Αυτά που συμβαίνουν τούτες τις μέρες στην Ευρώπη, όπου ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυριών αποκτά χαρακτήρα κοινωνικής έκρηξης (Γαλλία, Αλβανία, Ισπανία, Ιταλία κ.α.), δείχνουν όχι μόνο τις προθέσεις αλλά και τους σχεδιασμούς που ήδη υπάρχουν για την αντιμετώπιση του σύγχρονου «κοινωνικού ζητήματος». Είχαν προηγηθεί 40 χρόνια νεοφιλελευθερισμού και αναδιαρθρώσεων, το «τεστ» και οι μηχανισμοί ψηφιακού και βιοπολιτικού ελέγχου την περίοδο της πανδημίας, η ορμητική είσοδος στην «πολεμική οικονομία», που απαιτεί ακόμα μεγαλύτερο «αφοπλισμό» των κοινωνικών δικαιωμάτων με θηριώδεις περικοπές σε παιδεία-υγεία-συντάξεις, και τελευταία η ενεργειακή καταιγίδα. Τώρα, τηρουμένων των αναλογιών, συμβαίνει κάτι σαν την «τιμωρία» της Ελλάδας το 2010, όπου επιβλήθηκαν πολιτικές σοκ οι οποίες τραυμάτισαν τη χώρα και την κοινωνία σε πρωτοφανή βαθμό.
Σε τέτοιες συνθήκες και μέσα σε μια Ευρώπη όπου διάφοροι κύκλοι κρίσης συναντιούνται, τέμνονται και βαθαίνουν (οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική κ.λπ.), οι ιθύνουσες τάξεις της ευρωκρατίας και κάθε ξεχωριστής χώρας, το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται την πολυκρίση και διαμεσολαβεί για να γίνουν αποδεκτά τα προγράμματα προσαρμογής και πολέμου, έχουν μόνο μία επιλογή, και την εφαρμόζουν: να κηρύττουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, να προχωρούν στην επιβολή στρατιωτικού νόμου και παρουσίας του στρατού και δυνάμεων καταστολής σε όλους τους δημόσιους χώρους, να απαγορεύουν δημόσιες εκδηλώσεις, να προχωρούν σε νομοθεσίες και μέτρα που καταργούν τον δημόσιο χώρο και τη δημόσια έκφραση. Να εφαρμόζουν δηλαδή τη Δημοκρατορία: ένα αναιμικό πέπλο «δημοκρατίας» με κάποιες μορφές εκλογών –κάτι σαν φύλλο συκής– και με ισχυρές δόσεις αυταρχικών, έως και δικτατορικών μέτρων και πρακτικών ενάντια στα κινήματα. Ιδιαίτερα ενάντια στα μαζικά κινήματα και τις εκδηλώσεις που δεν ελέγχονται από συστημικές δυνάμεις και έχουν εκρηκτικό χαρακτήρα (νεολαία, κίτρινα γιλέκα, κινητοποιήσεις λιμενεργατών, επίμονα κινήματα ενάντια στη διαφθορά όπως στην Αλβανία κ.λπ.).
Η Δημοκρατορία απλώνεται πάνω από την Ευρώπη. Οι πλούσιοι, οι ελίτ, η χρηματιστική ολιγαρχία, η ευρωκρατία και οι θεσμοί της, οχυρώνονται ενάντια στις κοινωνίες που κινούνται, ενάντια στη λαϊκή διαμαρτυρία. Έχουν εξαντλήσει το παιχνίδι της «δημοκρατίας» και της «υπευθυνότητας». Αντιμετωπίζουν την κοινωνία που κινείται ως εχθρό. Συντάσσονται κατασταλτικά σχέδια, τα επιτελεία αστυνομίας και ειδικών δυνάμεων, ακόμα και του στρατού, εκπαιδεύονται για αυτές τις περιστάσεις. Οι κυβερνήσεις είναι ευάλωτες, δεν μπορούν να πείσουν, αποτελούν μειοψηφία. Ο Μακρόν π.χ. κυβερνά χωρίς να σέβεται τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Αλλάζουν οι πρωθυπουργοί σε πολλές χώρες, αλλά η ουσία της Δημοκρατορίας διατηρείται και ισχυροποιείται. Δεν μπορούν να κυβερνήσουν, δεν μπορούν να περάσουν τα προγράμματα και την οικονομία πολέμου δια της συναίνεσης. Μόνο μέσα από τον αυταρχισμό και τον νεο-ολοκληρωτισμό ίσως τα καταφέρουν. Αυτό εφαρμόζουν.
Από το 2020 συμβαίνει μια θηριώδης κατάργηση του δημόσιου χώρου και των ελευθεριών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Παντού οσμίζονται «συνωμοσίες» και «εσωτερικούς εχθρούς», «ψεκασμένους και εθνολαϊκιστές», «ισλαμοφασίστες», «βανδάλους». Απαγορεύεται και η σκέψη. Απαγορεύτηκαν έργα κλασικών Ρώσων δημιουργών· τίθενται εκτός νόμου μαζικές οργανώσεις λόγω φιλοπαλαιστινιακού προσανατολισμού· καλλιτέχνες και συγγραφείς μπαίνουν σε μαυροπίνακες και αποκλείονται τα έργα τους και η παρουσία τους· καθηγητές πανεπιστημίων απολύονται και διώκονται. Ταυτόχρονα παρέχεται ασυλία, ακαταδίωκτο και προστασία προς όλο το διαφθορείο και τους επίσημους, ημιεπίσημους, παρακρατικούς μηχανισμούς του.
Τελευταίο φύλλο συκής της Δημοκρατορίας, ότι προστατεύει την Ευρώπη από την ακροδεξιά και τον φασισμό. Πρόκειται για ψέμα. Ανοίγουν το δρόμο στην ακροδεξιά ποικιλοτρόπως, αλλά και η ακροδεξιά δείχνει και αυτή ποικιλοτρόπως ότι τάσσεται στο πλευρό της Δημοκρατορίας: Η Λεπέν στην Γαλλία, η Μελόνι στην Ιταλία, πρωταγωνιστούν ενάντια στις κινητοποιήσεις και στα μέτρα καταστολής.
Στην Ελλάδα ζούμε ένα «αστείο». Εκεί που τρέχαμε να προλάβουμε και να φθάσουμε την «εξελιγμένη Ευρώπη» –άσχετα αν πατώναμε σε όλους τους δείκτες– τώρα, με την κοινωνική έκρηξη στην Ευρώπη, οι κυβερνώντες μας δηλώνουν ότι «δεν θα γίνουμε Ευρώπη», ότι στην Ελλάδα επικρατεί ηρεμία και άλλα τέτοια φαιδρά.
Υπάρχει φυσικά και η «σκυτάλη», που λέει το ΚΚΕ. Την οποία θα παραλάβουν από την αγωνιζόμενη Ευρώπη οι νέοι και εργαζόμενοι στην Ελλάδα και με «μπροστάρη» το Κάπα Κάπα Έψιλον θα οδηγηθούμε σε μέρες λαμπρές. Το ΚΚΕ αναλαμβάνει να δείξει στην πράξη ότι ίσως γίνει επανάσταση χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι – προς ανακούφιση και του κ. Χατζηνικολάου, που αναγνωρίζει την υπεύθυνη στάση του ΚΚΕ.
Βέβαια, η «μεγάλη μάχη» στην Ελλάδα προσδιορίζεται μέσω ποσοστών και επόμενων εκλογών. Η λαϊκή διαθεσιμότητα πρέπει να μπει σε καλούπια συνετά, να προσαρμοστεί σε ό,τι της προσφέρεται. Το πολύ να πηγαίνει σε συναυλίες και φεστιβάλ.
Οι ρυθμοί των ξεσπασμάτων ακολουθούν άλλους δρόμους. Δεν συμπίπτουν όλοι. Μερικοί διαφέρουν χρονικά. Το πρόβλημα όμως της Δημοκρατορίας γίνεται μόνιμο, πανευρωπαϊκό και κεντρικό.
Ένα πλακάτ που κρατά μια νέα στη Γαλλία το λέει εμφατικά: «Θέλουν να μας πάνε σε ένα 1939, θα τους δώσουμε ένα νέο 1789». Απέναντι στον νεοφασισμό και τη Δημοκρατορία που οικοδομούν οι ακροκεντρώοι μαζί με τους ακροδεξιούς, μια νέα δημοκρατική επανάσταση είναι αναγκαία σε ολόκληρη την Ευρώπη (μαζί και σε Αλβανία, Ελλάδα και άλλες Βαλκανικές χώρες – για να συνεννοούμαστε).
