περίπτερο ιδεών

Σε μια εντυπωσιακή στροφή της ισραηλινής κοινωνίας προς τα δεξιά, το κίνημα ειρήνης αποδεκατίστηκε. Ανάμεσα σε εκείνους που δεν παρασύρθηκαν από την ηττοπάθεια και δεν καταβλήθηκαν από τον εκφυλισμό του Εργατικού Κόμματος και το συμβιβασμό της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ξεχωρίζει η θρυλική μορφή του Γιούρι Αβνέρι.

Όταν συνομίλησα με τον Σίμον Πέρες, τον Εχούντ Μπάρακ και άλλους ηγέτες του Ισραήλ σε μια συναυλία ελληνικού τραγουδιού με την Ελένη Βιτάλη στο Τελ Αβίβ, πίστεψα πρόσκαιρα ότι τα χειρότερα είχαν μείνει πίσω. Ήταν η εποχή που στην ατμόσφαιρα αιωρείτο η αίσθηση μιας επικείμενης οριστικής λύσης αποδεκτής απ’ όλους. Σχεδόν όλο το υπουργικό συμβούλιο ήταν παρόν.

Έγραψα στο προηγούμενο «Περίπτερο» ότι αυτός ο τόπος είναι εκτός τόπου και χρόνου, αναφερόμενος στα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής. Συμπληρώνω ότι αυτός ο τόπος είναι εξίσου εκτός τόπου και χρόνου και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής.

Μια Ευρώπη σε παρακμή βαριανασαίνει στις ανηφόρες. Χρειάστηκε να συλλάβουν οι Ισραηλινοί 750 ανθρώπους από 30 χώρες και να σκοτώσουν και να τραυματίσουν πολλές δεκάδες σε μια πρωτοφανή για τα παγκόσμια εγκληματολογικά χρονικά δολοφονική επιχείρηση πειρατείας, απαγωγής και κακοποίησης, για να ξανασηκωθούν συνένοχα από τους καναπέδες τους οι θεματοφύλακες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της έννομης τάξης Ευρωπαίοι.