Του Αριστοτέλη Γ. Καλλή*
Από τον Μάη του 1968 στον Οκτώβρη του 2026… Ξανά οι γενιές των καταπιεσμένων θα συναντήσουν το φάντασμα που πλανάται πάνω απ’ τη ρημαγμένη Ευρώπη…
Ξανά οι γενιές των εξαθλιωμένων θα συναντήσουν το αλαζονικό βλέμμα των καταχραστών του δημόσιου συμφέροντος… Τους «ανθρωποφύλακες» της ματαιόδοξης τάξης αυτών που νόμισαν ότι έχουν κερδίσει την αιωνιότητα στους λαβύρινθους των χρηματιστηρίων, στις καταθέσεις και τις αιμάτινες θυρίδες της απόγνωσης των λαών…
Ο ήχος της σιωπής είναι οι δρόμοι που αφήσαμε πίσω…
Ο ήχος της σιωπής είναι τα ξεχασμένα όνειρα… Τα λόγια που μας πλήγωσαν… Το δίκαιο που περιέγραψαν ως άδικο… Το άδικο που περιέγραψαν ως δίκαιο… Η χαμένη άνοιξη ενός κινήματος που ήθελε έναν ομορφότερο κόσμο… Απέναντι σε πολέμους και γενοκτονίες…
Ο ήχος της σιωπής είναι τα όσα δεν είπα… Τα όσα δεν έκανα… Τα όσα ακόμη μου μιλούν θρηνώντας τη χαρά του Ήλιου λίγο πριν δύσει για πάντα… Λίγο πριν ανατείλει για πάντα…
Υ.Γ. 1: Ένα σύνθημα από τον Μάη του 1968: «Μην με απελευθερώνεις, θα το φροντίσω ο ίδιος»…
Υ.Γ. 2: Hasta la victoria siempre (Ως τη νίκη πάντα), Τσε Γκεβάρα.
* Επ. Πρ. Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας, πτ. Πολιτικού Τμήματος Νομικής Σχολής Αθηνών, nemeahistory.blogspot.com
