περίπτερο ιδεών

Ξέρετε όμως τι γίνεται... όσοι βγαίνουν από το Σύριζα στα κανάλια... δεν εξηγούν καλά για ποιο λόγο έχουν αντίθετη θέση με την κυβέρνηση και μπερδευόμαστε. Και εντάξει, κάποιοι μπορούμε να μπούμε στο διαδίκτυο και να ψάξουμε... δεν μπορούν να το κάνουν όμως όλοι και μένουν με απορίες...
Vivi Kalogria,
facebook, 27 Νοεμβρίου ’13

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, μου θυμίζει, στην κυριολεξία, σκηνικό θεάτρου.

Στο καφενεδάκι του Θοδωρή, στο έβγα της Βεΐκου, στο Κουκάκι, μαζεύονται κάθε Σάββατο μεσημέρι διάφοροι φίλοι, οι περισσότεροι Καλλιθιώτες, που κουβεντιάζουν πολιτικά, με την Αριστερά στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Επί χρόνια, μερικοί συγγραφείς είχαν προνομιακή μεταχείριση από το υπουργείο Πολιτισμού.

Ανεβασμένος για πολλή ώρα πάνω στα κάγκελα της Σταδίου και της Πανεπιστημίου για να καταγράψω τα δύο σκέλη της μεγάλης πορείας, ΚΚΕ και λοιπών αριστερών δυνάμεων, παρατηρούσα τα πρόσωπα χιλιάδων πολιτών που είχαν πάρει το δρόμο για την αμερικάνικη πρεσβεία και σκεφτόμουν ότι το «Πολυτεχνείο 1973» έχει δύο βασικές πτυχές.

Φοβούνται τα πάντα.

Ήταν εύστοχος ο λόγος του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή για την πρόταση μομφής.

Δεν είναι που φτωχαίνει η χώρα. Είναι ο τρόπος που φτωχαίνει.

14 Ιουλίου 1972. Καθόμουν στον εξώστη του King’s Cross Cinema, ένα κινηματογράφο που είχε γίνει concert hall στην ακμή του ροκ στο Λονδίνο.

Μια συζήτηση του Στέλιου Ελληνιάδη με τον Μανώλη Χατζηνάκη