαξιμαλισμός· είναι τα μίνιμουμ. Και ακριβώς επειδή είναι τα μίνιμουμ, η απαίτηση δέσμευσης απέναντί τους γίνεται το κριτήριο που ξεχωρίζει τη σοβαρότητα από την κοροϊδία. Όποιο κόμμα αρνείται να δεσμευτεί, αυτοφωτογραφίζεται και μας προαναγγέλλει την «προσγείωση» που ετοιμάζει. Όσο για εμάς, ισχύει το απλό και δοκιμασμένο: Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κατακτιούνται. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Ομολογία Αλέξη Τσίπρα: «Ισορροπία στο πολιτικό σύστημα»
Ομολογούμε ότι δεν περιμέναμε να ειπωθεί από τον πρώην πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα τόσο καθαρά το σχέδιο που προωθείται για την αναμόρφωση και την επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος.
Κι όμως, ειπώθηκε. Το είπε ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, σε ανοικτή εκδήλωση στο Περιστέρι, στις 9/7/2026. Τόνισε ότι θέλει να συμβάλει στην ανόρθωση του πολιτικού συστήματος. Είπε συγκεκριμένα: «Είμαστε εδώ για να δώσουμε ισορροπία στο πολιτικό σύστημα. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς δύο πόλους. Που θα ανταγωνίζονται και, όταν ο ένας θα είναι στη διακυβέρνηση, ο άλλος θα ασκεί ισχυρή αντιπολίτευση. Σήμερα, η αλαζονεία του Μητσοτάκη οφείλεται σε αυτό το κενό».
Όποιος δεν κατάλαβε, κακό του κεφαλιού του. Γίνεται προσπάθεια να στηθεί ένας νέος διπολισμός, για να λειτουργεί κάπως το πολιτικό σύστημα του μεταπρατικού, εξαρτημένου μοντέλου. Γι’ αυτό δεν είπε λέξη ο Αλ. Τσίπρας για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ και τις αποφάσεις της, λέξη για το δυστύχημα στον Ασπρόπυργο και τους εργάτες που χαροπαλεύουν, λέξη για τα ουκρανικά ντρόουνς που σεργιανάνε στις ελληνικές ακτές ‒ και τόσα άλλα…
