Χοντρικά, ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι νίκησαν στις προπέρσινες προεδρικές εκλογές υποσχόμενοι ότι οι ΗΠΑ θα πάψουν να εμπλέκονται σε ατελείωτους και αντιπαραγωγικούς πολέμους στην άλλη άκρη της γης (το είδος των πολέμων που οι Δημοκρατικοί λατρεύουν), κι ότι αντ’ αυτών θα δώσουν προτεραιότητα στην αναστήλωση της βορειοαμερικανικής οικονομίας – ξανανοίγοντας τα εργοστάσια, βοηθώντας την καταρρακωμένη μεσαία τάξη να ξανασταθεί στα πόδια της, και έτσι «κάνοντας πάλι σπουδαία την Αμερική». Αυτό ήταν το κεντρικό τραμπικό αφήγημα, σε αντιδιαστολή με τη φιλοπόλεμη-παγκοσμιοποιητική γραμμή των Δημοκρατικών. Αυτή η αντιπαράθεση τροφοδοτεί, άλλωστε, την πολύχρονη ενδόρρηξη εντός της βορειοαμερικανικής ελίτ.
Από όσα υποσχόταν προεκλογικά, όμως, η τραμπική διοίκηση δεν κατάφερε τίποτα. Και όχι μόνο αυτό: με το που έκλεισε ένα χρόνο στα ηνία των ΗΠΑ, πρωτοστάτησε μαζί με το ισραηλινό παρακράτος στην απρόκλητη και παράνομη επίθεση εναντίον του Ιράν, που θα ήταν «περίπατος» αλλά αποδείχθηκε εφιάλτης. Διότι μπορεί ο μέσος Αμερικανός να μην θέλει να ξέρει τα κατορθώματα της χώρας του στην άλλη άκρη του κόσμου, αρκεί να γεύεται τους καρπούς τους, αλλά η συναίνεση πάει περίπατο όταν ένα γαλόνι βενζίνης ξαφνικά κοστίζει 50% ή 70% ακριβότερα – με ό,τι σημαίνει αυτό και για όλα τα άλλα καταναλωτικά αγαθά, των οποίων η τιμή επηρεάζεται από το κόστος των καυσίμων.
Ήταν αυτή και μόνο η αθέτηση των βασικών προεκλογικών υποσχέσεων που οδήγησε στο «μαύρισμα» των Ρεπουμπλικανών υποψηφίων στις ενδιάμεσες εκλογές; Όχι. Δεν βοήθησαν ούτε τα δολοφονικά αμόκ των ράμπο της ICE κατά πάντων, ούτε το αμφίβολης αποτελεσματικότητας σίριαλ της επιβολής δασμών σε εχθρούς και φίλους, ούτε ο απότομος πλουτισμός της οικογένειας Τραμπ μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια, ούτε τα μεγαλομανή οικοδομικά σχέδια του Λευκού Οίκου, ούτε οι αλλεπάλληλες προεδρικές παλινωδίες κ.ο.κ. Αλλά έπαιξε κεντρικό ρόλο η εξαπόλυση ενός ακόμη πολέμου, και μάλιστα με έκβαση ταπεινωτική για το «μεγαλείο» των ΗΠΑ, ο οποίος (κι αυτό είναι το χειρότερο όλων από τη σκοπιά των ψηφοφόρων) μεγάλωσε τις τρύπες στις τσέπες δεκάδων εκατομμυρίων υπηκόων της φθίνουσας Αυτοκρατορίας.
Υποψιασμένοι μέχρι και οι Rednecks πλέον
Μπορεί να λέει ο Τραμπ πως γνωρίζει ότι ο πόλεμος αυτός φταίει για το αποτέλεσμα της κάλπης αλλά θα το ξανάκανε για να αποτρέψει τα «πυρηνικά του Ιράν», όμως στα μάτια όσων πίστεψαν πριν δύο χρόνια τις υποσχέσεις του η επίθεση στο Ιράν ισοδυναμεί με προδοσία. Η δε έμπρακτη ταύτιση με τη γενοκτονική σιωνιστική ηγεσία και με τα παραληρηματικά σχέδια του Μεγάλου Ισραήλ αποδείχθηκε επιεικώς «αντιπαραγωγική». Εξ ου και η πανικόβλητη «υπόσχεση» του Τραμπ προς τους ψηφοφόρους (που ήρθε πολύ αργά) ότι θα σταματήσει να χαρίζει δισεκατομμύρια στο παρακράτος: διότι κι ο ίδιος καταλαβαίνει ότι αυτό απαιτούν όσοι πίστεψαν το America First και ξαφνικά είδαν ότι μεταφράστηκε σε Israel First… Όμως οι τέτοιου είδους «διορθωτικές κινήσεις» ήρθαν πολύ καθυστερημένα, και δεν απέτρεψαν την εκλογική πανωλεθρία. Η έκταση της οποίας υποχρέωσε σε εγκατάλειψη των σχεδιασμών για θεσμική ή/και εξωθεσμική αμφισβήτηση του αποτελέσματος. Ήταν τόση η δυσαρέσκεια ώστε τα δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν σε αυτές τις εκλογές, στην πλειοψηφία τους υπέρ των Ρεπουμπλικανών υποψηφίων, έπεσαν σε μαύρη τρύπα. Τζάμπα πήγε π.χ. το μισό δισεκατομμύριο(!) που «επένδυσε» ο Έλον Μασκ στους Ρεπουμπλικάνους του Τέξας, ή τα 200 εκατομμύρια που ξόδεψε ο δισεκατομμυριούχος Ρικ Τζάκσον για να εκλεγεί κυβερνήτης της Τζόρτζια.
Είναι τόσο ευρύχωρη αυτή η μαύρη τρύπα ώστε μέσα της χάθηκαν και τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που έριξαν οι κολοσσοί της Σίλικον Βάλεϊ και μια σειρά υπερ-πλούσιοι στα δημοψηφίσματα (που πραγματοποιήθηκαν σε 9 πολιτείες των ΗΠΑ ταυτόχρονα με τις ενδιάμεσες εκλογές) για την άνευ περιορισμών επέκταση των Data Centers. Με άλλα λόγια, ακόμη και οι περίφημοι Rednecks, οι «βλάχοι» των πολιτειών του Νότου, είναι πλέον πιο υποψιασμένοι. Δεν είναι τυχαία η μεταστροφή της βορειοαμερικανικής κοινής γνώμης σε βάρος του κατοχικού παρακράτους του Ισραήλ, ούτε το 60% που εκδηλώνει μια σαφή αντίθεση στον «περίπατο» κατά της Τεχεράνης – κι ας το κάνει ιδιοτελώς, μόνο και μόνο επειδή τρομάζει με τις τιμές στο βενζινάδικο και στο σούπερ μάρκετ. Άλλωστε είναι μεγάλη πρόοδος το γεγονός ότι μπορεί πλέον να κατανοεί την άμεση σχέση μεταξύ ιμπεριαλιστικού πολέμου και πληθωρισμού/ακρίβειας.
«Νικήσαμε»: Αλήθεια;
Ένα ευρύτατο πολιτικό φάσμα έσπευσε να χαιρετίσει τη νίκη των Δημοκρατικών (αν και ο όρος ήττα των Ρεπουμπλικάνων ερμηνεύει ορθότερα αυτό που συνέβη). Οι πανηγυρισμοί εκτείνονται από την πολεμοχαρή ακροκεντρώα ευρωκρατία, που ανακουφίζεται ελπίζοντας(!) ότι επιτέλους θα έχουμε ολομέτωπη σύρραξη μιας επανενωμένης Δύσης με τη Μόσχα, έως μια κάποια ευρωπαϊκή αριστερά, που χειροκροτεί την… αποκατάσταση της δημοκρατίας στις ΗΠΑ. Οι δε οπαδοί του τραμπισμού στις κυβερνήσεις και την πολιτική τάξη της Ε.Ε., όλοι αυτοί που εξευτελίζονταν για μια φωτογραφία με τον πρόεδρο, ή έστω έναν υπουργό του, εν ανάγκη και με την πρέσβειρα (καλή ώρα οι δικοί μας), ξαφνικά κατάπιαν τη γλώσσα τους. Γίναμε –πάλι!– όλοι Δημοκρατικοί, ή αν μη τι άλλο παραμένουμε φανατικοί οπαδοί της συμμαχίας με τις ΗΠΑ ανεξαρτήτως του ποιος έχει εκεί το πάνω χέρι…
Η αλήθεια είναι ότι οι Δημοκρατικοί, και το τμήμα της βορειοαμερικανικής ελίτ που εξακολουθεί να τους υποστηρίζει, αποτελούν την ψυχή του κόμματος του πολέμου στις ΗΠΑ. Είναι αυτοί που, μαζί με την ευρωκρατία, ανατριχιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα «εγκαταλειφθεί» η Ουκρανία, ή ότι θα «παραγκωνιστεί» η Ταϊβάν. Γι’ αυτό βαφτίζουν τον Τραμπ «φίλο του Πούτιν και του Σι», ενδοτικό στις απαιτήσεις του «ευρασιατικού αυταρχισμού» κ.ο.κ. Απεχθάνονται τον «βαψομαλλιά» (και τους δυστοπικούς πολυδισεκατομμυριούχους που βρίσκονται πίσω του) επειδή είναι φαταούλας και δεν κρατά τα προσχήματα, προκαλώντας έτσι ανεπιθύμητες παρενέργειες: πυροδοτεί έναν νέο αντιαμερικανισμό που βάζει προσκόμματα στη στρατιωτικοποίηση οικονομίας και κοινωνίας και στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Αντίθετα, η Δημοκρατική εκδοχή του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού έχει μεγαλύτερο τακτ, και άρα είναι πιο «ευπώλητη» στην κοινή γνώμη…
Η δυσδιάκριτη επόμενη μέρα
Είναι άγνωστο πόσο θα αντέξει η διατεταγμένη ευφορία των απανταχού ακροκεντρώων για το λεγόμενο Μπλε Τσουνάμι (μπλε είναι το χρώμα των Δημοκρατικών, κόκκινο των Ρεπουμπλικάνων). Ενδεχομένως μέχρι να φανεί ότι το νέο Κογκρέσο –που ούτως ή άλλως θα αναλάβει καθήκοντα σε δύο μήνες, διάστημα αρκετό για πολλά τετελεσμένα– δεν «μπορεί» να βάλει φρένο στην πολιτική του τραμπισμού; Ή ίσως μέχρι να καταστεί σαφές το χάος εντός ενός ακέφαλου Δημοκρατικού Κόμματος, όπου μαίνεται η σύρραξη μεταξύ «παραδοσιακών» και «ριζοσπαστών»; Η μόνη παρηγοριά τους είναι ότι, μετά το εκλογικό χαστούκι, και μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων πάνε κι έρχονται τα πισώπλατα μαχαιρώματα: ο αντιπρόεδρος Βανς και ο ΥΠΕΞ Ρούμπιο σηκώνουν δικά τους μπαϊράκια, ο δε ανεγκέφαλος υπουργός Πολέμου Χέγκσεθ φοβάται ότι ίσως του επιφυλάσσεται ρόλος αποδιοπομπαίου τράγου. Με άλλα λόγια, και μετά τις ενδιάμεσες εκλογές ο τραμπισμός εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ίδια δυσάρεστα διλήμματα, αλλά τώρα με πιο πιεστικό τρόπο.
Πώς θα πολιτευθεί εφεξής η τραμπική διοίκηση; Μια νέα «συντριπτική» επίθεση στο Ιράν, όπως τη φαντασιώνεται το κατοχικό παρακράτος, φαντάζει τώρα δυσκολότερη – ιδίως αφού ο αντιπρόεδρος Βανς δημόσια δηλώνει ότι το μήνυμα της κάλπης ήταν «να σταματήσουμε τον πόλεμο» και «να αλλάξουμε τη σχέση μας με το Ισραήλ». Η άποψη αυτή βρίσκει σύμφωνη, για διάφορους και ετερόκλητους λόγους, μια μεγάλη πλειοψηφία στις ΗΠΑ. Θα την αγνοήσει ο Τραμπ; Θεωρητικά μπορεί να το κάνει, αφού ούτως ή άλλως δεν θα ξαναθέσει υποψηφιότητα. Μια άλλου είδους διαφυγή θα ήταν η στροφή στην εξαφάνιση του κουβανικού αγκαθιού –την οποία επιδιώκει πεισματικά και ο Νάρκο Ρούμπιο– στα πλαίσια της πολιτικής για επιστροφή όλης της ηπείρου σε στάτους «πίσω αυλής». Βέβαια η ήττα της φιλοτραμπικής ακροδεξιάς στη Βραζιλία, η σταθερότητα της μεξικάνικης κυβέρνησης και ο «απρόβλεπτος» λαός της Κούβας ρίχνουν τη σκιά τους σε αυτό το σχέδιο.
Με τέτοια δεδομένα, η ιδέα μιας κάποιας «απόσυρσης» από τη Μέση Ανατολή, που θα διευκολύνει τη συνέχιση του μακελειού στην Ουκρανία και την επέκτασή του στην Ευρώπη (πόσο μάλλον που αυτή, κι όχι οι ΗΠΑ, θα πληρώσει και θα ματώσει), κερδίζει πόντους στο βαθύ κράτος της Ουάσινγκτον. Μια τέτοια επιλογή θα έχει άλλωστε την ενθουσιώδη υποστήριξη και των Δημοκρατικών και των «αγορών». Εν ολίγοις όλοι επανεξετάζουν τη στρατηγική τους. Πλην της ευρωκρατίας και των ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου, που εμμονικά θεωρούν ότι μια επέλαση προς Ανατολάς θα τις βοηθήσει τόσο να αντιμετωπίσουν την πολυκρίση που τις ταλανίζει, όσο και να πατάξουν τους «απείθαρχους» υπηκόους που ζητούν μια εντελώς διαφορετική πορεία. Άλλωστε κάθε μέρα οι Μερτς και Σία επαναλαμβάνουν ότι δεν τους νοιάζει και πολύ η δημοφιλία τους. Νομίζουν άραγε ότι η τιμωρία των αλαζόνων, η οποία καταλήγει στον περιορισμό των επιλογών που διαθέτουν, είναι βορειοαμερικανικό μονοπώλιο;
