πολιτική

Του Ρούντι Ρινάλντι

Τελικά κάτι άλλαξε την τελευταία βδομάδα. Μέχρι τότε μιλούσαν οι «άλλοι». Τα δελτία των 8, ο πρωθυπουργός, η Μέρκελ, ο Όλι Ρεν, ο Μπαρόζο, το ΔΝΤ κ.λπ. Τώρα μιλά ο κόσμος, ο λαός. Μιλά στο δρόμο σχεδόν καθημερινά. Και απαιτεί να παρθούν πίσω όλα τα μέτρα τώρα. Αυτή η παρέμβαση αλλάζει το σκηνικό, τροποποιεί ισορροπίες, δημιουργεί δυνατότητες.

Ημέρα Παρασκευή. Με συνοπτικές διαδικασίες, καμιά 30αριά παρευρισκόμενοι βουλευτές συμφωνούν πως ψηφίστηκε το νομοσχέδιο με τα έκτακτα μέτρα, με το οποίο καταργούνται δικαιώματα και κατακτήσεις ενός αιώνα.

Τοπικές και κλαδικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες ενάντια στα τελευταία κυβερνητικά μέτρα.

Ανακοίνωση της ΔΕΑ για τα κυβερνητικά μέτρα, Κοινή ανακοίνωση 23 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, 9η Πανελλαδική Συνάντηση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης

Το πόσο σκληρά, ταξικά και άδικα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι τα μέτρα της κυβέρνησης, είναι δεδομένο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτή την απάντηση οφείλει να τη δώσει η Αριστερά.

Ο Συνασπισμός και το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς διοργάνωσαν ημερίδα με θέμα: «Η Κρίση και ο Ευρωπαϊκός Νότος: Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», το περασμένο Σάββατο σε κεντρικό αθηναϊκό ξενοδοχείο. Μίλησαν ο Λόταρ Μπίσκι, πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και συμπρόεδρος της Γερμανικής Αριστεράς, ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΝ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και ο Πέδρο Πάεζ, συντονιστής της Τράπεζας του Νότου, τ. Υπουργός Οικονομικών του Εκουαδόρ.

Σφοδρή επίθεση εναντίον της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο Αλέξης Τσίπρας, χαρακτηρίζοντας τα μέτρα «άδικα, βάρβαρα και εγκληματικά», σε συνέντευξη Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, την προηγούμενη Πέμπτη, στην οποία συμμετείχαν και οι Γιάννης Θεωνάς, Ελένη Σωτηρίου και Παύλος Κλαυδιανός.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η χειρότερη οικονομική κρίση που έχει γνωρίσει ο ζων πληθυσμός της ανθρωπότητας αντιπροσωπεύει, για την Αριστερά, μια ιστορική πρόκληση, όπου οι πιο εφιαλτικές απειλές ζυγιάζονται με τις πιο τολμηρές ελπίδες.

Το φθινόπωρο του 2008, όταν η χρηματοπιστωτική κρίση ήταν στο αποκορύφωμά της και ακούγονταν ολολυγμοί περί «κατάρρευσης του καπιταλισμού», οι εκπρόσωποι του τραπεζικού κεφαλαίου που λύγιζε υπό το βάρος των χρεών του είχαν ανέβει στα κεραμίδια και κραύγαζαν γοερά «πού είναι το κράτος;». Ακριβώς σαν τους νοικοκυραίους που διαμαρτύρονται όταν οι πλημμύρες σαρώνουν τα αυθαίρετα παλατάκια που έχουν κτίσει πάνω σε μπαζωμένα ρέματα ή καμένα δάση. «Πού είναι το κράτος;»

Ο Παπανδρέου κάθεται πάνω στο δυναμίτη και αυτό το γνωρίζει. Έχει όμως και περιθώρια κινήσεων, τα περισσότερα εκ των οποίων προέρχονται από την κυριαρχία του στο πολιτικό σκηνικό.

Στο πλαίσιο αυτά, το τελευταίο διάστημα προβάλλεται εντονότερα η ευθυγράμμιση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. - ΛΑΟΣ, σε σημείο που ορισμένοι πλέον μιλούν για τη δημιουργία ενός άτυπου άξονα, τον οποίο μάλιστα βλέπουν να επεκτείνεται και σε άλλες πλευρές της πολιτικής και της δημόσιας σφαίρας.