«Ένας πολιτισμός θα πεθάνει απόψε» δήλωνε την Τρίτη, δίχως την παραμικρή συναίσθηση του βάρους των λέξεων, ο παραληρών Αμερικανός πρόεδρος – που την προηγούμενη ημέρα χυδαιολογούσε με ανήμπορη λύσσα ενάντια στους Ιρανούς και απειλούσε με εξαφάνιση το Ιράν εάν δεν ανοίξει «τα γαμημένα τα Στενά»… Λίγες ώρες αργότερα, καταλαβαίνοντας ότι και η νιοστή μπλόφα του έπεσε στο κενό, ο εκπρόσωπος του πιο μισανθρωπικού, δυστοπικού και τυχοδιωκτικού τμήματος της βορειοαμερικανικής ελίτ ανέκρουε πρύμνα, αποδεχόμενος εκεχειρία για δύο εβδομάδες προκειμένου να πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις. Με κραυγαλέα την ταπείνωση της διοίκησης Τραμπ και συνακόλουθα της «πιο ισχυρής και πιο σπουδαίας χώρας στον κόσμο»: δηλαδή την αναγνώριση, και επισήμως, του γεγονότος ότι τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ κρατά η Τεχεράνη. Αυτή είναι η… νίκη του Τραμπ: η επαναφορά στην κατάσταση που επικρατούσε πριν ΗΠΑ-Ισραήλ εξαπολύσουν την παράνομη και απρόκλητη επίθεσή τους!
Υπήρχε εναλλακτική επιλογή; Ναι: μια απόπειρα της στρατιωτικής μηχανής των ΗΠΑ να στείλει το Ιράν «πίσω στη Λίθινη Εποχή, στην οποία ανήκει», όπως δήλωνε ο Τραμπ, μεταξύ άλλων μέσω της ανατίναξης όλων των πολιτικών υποδομών της χώρας (όλα αυτά είναι βεβαίως εγκλήματα πολέμου, αλλά σήμερα ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες…). Οι Ιρανοί όμως είχαν καταστήσει σαφές ότι έχουν προετοιμάσει την απάντησή τους μπροστά και σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ήταν μια διαβεβαίωση που κανείς δεν μπορούσε να θεωρήσει μπλόφα αντίστοιχη αυτών του Αμερικανού προέδρου, καθώς μέχρι τώρα η Τεχεράνη έχει αποδείξει πως εννοεί ό,τι λέει, κι έτσι έχει κερδίσει –αν μη τι άλλο– αξιοπιστία στα μάτια των κρατών και των λαών του πλανήτη. Οπότε ποιο θα μπορούσε το επόμενο βήμα της Ουάσινγκτον απέναντι σε μια ιρανική αντεπίθεση «αυτοθυσιαστική», και γι’ αυτό ακραία οδυνηρή για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συνενόχους τους; Η χερσαία εισβολή ήταν εξαρχής ανέκδοτο. Απέμενε πλέον μόνο η εξαπόλυση πυρηνικού Αρμαγεδδώνα – που και μόνο ότι συζητιέται σαν ενδεχόμενο δείχνει σε πόσο βαθιού γκρεμού το χείλος σπρώχνει την ανθρωπότητα η «σωστή πλευρά της Ιστορίας»…
Απέτυχε και η επιχείρηση αρπαγής του ιρανικού ουρανίου
Η διοίκηση Τραμπ δεν τόλμησε. Υποχρεώθηκε σε προσωρινή υποχώρηση εφ’ όλης της ύλης, δίνοντας «χρόνο για διαπραγματεύσεις», παρά την υστερική αντίθεση του ισραηλινού παρακράτους σε μια τέτοια εξέλιξη. Έχοντας κερδίσει την… αναξιοπιστία της με το σπαθί της (μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο επιτέθηκε απρόκλητα στο Ιράν δύο φορές, ενώ υποτίθεται ότι διεξάγονταν διαπραγματεύσεις), η Ουάσινγκτον δεν πρέπει να απορεί που κανείς δεν δηλώνει αισιόδοξος, ότι η σύρραξη βαίνει προς εκτόνωση. Και οι ίδιοι οι Ιρανοί κατανοούν ότι η εκεχειρία μπορεί να υποκρύπτει την προσπάθεια των ΗΠΑ να κερδίσουν χρόνο για να αναδιοργανώσουν και να ενισχύσουν το εξαντλημένο τους οπλοστάσιο – έμψυχο και άψυχο. Γι’ αυτό και δεν δέχονταν εκεχειρία 45 ημερών, όπως πρότεινε ο Τραμπ, αντιτείνοντας ένα συνεκτικό σχέδιο 10 σημείων για οριστική ειρήνευση, με εγγυήσεις ότι δεν θα υποστούν νέα επίθεση.
Είχε προηγηθεί, μαζί με τον βομβαρδισμό πανεπιστημίων, σχολείων, γειτονιών, νοσοκομείων, ακόμη και του Ινστιτούτου Παστέρ, η αποτυχημένη απόπειρα των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ να αρπάξουν το ιρανικό ουράνιο – μια επιχείρηση που πουλήθηκε στη διεθνή κοινή γνώμη υπό την παραπλανητική βιτρίνα της πανηγυρικής «διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν». Δεν γνωρίζουμε αν διασώθηκε πράγματι ο… στρατιώτης Ράιαν (που παραμένει αγνώστων στοιχείων και εξαφανισμένος), αλλά το σίγουρο είναι πως οι κακοποιοί του 21ου αιώνα άφησαν πίσω τους τα κουφάρια μεταγωγικών αεροσκαφών C-130, ίσως και άλλων Αμερικανών στρατιωτών. Πού; Σε απόσταση 200 χιλιομέτρων από τη ζώνη κατάρριψης του F-15! Και σε απόσταση αναπνοής από την τοποθεσία που οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ θεωρούσαν ότι φυλάσσεται το ιρανικό ουράνιο. Στα κατεστραμμένα αεροσκάφη διακρίνονται και καμένες σοροί, ενώ βρέθηκε και η ταυτότητα μιας αξιωματικού των ειδικών δυνάμεων. Το Πεντάγωνο «ούτε επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει», κατά το ισραηλινό στιλ. Ίσως μάθουμε τι πραγματικά συνέβη εκεί εάν οι Ιρανοί καταλήξουν κάποια στιγμή στο συμπέρασμα ότι και αυτές οι διαπραγματεύσεις είναι προσχηματικές, κι άρα ότι δεν κερδίζουν τίποτα γλιτώνοντας τη διοίκηση Τραμπ από μια επιπλέον ταπείνωση.
Κανείς (σχεδόν…) δεν θέλει Αρμαγεδδώνα
Εύλογα, οι πάντες ανακουφίστηκαν από την είδηση της εκεχειρίας και της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων – που θα διεξαχθούν στο Πακιστάν βάσει της ιρανικής ειρηνευτικής πρότασης, κι όχι των «15 σημείων» των ΗΠΑ, που θα ισοδυναμούσαν με συνθηκολόγηση της Τεχεράνης. Η οποία όμως θα προϋπέθετε έναν θρίαμβο της Ουάσινγκτον που ποτέ δεν ήρθε. Το παραδέχθηκε ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος: «Έχουμε λάβει μια πρόταση 10 σημείων από το Ιράν, και πιστεύουμε ότι αποτελεί μια βιώσιμη βάση για διαπραγμάτευση». Ακριβώς γι’ αυτό ανακοινώθηκε ότι στην εκεχειρία περιλαμβάνεται και ο Λίβανος, όπως ζητούσε η Τεχεράνη – με τον Νετανιάχου να δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να συμμορφωθεί με αυτό το σημείο (το τι επιπτώσεις θα έχουν οι εξελίξεις στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, άρα και σ’ αυτό καθαυτό το μέλλον του γενοκτονικού παρακράτους, είναι ένα διαφορετικό και μεγάλο κεφάλαιο).
Οπωσδήποτε, το τι συμφωνήθηκε πραγματικά για να ξεκινήσει η εκεχειρία μπορούμε σχετικά έγκυρα να το πληροφορηθούμε όχι από την προπαγάνδα των εμπόλεμων –και δη από τις άναρθρες κραυγές που ακόμα βγάζουν διάφοροι Ισραηλινοί και Αμερικάνοι «παράγοντες»– αλλά π.χ. από τον διαμεσολαβητή Πακιστανό πρωθυπουργό. Ο οποίος δήλωσε την Τετάρτη: «Με χαρά ανακοινώνω ότι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι ΗΠΑ, μαζί με τους συμμάχους τους, συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός παντού, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, με άμεση ισχύ». Το αν και πόσο θα την τηρήσει το ταπεινωμένο ντουέτο των γκάνγκστερ ΗΠΑ-Ισραήλ και οι συνένοχοί τους, θα το δούμε. Η αλήθεια είναι ότι, μέχρι στιγμής, το Τελ Αβίβ έχει κουρελιάσει όλες τις εκεχειρίες που έχει υπογράψει, και ότι για τις ΗΠΑ οι προηγούμενες διαπραγματεύσεις ήταν στάχτη στα μάτια…
Η ανακούφιση πάντως, έστω και προσωρινή και εύθραυστη, είναι εύλογη: κανείς, πλην μιας ελίτ που σχεδιάζει δυστοπίες (συν μιας αφιονισμένης σιωνιστικής συμμορίας), δεν θέλει να σκέφτεται τι ακολουθεί μόλις αρχίσει η «περιορισμένη» χρήση «τακτικών» πυρηνικών όπλων. Εξίσου εύλογο είναι να συμπεράνει κανείς ότι η ρήξη στο εσωτερικό της βορειοαμερικανικής ελίτ, πόσο μάλλον και εντός του ρεύματος MAGA, «έβγαλε» μια σαφή αντιπολεμική πλειοψηφία στην κοινή γνώμη των ΗΠΑ, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τελική ατολμία των επιτιθέμενων. Η οποία με τη σειρά της πλήττει ακόμη βαρύτερα το όποιο κύρος είχε απομείνει στους Βορειοαμερικανούς ενώπιον τόσο των συμμάχων όσο και των αντιπάλων τους. Η παγκόσμια ζημιά στη φήμη και την αξιοπιστία (άρα, σε κάποιο βαθμό, και στη δυνατότητα επιβολής δι’ απειλών και εκφοβισμού) των «παντοδύναμων» ΗΠΑ δεν θα είναι προσωρινή – όπως κι αν εξελιχθεί η αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή.
