πολιτισμός

Φτάσαμε στα τέλη του Μάη και, παρά τις δεσμεύσεις του ίδιου του υπουργού, μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι δεν έχουν προσλάβει το απαραίτητο προσωπικό για να λειτουργούν με θερινό ωράριο. Όλα, εκτός από ένα. Αυτό το «ένα» είναι το εθνικό τοπόσημο, το «καλύτερο, το μεγαλύτερο, το επιβλητικότερο». Με αυτό το μύθο σχεδιάστηκε, οικοδομήθηκε και λειτουργεί. Οι όποιες κριτικές φωνές υψώθηκαν πριν από την ανέγερσή του λοιδωρήθηκαν ως μεμψίμοιρες, καθώς δεν εξυπηρετούσαν τον άλλο «μύθο» που έβλεπε την Ελλάδα ισχυρή και μεγαλουργούσα.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα συμβεί το απόγευμα στο Σύνταγμα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Πόσοι θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα των Ελλήνων «Αγανακτισμένων»;
Θα πράξουμε, επιτέλους, το αυτονόητο που το γυροφέρνουμε εδώ και καιρό, κάνοντας επαναστατική γυμναστική από το Πεδίο του Άρεως μέχρι το Σύνταγμα, όπου συνήθως κακήν-κακώς διαλυόμαστε;

Θαυμάζω την ψυχραιμία με την οποία απάντησε η κ. Ξ. Κουναλάκη (Καθημερινή 13/5/11) στο άρθρο του κ. Μ. Κατσίγερα (Καθημερινή 11/5/11) με τίτλο Εκτός πολιτεύματος.

Tweets from Tahrir: Egypt’s Revolution as it Unfolded, in the Words of the People, Nadia Idle and Alex Nunns, O/R Books, Νέα Υόρκη 2011, σελ. 240.

…Τα πρόσωπα όλο και πιο σκοτεινά στον Ηλεκτρικό. Τα βλέμματα εχθρικά. Οι γυναίκες σφίγγουν τις τσάντες τους. Τα μεγάφωνα μας καλούν να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα… Οι συζητήσεις ποτίζονται από ένα μίσος που ξυπνά… Στους σταθμούς ζητιάνοι. Επιδεικνύουν τα μωρά ή τις αναπηρίες τους. Στο τρένο ψεύτικες ιστορίες: «Είμαι ο Γιώργος που είδατε στην Τατιάνα Στεφανίδου»…

Είναι εκπληκτικός ο όγκος των παραδεδεγμένων που ανατρέπονται όταν ξαναπιάσεις κάποια βιβλία. Το ένα, που το θεωρούσες θεμελιώδες, αποκαλύπτει την υφή του – που ήταν η πόζα ή η προσποίηση. Το άλλο μπορείς να το κρίνεις διά των επιπτώσεών του: ξέρεις πια πόσων αναμασημάτων υπήρξε η πηγή και το άλλοθι. Το τρίτο, που το ξεπέταξες, κρατούσε ζηλότυπα το μυστικό του – και τώρα το φανερώνει: είχες παρακάμψει μια σπουδαία δουλειά. Το τέταρτο ήταν όντως σπουδαίο – αλλά όχι για το λόγο που πίστευες κ.λπ.... Και υπάρχουν, εννοείται, βιβλία ακλόνητα...

Ο νεαρός Ελύτης ομολόγησε πως, όταν μιλούσε για τον ήλιο, ένα μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο μπερδευόταν, συχνά, αν όχι πάντα, στη γλώσσα του – αλλά δεν του ήταν βολετό (του Eλύτη) να σωπάσει... Tο σύμπτωμα αυτό οφείλεται, υποθέτω, σε κάποιον ιό – που, με τον καιρό μεταλλάχτηκε: Tο κατακόκκινο τριαντάφυλλο μπερδεύεται πια στη γλώσσα του ποιητή για ό,τι κι αν μιλήσει.