fbpx

Καμία απόφαση επί της πρότασης για δημοψήφισμα

Συνθετικό κείμενο θα έρθει σε επόμενη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Η πέτρινη Αριστερά

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

Αριστερές Διαδρομές τ.2

Πανελλαδική Σύσκεψη Ανανεωτικής Πτέρυγας ΣΥΝ

Σε διήμερη Πανελλαδική Σύσκεψη με τη συμμετοχή άνω των 400 στελεχών της, η οποία έληξε στις 21/2, η Ανανεωτική Πτέρυγα αποφάσισε σύμφωνα με ανακοίνωσή της τα εξής:

Να συμμετάσχει στο έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ και να προβάλει τις θέσεις και τις ιδέες της. Να καταθέσει συνολική πολιτική πλατφόρμα με άξονες: ρεαλιστικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, τον αριστερό ευρωπαϊσμό, τη συνεργασία με τους Οικολόγους-Πράσινους που θα είναι ανοικτή σε δυνάμεις της Αριστεράς, την ευέλικτη πολιτική συμμαχιών στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Επίσης, θα διεκδικήσει να αποκρουστεί η «ρευστοποίηση του ΣΥΝ» και να τεθούν τα πολιτικά της όρια «σε ό,τι αφορά την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και να διεκδικήσουμε ξεκάθαρη απόφαση από το Έκτακτο Συνέδριο στο ζήτημα αυτό».

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ορισμένα από τα βασικά σημεία της εισήγησης, όπως αυτά που αφορούν:

Το ΣΥΡΙΖΑ και τις σχέσεις ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ:

- «Οι αποφάσεις της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν αρνητική τομή στην πορεία του. Στις πολιτικές επιλογές και θέσεις του σχήματος ήρθε να προστεθεί και η απόφαση για θέσπιση ενιαίας κάρτας-μέλους, η διαμόρφωση κινήσεων του ΣΥΡΙΖΑ στο πρωτοβάθμιο επίπεδο (πολιτικές κινήσεις και ενδιάμεσα όργανα) που διαμορφώνει μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα. Το συμμαχικό πολιτικό σχήμα μετατρέπεται σε κομματικό σχηματισμό εντός του 2010».

- «Ο εγκλωβισμός του ΣΥΝ, μέσω του ΣΥΡΙΖΑ, σε αριστερίστικη ατζέντα, αντισυστημικές πολιτικές θέσεις, ιδεολογική αδράνεια απέναντι στον εξτρεμισμό και σε εκδηλώσεις βίας, ακραίο αντιευρωπαϊσμό, επιλογές που παρουσιάστηκαν ως νέα ενότητα, έχει βαθύνει τα ρήγματα και την κατάτμηση στον χώρο που παραδοσιακά εξέφρασε ο ΣΥΝ».

«Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως σχήμα, έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ζητάμε απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Για την ΕΕ:

- «Η εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων –και στην εθνική τους διάσταση– ταυτίζεται με τη σταθερή και ενεργό θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή  Ένωση. Καταγγελία κάθε σκέψης υπαναχώρησης από το ευρώ και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό. Οικοδόμηση συμμαχιών σε επίπεδο κρατών και πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για κοινές δράσεις και ενωτικές πολιτικές διεξόδου από την κρίση με αλληλεγγύη».

Για την κριτική της κυβερνητικής πολιτικής:

- «Ο πειθαναγκασμός της κυβέρνησης σε αλληλοδιάδοχες λήψεις μέτρων που οι αγορές και τα κέντρα εξουσίας της Ε.Ε. επιβάλλουν για την αντιμετώπιση των συσσωρευμένων μακροχρόνιων προβλημάτων, των ελλειμμάτων και του χρέους, που παροξύνονται από την οικονομική κρίση, μαρτυράει έλλειψη σχεδίου και σταθερότητας επιλογών. Τα πακέτα των μέτρων που έχουν ήδη εξαγγελθεί και αυτά που έρχονται, ουσιαστικά, ανατρέπουν το προεκλογικό πρόγραμμα με το οποίο εξελέγη το ΠΑΣΟΚ, με ακραίες περιπτώσεις, σε ό,τι αφορά μειώσεις μισθών και αυξήσεις εμμέσων φόρων».

Για τη μελλοντική πορεία:

- Για την προετοιμασία της νέας πορείας» απαιτείται η «ήττα των αριστερίστικων απόψεων και πολιτικών επιλογών, εντός και εκτός ΣΥΝ». Βασικός φορέας αυτής της προσπάθειας αλλά όχι ο μόνος μπορεί να είναι η Ανανεωτική Αριστερά.

Μία από τις κεντρικές θέσεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας είναι ο «νέος αριστερός μεταρρυθμισμός», για τον οποίο μπορεί κανείς να πληροφορηθεί εκτενέστερα στο https://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=4364

Εκεί μπορεί επίσης να βρει όλη την απόφαση και την εισήγηση.

 

7 η Πανελλαδική Σύσκεψη ΚΚΕ (μ-λ)

Τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου θα διεξαχθεί η 7η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (μ-λ) η οποία, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, «θα εξετάσει τις πολιτικές εξελίξεις και θα ασχοληθεί με το ζήτημα της Αριστεράς», όπως προβάλλει σήμερα.

«Οι εξελίξεις παγκόσμια αλλά και η κρίση που ξέσπασε στο ιμπεριαλιστικό - καπιταλιστικό σύστημα», όπως εκτιμά το ΚΚΕ (μ-λ), έφεραν στο προσκήνιο με επιτακτικό τρόπο το ήδη επίκαιρο θέμα της σύγχρονης Αριστεράς.

«Ο πρόσφατος Δεκέμβρης, αλλά και τα νεολαιίστικα και εργατικά ξεσπάσματα των προηγούμενων χρόνων» έφεραν στο προσκήνιο με έντονο τρόπο το ζήτημα της σύγχρονης κομμουνιστικής Αριστεράς.

Μιας Αριστεράς που «θα πρέπει να βρει τρόπους να απευθυνθεί στους καταπιεζόμενους», να κάνει πιο επίκαιρους τους στόχους της και το λόγο της, και να χαράξει δρόμους κοινής δράσης, ώστε να συγκλίνουν όλες οι επιμέρους αντιστάσεις στο ποτάμι της ανατροπής του κόσμου του κεφαλαίου.

Μυστικά και ψέματα, ξανά

Του Θεόφιλου Σιχλετίδη

Σα να μην πέρασε μία μέρα από το 2006, ξεκίνησε, ξανά, η συζήτηση για τη συνεργασία όλων των αντιπάλων και των «αντιπάλων» του συστήματος Παπαγεωργόπουλου στο δήμο Θεσσαλονίκης, με στόχο την ανατροπή του στις επικείμενες δημοτικές εκλογές.

Κατακραυγή για το ΠΑΜΕ Αχαΐας

Μαζική καταδίκη της άθλιας επίθεσης εναντίον του Β. Χατζηλάμπρου

Αριστερές Διαδρομές τ.1

3ο Συνέδριο της Νεολαίας Κομουνιστική Απελευθέρωση

Στις 26, 27 και 28 Φεβρουαρίου πραγματοποιείται στην ΑΣΟΕΕ το 3ο Συνέδριο της Νεολαίας Κομουνιστική Απελευθέρωση. Είναι το πρώτο πανελλαδικό σώμα που συνέρχεται μετά την 3η Συνδιάσκεψη του 2003 και αποσκοπεί στη συλλογική επεξεργασία των πολιτικών συμπερασμάτων μέσα στο πλαίσιο της σημερινής καπιταλιστικής κρίσης και των πρωτοπόρων αγώνων της νεολαίας κατά την περίοδο που μεσολάβησε από την προηγούμενη πανελλαδική διαδικασία.

Κεντρικό ζήτημα του συνεδρίου είναι η διαμόρφωση μιας αντικαπιταλιστικής πρότασης προς τη νεολαία.

Ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό του συνεδρίου είναι το ότι το απερχόμενο εκλεγμένο όργανο δεν διατύπωσε θέσεις. Διαμορφώθηκαν δύο προγραμματικά κείμενα, που τέθηκαν προς συζήτηση σε όλες τις οργανώσεις. Τα κείμενα αυτά εμπεριέχουν δύο διακριτές προτάσεις, που μπορεί να συμπυκνωθούν ως εξής:

• Για ένα αντικαπιταλιστικό πολιτικό ρεύμα και μέτωπο στη νεολαία

• Με τη νεολαία της εξέγερσης, για μια επαναστατική απάντηση στην κρίση

Ως ουσιώδεις διαφορές καταγράφονται:

• Η εκτίμηση για τους αγώνες της νεολαίας

• Η κατεύθυνση του κινήματος

• Η πολιτική για τη δημιουργία μετώπων


■ ΚΚΕ - Εκστρατεία για την Κοινωνική Ασφάλιση

Με ανακοίνωση του πολιτικού γραφείου της Κ.Ε.  που δημοσιεύεται στο Ριζοσπάστη (14/2) το ΚΚΕ σημαίνει συναγερμό μπροστά στον πόλεμο που κήρυξε η κυβέρνηση με τα άλλα αστικά κόμματα και την Ευρωπαϊκή Ένωση και ο οποίος, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, θα έχει δραματικές συνέπειες στη ζωή του».

Η ανακοίνωση τονίζει ότι το ΚΚΕ  ξεκινά εκστρατεία με την επιδίωξη να μάθει ο λαός τις αιτίες της αντιλαϊκής θύελλας, να αποκαλύψει τα ψεύδη που λέγονται από τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ... και να συμβάλει καθοριστικά στον πανεργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό που θα αναγκάσει την κυβέρνηση και τους συμμάχους της να πάρουν πίσω αυτά τα μέτρα.

Καλεί σε συστράτευση όλους τους φίλους και τους οπαδούς του ΚΚΕ, καθώς και «κάθε άνθρωπο με ριζοσπαστική συνείδηση που ενδιαφέρεται και ανησυχεί για τη μοίρα του λαού, της χώρας του».

Πρόκειται για μια κλιμάκωση της έντονης προσπάθειας που κάνει το Κομουνιστικό Κόμμα να φέρει στο κέντρο των αγώνων την αντίσταση στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων.  Τον Ιανουάριο (29/1)  παρουσιάστηκε στη Βουλή μια σημαντική πρόταση νόμου «Για τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και τη διεύρυνση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων» (η οποία δεν τέθηκε σε ψηφοφορία με την επίκληση του άρθρου 73 του Συντάγματος που ορίζει ότι δεν μπαίνουν σε ψηφοφορία προτάσεις που έχουν οικονομικό κόστος!).

Όπως γράφει η εφημερίδα του ΚΚΕ, για τρίτη φορά την τελευταία δεκαετία και πέρα από τη διαχρονική μεταπολεμική εκμετάλλευση των αποθεματικών που έχουν τα ασφαλιστικά Ταμεία, οι εισφορές των εργαζομένων γίνονται βορά στο χρηματιστηριακό τζόγο. Ύστερα από τη λεηλασία 3,5 και πλέον δις ευρώ την τριετία 1999-2001 και το κόλπο γκρόσο με τα δομημένα  ομόλογα το 2006-2007, σήμερα και πάλι τα αποθεματικά των Ταμείων λεηλατούνται.

Προς το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ

του Χρήστου Πιλάλη

Το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ θα γίνει το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου. Η Επιτροπή Θέσεων του συνεδρίου ήδη επεξεργάζεται το κείμενο που θα παρουσιαστεί στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή για έγκριση.

Κώστας Βεργόπουλος: Οι αριστεροί ελπίζουν σε κάτι

Για τα συμπεράσματά του από την εκδήλωση στο θέατρο Άλφα και για τα περί«εθνοκεντρικής» Αριστεράς, μίλησε στο δρόμο ο Κώστας Βεργόπουλος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε κρίσιμη καμπή

Ο κόσμος θέλει, η πραγματικότητα κραυγάζει και ορίζει καθήκοντα, αλλά οι ηγεσίες μπορούν;

του Μιχάλη Σιάχου

Αριστερά με σχέδιο αλλά… εκτός σχεδίου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ο 20ός αιώνας επεφύλασσε μια μεγάλη νίκη και μια ακόμη μεγαλύτερη ήττα της Αριστεράς.  Έφερε στο προσκήνιο της ιστορίας την εργατική εξουσία, δημιούργησε ένα ισχυρό αντίπαλο δέος στον καπιταλιστικό μονόδρομο, τροφοδότησε την προσδοκία ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Η προσδοκία δέχθηκε διπλή, οικτρή διάψευση. Πρώτον, όταν αποδείχθηκε ότι ακολούθησε τις «νομοτέλειες» κάθε εξουσίας, τη ροπή στον αυταρχισμό. Και δεύτερον, όταν αποκαλύφθηκε η αδυναμία της να λύσει πρόβλημα της δίκαιης διανομής του κοινωνικού πλούτου. Το αποτέλεσμα είναι η τελική κατάρρευση του 1989: η Αριστερά περιήλθε σε κατάσταση προγραμματικής αφασίας ο δε καπιταλισμός αποκαταστάθηκε στον θρόνο του«εφικτού», ως το μοναδικό νοητό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας.

Η τελευταία εικοσαετία ήταν για την Αριστερά όλων των αποχρώσεων ένα έμφραγμα. Δεν επέφερε, βεβαίως, το μοιραίο, αλλά την περιόρισε σε κατάσταση αυτοσυντήρησης. Η αυτοσυντήρηση εκφράζεται στα δύο ιστορικά διαμορφωμένα «πολιτικά σχέδια» της Αριστεράς και στην Ελλάδα.

Στον ένα πόλο της υπάρχει το «σχέδιο» (κυρίως του ΚΚΕ) που, παρά τις αναδιατυπώσεις του, επιμένει στο σχήμα «ιδεολογική καθαρότητα- αμυντικοί αγώνες- αναμονή της επανάστασης». Η έσχατη εκδοχή του ως «ενιαίου μετώπου για τη λαϊκή εξουσία» δεν συνοδεύεται από σαφή πολιτική συμμαχιών, ακόμη και σήμερα που η χρεοκοπία του ευρωπαϊσμού του δίνει ευκαιρία ιδεολογικής ρεβάνς και ανοίγει διαύλους επικοινωνίας με παράλληλα ρεύματα. Συν τοις άλλοις, η εμμονή στην υπεράσπιση του σταλινικού φαινομένου αποτελεί μόνιμη λαβή συκοφάντησης εκ μέρους των αντιπάλων της πιο γοητευτικής ουτοπίας.

Στον αντίποδα βρίσκεται το «σχέδιο» που ιστορικά εξέφρασε η «ανανέωση», η αντίληψη ότι η μετάβαση σε μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας «συσσώρευσης» μεταρρυθμίσεων. Η τύχη αυτού του «σχεδίου» είναι γνωστή: τα σημαντικότερα προτάγματά του έγιναν στρατηγικές επιλογές της ιθύνουσας τάξης, κατέλυσαν την αυτονομία της Αριστεράς που έμελλε να έχει πρόσβαση στην εξουσία μόνο μέσω του ευρύτερου «σχεδίου» της κεντροαριστεράς. Η κρίση αυτού του «σχεδίου» είναι κάτι παραπάνω από προφανής σήμερα, με τις «σταθερές» του ευρωπαϊσμού να καταρρέουν και να εξελίσσονται σε δυνάμεις καταστροφής και ολοκληρωτισμού.

Τι υπάρχει πέρα απ’ αυτό το δίπολο; Ένας θολός, αδιαμόρφωτος καμβάς πάνω στον οποίο κινούνται οι οργανωτικά ισχνές και κατακερματισμένες δυνάμεις τις ριζοσπαστικής Αριστεράς.  Οι οποίες πάντως, με επίγνωση των ορίων τους, αποπειράθηκαν τα τελευταία χρόνια το πιο ελπιδοφόρο εγχείρημα υπέρβασης της μικροϊδιοκτησιακής αντίληψης και ενότητας πάνω στα μείζονα ερωτήματα: πώς θα διαμορφωθεί το κίνημα της ανθρώπινης χειραφέτησης και απελευθέρωσης τον 21ο αιώνα; Ποια Αριστερά μπορεί να πρωταγωνιστήσει στη διαμόρφωσή του; Πώς θα διασφαλίσει την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική της αυτονομία, όχι ορθώνοντας τείχη απέναντι σε υπαρκτούς ή φανταστικούς εχθρούς, αλλά σε μια ανοικτή σχέση με την κοινωνία;

Θα ήταν βλακώδες να ισχυριστεί κανείς ότι τα ερωτήματα αυτά έχουν απαντηθεί. Πολύ περισσότερο που οι ύστατες προσπάθειες γίνονται σε συνθήκες υπαρξιακής κρίσης της ριζοσπαστικής Αριστεράς: κρίσης οργανωτικής, κρίσης εμπιστοσύνης. Ωστόσο, η Ιστορία φαίνεται να δημιουργεί μια ευκαιρία. Καθώς κατακρημνίζεται το τριακονταετές πολιτικό σχέδιο της ιθύνουσας τάξης για την «Ελλάδα της μεγάλης ευρωπαϊκής αγοράς», το μείζον ερώτημα είναι αν η Αριστερά θα είναι εκεί. Όχι ως παρατηρητής της λαϊκής έκρηξης. Αλλά ως συγκολλητική ουσία, ως υποστηρικτής ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που καταλύουν το φόβο, ως οργανωτής ρήξεων που εξουδετερώνουν τους ελιγμούς της «ιεράς συμμαχίας» και ως πυρήνας μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας που κρατάει ανοικτή την πόρτα της ανατροπής και της επανάστασης. Που δεν είναι πλέον βωμολοχία.

Η πρώτη ύλη του εναλλακτικού σχεδίου υπάρχει. Ντροπαλή και διακριτική προς το παρόν, υπόρρητη, ασύνδετη, διάσπαρτη. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση βούλησης, οργάνωσης, διορατικότητας. Το φορτίο της επανάστασης δεν βρίσκεται απαραίτητα εκεί που τ’ αφήσαμε την τελευταία φορά…