Του Γιώργου Κυριακού
Αν και σταμάτησαν οι παρεμβάσεις στο σχολείο ΟΜΗΡΟΣ της Κορυτσάς από το Γενικό Προξενείο Κορυτσάς* (πρόσφατα αντικαταστάθηκε ο προηγούμενος Γενικός Πρόξενος), και το Γραφείο Συντονισμού επανέκτησε τον ρόλο του, ωστόσο σοβαρά προβλήματα παρέμειναν.
Το πρόβλημα της δυσλειτουργίας των σχολείων λόγω κενών σε προσωπικό, φέτος πήρε διαστάσεις στη Χιμάρα. Ελλαδίτες αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί (που λαμβάνουν επιμίσθιο, γεγονός που καταδεικνύει μία από τις ανισότητες), οι οποίοι στο ξεκίνημα του σχολείου ΟΜΗΡΟΣ από το 2005 έδειχναν απαράμιλλη αφοσίωση στο καθήκον τους, στις μέρες μας συνήθως αρνούνται να εργαστούν στη Χιμάρα, ανακαλώντας την αίτηση για την απόσπασή τους, λόγω μεγαλύτερης απόστασης. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές μας πληροφορίες από το αρμόδιο Υπουργείο, έχει καθιερωθεί ένα σύστημα εσωτερικών ισορροπιών και προτιμήσεων, όπου αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί –λόγω του καθεστώτος και των παροχών τους– αποκτούν ουσιαστικά τον έλεγχο των αποφάσεων (με ποιων την ισχύ άραγε;), συχνά εις βάρος των μόνιμων, ντόπιων δασκάλων, κατόχων πτυχίων του Ελληνικού Πανεπιστημίου, που στηρίζουν το σχολείο όλο τον χρόνο.
Όμως το σοβαρό ζήτημα που υποβόσκει είναι οι διακρίσεις προς τους ντόπιους εκπαιδευτικούς (παρόλο που κι αυτοί έχουν σπουδάσει στην Ελλάδα), και οι οποίες αποτελούν «κανόνα» για τα δύο κράτη. Καταρχήν το αλβανικό κράτος υποβαθμίζει τα πανεπιστημιακά πτυχία από την Ελλάδα σε bachelor(!) και, παρόλο που έχουν πραγματοποιηθεί διπλωματικές κινήσεις για την επίλυση αυτού του προβλήματος, εν τούτοις δεν έχει υπάρξει αποτέλεσμα. Κάποιες ενδεικτικές περιπτώσεις: οι τετραετείς σπουδές υπολογίζονται ως τριετείς ή το πενταετές μεταπτυχιακό θεωρείται απλό, σύμφωνα με την επίσημη κατάταξη που αναγνωρίζει τα πτυχία στη χώρα. Αυτό σημαίνει ότι, στο μισθολογικό κλιμάκιο, εκπαιδευτικοί με ελλαδικό πτυχίο υποβαθμίζονται επίσημα…
Αλλά το πρόβλημα δεν σταματά στο αλβανικό κράτος. Το ελλαδικό κράτος, το οποίο έχει τη μέριμνα να μισθοδοτεί τους εκπαιδευτικούς των δύο σχολείων ΟΜΗΡΟΣ, δέχεται ως δεδομένη την «αλβανική» κατάταξη των ελληνικών πανεπιστημιακών πτυχίων, αλλά θεωρεί ότι δεν είναι υποχρεωμένο να την αποδεχθεί. Δηλαδή μπορεί να πληρώνει τους εκπαιδευτικούς σύμφωνα με τη μισθολογική κλίμακα στην Ελλάδα. Αλλά δεν το πράττει! Συνεπώς οι αρμόδιοι για τη λειτουργία του Σχολείου, που στηρίζει την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό δημιουργώντας μια πραγματική γέφυρα φιλίας με την αλβανική κοινότητα, της οποίας τα παιδιά σπουδάζουν στο ΟΜΗΡΟΣ, χρησιμοποιούν ως πρόσχημα ένα ζήτημα στις σχέσεις των δύο χωρών προκειμένου να μην αμείβουν δίκαια τους ντόπιους εκπαιδευτικούς, δίνοντάς τους ως παρηγοριά ένα επίδομα… 30 ευρώ. Όχι άδικα, αυτό το επίδομα συχνά κατονομάζεται «των τριάκοντα αργυρίων»!
Είναι προφανές ότι επιβάλλεται η μισθολογική εξίσωση των αποσπασμένων Ελλαδιτών εκπαιδευτικών με τους Έλληνες εκπαιδευτικούς της μειονότητας, επίσης πτυχιούχους των ελληνικών πανεπιστημίων, όπως και το να δικαιούνται κι αυτοί το επιμίσθιο που λαμβάνουν οι αποσπασμένοι Ελλαδίτες. Μεταξύ άλλων, επειδή οι ντόπιοι εκπαιδευτικοί αποτελούν την υπαρκτή βάση διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού και της φιλίας με τον αλβανικό λαό.
* «Νέα από την Κορυτσά» (φύλλο 731).
