Της Μάριαν Σπίγγου*
Έχω στη βιβλιοθήκη μου την αυτοβιογραφία της Μελίνας Μερκούρη «Γεννήθηκα Ελληνίδα». Μερικές φορές μου αρέσει να ανακαλώ και να οικειοποιούμαι τη φράση γιατί κι εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα. Δεν ξέρω γιατί ακούγονται βαριές αυτές οι δύο απλές λέξεις ή γιατί σε εμένα φαίνονται να κουβαλούν ειδικό βάρος.
Με την πολιτική δεν είχα ούτε έχω κάποια σχέση, ούτε ιδιαίτερη συμπάθεια. Δεν έχω πολιτική ταυτότητα, ούτε εμμονές. Μεγαλώνοντας, έβλεπα τις αυτονόητες αξίες και ελευθερίες να αλλάζουν και όχι προς το καλύτερο. Η αστάθεια, η ανασφάλεια και η έλλειψη αξιών και κοινωνικής ευθύνης έγινε η καθημερινότητα.
Οι πολίτες, η χώρα, το περιβάλλον, η ταυτότητα και η αξιοπρέπεια έχαναν έδαφος από γνωστούς και άγνωστους χι παράγοντες. Οι περισσότεροι από όσους παρακολουθούν από απόσταση θεωρώντας εαυτούς ανήμπορους, είναι μάρτυρες μιας τεράστιας απώλειας. Σε ατομικό και σε εθνικό επίπεδο.
Γιατί όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις για τη χώρα σου τότε ίσως δεν έχεις χώρα που να νιώθεις ότι ανήκεις.
Οι εθνικοί πόροι, έδαφος, υπέδαφος, θάλασσα και εναέριος χώρος είναι ζωτικής σημασίας για τους κατοίκους της χώρας, της κάθε χώρας. Είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους. Το έχουν διεκδικήσει οι πρόγονοί τους και το δικαιούνται οι απόγονοί τους. Οι ενεργειακοί πόροι μέσω των υποδομών ανήκουν στον εθνικό μας πλούτο και απαραίτητοι για την ενεργειακή μας ασφάλεια και αυτονομία.
Ανεξάρτητα από την πράσινη ανάπτυξη, το περιβαλλοντικό αποτύπωμα, την κλιματική αλλαγή, τα πολιτικά και γεωπολιτικά επιχειρήματα για την κατεύθυνση και τη διαχείριση της ενέργειας, κάθε χώρα έχει δικαίωμα στην αυτονομία των εθνικών της πόρων για την επιβίωση σε δύσκολους καιρούς, οι οποίοι ενεργειακά και όχι μόνο, είναι ήδη εδώ.
Ανεξάρτητα από τις στρατηγικές επιλογές, τα σχέδια πράσινης ενέργειας, τις διεθνείς επιταγές και επιβολές, την ανάγκη του συμμορφώνεσθαι και του ανήκειν βάσει των οποίων λαμβάνονται αποφάσεις για το μέλλον της χώρας, ο τελικός λόγος θα πρέπει πάντα να ανήκει στους πολίτες, μέσω εντατικής και αντικειμενικής ενημέρωσης, συμμετοχής και τελικά συναπόφασης για θέματα εθνικής σημασίας που αποτελούν κεκτημένα και κληρονομιά των Ελλήνων πολιτών.
Με την προσδοκία σε ένα μέλλον ανεξαρτησίας, ελευθερίας επιλογών, διαλόγου μεταξύ πολιτών και κράτους, κοινών αποφάσεων και την ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές και την εθνικής κληρονομιάς της χώρας μου αποφάσισα να ενταχθώ στους πενήντα πολίτες που προσέφυγαν εναντίον της αποξήλωσης της κρίσιμης ενεργειακής εφεδρείας των ενεργειακών υποδομών του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, ως μια ελάχιστη συμβολική πράξη μιας Ελληνίδας πολίτη.
* Ελεύθερη Επαγγελματίας
Δρόμος της Αριστεράς
