διεθνή

Αυτή της 15η Μάη, Παλαιστίνιοι και Σύριοι πρόσφυγες έφτασαν με πορεία στον ισραηλινό φράχτη των κατεχόμενων Υψίπεδων του Γκολάν. Από την πλευρά του Γκολάν ο κόσμος που διαδήλωνε εκλιπαρούσε: «Φτάνει, μέχρι εκεί, υπάρχουν νάρκες!», όμως οι διαδηλωτές ξεπέρασαν το φόβο και φώναζαν: «Θέλουμε να πάμε στα σπίτια μας! Θυσιάζω το αίμα μου και την ψυχή μου για εσένα Παλαιστίνη!». Και, πραγματικά, μερικοί πέρασαν το φράχτη. Μετά από γενιές εξορίας, επιτέλους, γύρισαν στην πατρίδα τους.

Σε ανακοίνωσή του το Μέτωπο Αλληλεγγύης και ανατροπής, μεταξύ άλλων, τονίζει ότι «όσοι χαρακτήρισαν “αχρείους” όσους εμπνεύσθηκαν από την πλατεία Ταχρίρ στην Ευρώπη, όσοι θεώρησαν ότι η νεολαία είναι χαμένη γενιά, όσοι πίστεψαν ότι είναι δειλοί και υποταγμένοι, όσοι νόμισαν ότι τα σχέδια τους για μια νεολαία χωρίς δουλειά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αυτοεκτίμηση, χωρίς αξιοπρέπεια μπορούν να περάσουν υπολόγισαν εντελώς λάθος».

Του Γιώργου Τσίπρα.
Όταν στις εκλογές του 2007 ο για δυο συνεχόμενες θητείες χριστιανός Πρόεδρος Ομπασάνζο από το Νότο παρέδιδε στον μουσουλμάνο Γιαραντούα από το Βορρά, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της ανεξάρτητης Νιγηρίας που λάμβανε χώρα εναλλαγή εξουσίας χωρίς πραξικόπημα. Ωστόσο, η Δύση είχε σπεύσει τότε να καταγγείλει το εκλογικό αποτέλεσμα με τους παρατηρητές Ε.Ε. και ΗΠΑ να δηλώνουν πως ήταν εκλογές νοθείας.

Τι είπε στην πολυδιαφημισμένη ομιλία του (19/5) ο Ομπάμα για τον αραβικό κόσμο και τη δημοκρατία, την οποία ανέμεναν «με αγωνία» επί ημέρες τα αμερικανικά ΜΜΕ;

«Δεν έχω δουλειά, δεν έχω σπίτι, δεν έχω σύνταξη: Δεν φοβάμαι».

Από το δράμα της Νάκμπα, από την επιδίωξή μας για επιστροφή και απελευθέρωση, από την έμπνευση που μας έδωσαν οι επαναστάσεις των αραβικών λαών, και από τη βαθιά επιθυμία να επιστρέψουμε στη γη και τον ουρανό της Παλαιστίνης, θα σταθούμε όρθιοι.

Του εξεγερμένου υποδιοικητή Μάρκος.

Διεύρυνση του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου.

Μπορεί να δολοφονήθηκε ο Μπιν Λάντεν, μπορεί να συμβεί το ίδιο και με τον Καντάφι, ακόμα και με τον Αχμαντινετζάντ, η πλειοψηφία όμως των Αμερικανών θα συνεχίσει να παραμένει απελπισμένη και σκυθρωπή. Κι ο λόγος δεν είναι μόνο η ανεργία που έχει στυλώσει τα ποδάρια και δεν λέει να φύγει, αλλά κυρίως η εγκατάλειψη της ελπίδας ότι ακόμα και αν προέκυπταν δουλειές, δεν θα ήταν τέτοιες που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τα νοικοκυριά από την ελεύθερη πτώση προς τη φτώχεια. Τουλάχιστον αυτά λένε η καθημερινή εμπειρία, οι αριθμοί και τα στοιχεία.