η άλλη Θεσσαλονίκη

Δευτέρα 6/12/10, επέτειος της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και όλοι είχαμε αποφασίσει να κάνουμε αποχή, έτσι ώστε να μπορέσουμε να πάμε στη διαδήλωση, προς τιμήν του. Στον πεζόδρομο, έξω από το σχολείο, είχαν έρθει φοιτητές από διάφορες παρατάξεις για να μας μοιράσουν φυλλάδια σχετικά με τις διαδηλώσεις και να μας ενημερώσουν για το τι θα γίνει. Υπήρχαν και κάποιοι από το ΜΑΣ που μας μοίραζαν φυλλάδια για την πανεργατική απεργία της 15ης Δεκεμβρίου. Όταν ήρθαν σε εμάς, στην παρέα μου, κάποιος τους ρώτησε «Πώς τα βλέπετε; Θα έχει κόσμο σήμερα;» και αυτοί μας απάντησαν «Δεν συμμετέχουμε σήμερα. Δεν πιστεύουμε πως ο εχθρός μας είναι ο μπάτσος και οι μπάτσοι τη δουλειά τους κάνουν για να βγάλουν το ψωμί τους».

Του Βασίλη Κεχαγιά. Με την πάροδο των χρόνων και μέσα από διάφορους κλυδωνισμούς, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει βρει ένα ρυθμό τέτοιο που να μπορεί να επιβιώσει κάτω απ’ όλες τις συγκυρίες.

Η φετινή 25η Νοέμβρη, ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, βρήκε τις γυναίκες σε ακόμη δεινότερη θέση τόσο στον εργασιακό τομέα όσο και στην απλή καθημερινότητά τους. Της Βούλας Τάκη.

Παζάρι παλαιών αντικειμένων στο Πεδίον του  Άρεως