Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Γέμισε το διαδίκτυο φασίστες, φωτογραφίες του Παπαδόπουλου, Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών (άνευ βουλής και εκλογών, όπως τραγουδούσε ο Γιώργος Μαρίνος), χιλιάδες σχόλια και επιθέσεις κάτω από κάποιο αριστερό ποστ, ύμνοι υπέρ της εθνοσωτηρίου απριλιανής «επανάστασης», μίσος και χολή σε οτιδήποτε αντίθετο από την «ιδεολογία» τους, πράγμα που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα και μάλιστα κακουργηματικού χαρακτήρα.
Οι τόσοι πολλοί ανοικτά φασίστες εντός της κυβέρνησης εδώ και αρκετά χρόνια, απενοχοποίησαν τους χιλιάδες φασίστες και νεοναζί που ήταν κρυμμένοι γύρω μας, τους αποθράσυναν, και πλέον ξεκουκούλωτοι βγήκαν από τους υπονόμους της ιστορίας, να χύσουν όλο το δηλητήριο που είχαν χρόνια τώρα στα σωθικά τους, αποθηκευμένο στο DNA τους από τους δοσίλογους και μαυραγορίτες παππούδες τους. Υπάρχει ένας άτυπος διαγωνισμός ποιος θα καταφέρει να αρθρώσει το πιο χυδαίο και το πιο σιχαμερό λόγο. Έχω την αίσθηση ότι οι κυβερνητικοί προηγούνται…
Το περιστατικό της Ελευσίνας δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, είναι η πολλοστή επανεμφάνιση του τέρατος. Αυτό συμβαίνει γιατί το τέρας ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε όπως έπρεπε και όπως του άξιζε. Συνέφερε πάντα την εξουσία, ήταν χρειαζούμενο στις δύσκολες στιγμές της, ήταν το στήριγμα της, άλλωστε σαρξ εκ της σαρκός της ήταν, είναι και θα είναι.
Όταν η δεξιά παραπαίει ή φαίνεται ότι χάνει την κουτάλα, αμολάει τα σκυλιά της έξω να δαγκώνουν όποιον βρίσκουν στο δρόμο τους, κι αυτή ως παρθένα δημοκράτης τους τραβάει το λουρί, τάχα μαλώνοντάς τα αλλά και κλείνοντάς τους το μάτι και κτυπώντας τους απαλά στην πλάτη.
Ο ανιστόρητος γραμματέας της Ν.Δ., ερωτώμενος για την επανεμφάνιση των φονιάδων στην Ελευσίνα, εξίσωσε τον ναζισμό με το κομμουνισμό λέγοντας: «Ο ένας στηρίζει τον Χίτλερ, ο Κασιδιάρης, ο οποίος αντί για την ελληνική σημαία είχε τη σβάστικα του Χίτλερ χαραγμένη πάνω του, και ο άλλος στηρίζει τον Στάλιν». Μιλάμε για μπουγάδα άνευ προηγουμένου.
Αλλά ας υποθέσουμε ότι στον πρώην εργαζόμενο της ομάδας (αν)αλήθειας συνέβη ένα ατύχημα, κτύπησε στο κεφάλι και έπαθε… δημοκρατία. Τότε θα πρέπει να καταδικάσει και τον ιδρυτή του κόμματός του που νομιμοποίησε το ΚΚΕ, αλλά και τον πατέρα του προέδρου του που συγκυβέρνησε μαζί τους. Ίσως μέσα στο θολωμένο του μυαλό κι αυτοί κομμουνιστές ήταν!
Αυτό το παραλήρημα μου θύμισε μια φορά που, δεκαετίες πριν, βρέθηκα σε ένα νομό γνωστό για τις υπερδεξιές και φιλοβασιλικές τάσεις του. Σε λίγες μέρες θα γίνονταν οι δημοτικές και οι κοινοτικές εκλογές. Συνομιλώντας με έναν γηραιό κύριο, τον ρώτησα τι προβλέπει για τις εκλογές. Σκυθρωπός μου απάντησε ότι υποψήφιοι είναι δύο δεξιοί και μια κομμουνίστρια, και κουνώντας το κεφάλι του μου είπε: «Και ξέρεις παιδί μου, όπως δείχνουν τα πράγματα θα βγει η κομμουνίστρια»!
Προφανώς δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τη μεγάλη μου έκπληξη, και ο παππούς απογοητευμένος συμπλήρωσε: «Χάλασε ο κόσμος παιδί μου». Την επόμενη μέρα έμαθα ότι η… κομμουνίστρια ήταν υποψήφια του Καραμανλή!
