Στη Ρόδο έπεσαν 202 χιλιοστά βροχής σε έξι ώρες και ένας άνθρωπος βρήκε τον θάνατο όταν ο χείμαρρος παρέσυρε το αυτοκίνητό του στη θάλασσα. Στη Βόρεια Εύβοια ο Κηρέας ξεχείλισε, ο δρόμος Προκόπι-Μαντούδι κόπηκε στα δύο και τα Ψαχνά εκκενώθηκαν με μήνυμα του 112. Στη Στενή η βροχή έφτασε τα 295 χιλιοστά και τμήματα του Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων κηρύχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στην Κρήτη, τα ρέματα και οι αγωγοί του Ηρακλείου δεν άντεξαν. Και η κυβέρνηση; Η γνωστή επωδός: «Ακραία φαινόμενα», «κλιματική κρίση» κ.ο.κ.
Ακραία, ναι. Απρόβλεπτα, όμως, όχι. Η Βόρεια Εύβοια κάηκε το 2021, η Ρόδος το 2023. Κάθε επιστήμονας, κάθε δασολόγος, κάθε μηχανικός το έλεγε από την επόμενη μέρα: Όταν το βουνό χάνει το δάσος του, η πρώτη μεγάλη βροχή θα το κατεβάσει στα χωριά. Χωρίς ρίζες να κρατήσουν το χώμα, χωρίς κορμούς να φρενάρουν το νερό, οι χείμαρροι γίνονται ποτάμια λάσπης. Το ήξεραν όλοι. Το ήξερε και το κράτος.
Τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια; Αντιδιαβρωτικά έργα στο πόδι, καθαρισμοί ρεμάτων όποτε θυμηθούν, μελέτες που κάνουν κύκλους στα συρτάρια. Στην Κρήτη, έργο 11 εκατ. ευρώ για καθαρισμό ρεμάτων και αγωγών είχε μηδενικές πληρωμές μέχρι το τέλος του 2025. Λεφτά υπήρχαν, έργα δεν υπήρχαν. Υπήρχαν όμως εγκαίνια, «επενδύσεις» και εκατομμύρια για επικοινωνία.
Το σχήμα είναι πια γνωστό: Φωτιά το καλοκαίρι, πλημμύρα το φθινόπωρο, 112 και «πρώτη αρωγή» στο ενδιάμεσο. Και μετά, μέχρι την επόμενη καταστροφή, σιωπή. Η πολιτική προστασία έχει καταντήσει πολιτική μηνυμάτων στα κινητά.
Δεν φταίει η βροχή. Η βροχή κάνει τη δουλειά της. Φταίει ένα κράτος, μια κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα που ξέρουν τι θα γίνει και επιλέγουν να μην κάνουν τίποτα.
Μ.Α.
