περίπτερο ιδεών

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έκαναν ότι μπορούσαν για να μη φανεί η βοήθεια της Κούβας στην Αϊτή μετά τον καταστροφικό σεισμό που αφαίρεσε τη ζωή από 220.000 ανθρώπους, άφησε 300.000 τραυματίες και 1,5 εκατομμύριο αστέγους. Από τα 601 ρεπορτάζ που έκανε το CNN, μόνο σε δεκαοκτώ υπήρξε μια σύντομη αναφορά στους Κουβανούς γιατρούς.

Όταν πριν από λίγες βδομάδες, πέρασε ο νόμος για το νέο σύστημα υγείας από το Κογκρέσο, ο πρόεδρος Ομπάμα πρέπει να ένιωσε μεγάλη ανακούφιση. Αυτό φάνηκε στις 23 Μαρτίου, στην ειδική τελετή που έγινε στο Λευκό Οίκο, για την υπογραφή του νόμου από τον Πρόεδρο.

Ο Μάικλ Μουρ έχει καταφέρει πάρα πολλά πράγματα σε ένα σύστημα που έχει πολλά φίλτρα ασφαλείας για να αποκλείει τους πολιτικά ενοχλητικούς. Και τα έχει καταφέρει χρησιμοποιώντας, όχι μόνο εναλλακτικούς φορείς της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και ιδιωτικές επιχειρήσεις που επιδιώκουν το κέρδος. Η υπερκάλυψη του οικονομικού στόχου που θέτει η παραγωγός εταιρεία για κάθε ταινία του Μουρ, εξασφαλίζει την επόμενη. Το Sicko κόστισε 9 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε 36.

Η Αριστερά δεν θα είναι ποτέ αριστερή εάν δεν έχει δικές της θεωρήσεις, πεποιθήσεις, στόχους και αξίες. Και είναι πολύ απογοητευτικό, να βλέπει κανείς ότι στην Αριστερά αναπτύσσεται ένας κανιβαλισμός του τύπου όλοι εναντίον όλων. Και όταν λέω Αριστερά εννοώ ένα πολύ μεγάλο φάσμα.

Για τις ΗΠΑ, που αυτοδιαφημίζονται ως υπερασπιστές της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σ’ όλο τον κόσμο, η δημοκρατική εκλογή ενός κόμματος ή ενός προέδρου δεν σημαίνει τίποτα, αν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Ειδικά στη Λατινική Αμερική τα παραδείγματα είναι πολλά, με πιο «κλασική» την περίπτωση του Σαλβαδόρ Αλιέντε που ανατράπηκε γιατί προσπαθούσε να εφαρμόσει ένα μετριοπαθές σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα στη Χιλή. Αλλά και το πιο πρόσφατο της ανατροπής του προέδρου Ζελάγια στην Ονδούρα.

Το να προσπαθήσει κανείς να καταλάβει και να ερμηνεύσει τι συμβαίνει στη Λατινική Αμερική γενικώς, είναι πολύ δύσκολο. Σίγουρα, το τι συμβαίνει σε όλη την υποήπειρο έχει μια κοινή γενική βάση, αλλά, από χώρα σε χώρα, έχει τοπικά χαρακτηριστικά. Αυτό επισημαίνουν οι αναλυτές. Και οι πολιτικοί που επιχειρούν τις αλλαγές, επιζητούν αφενός την εξειδίκευση κατά κράτος και αφετέρου τη σύγκλιση των κρατών βάσει κοινών παραμέτρων.

Τα τελευταία χρόνια, ο αντιεξουσιαστικός χώρος απλώνεται. Κι όσο απλώνεται αλλάζει. Δεν αποτελείται, όπως στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, από μικρές ομάδες διανοουμένων με υψηλή θεωρητική κατάρτιση, με άποψη και στόχους. Τώρα έχει μάζα, πλήθος. Δεν του λείπουν οι διανοούμενοι, αλλά αυτοί πλέον αποτελούν μία σταγόνα με μειούμενη επιρροή, μέσα σε ένα χώρο που όσο μεγαλώνει τόσο πιο χαοτικός γίνεται.

 Του Γεώργιου Ρόκου

Συντηρητικές και προοδευτικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο φέρνουν σε αμηχανία τους πολίτες με την αδυναμία τους και την ανικανότητά τους να ικανοποιήσουν τη βούληση της κοινωνίας των πολιτών όλου του πλανήτη για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη διαβίωση που δικαιούνται ως αποτέλεσμα δουλειάς, αγώνων και θυσιών πολλών γενεών, σ’ έναν κόσμο που παράγει όλο και περισσότερο πλούτο. Κι όμως, ο παραχθείς αυτός πλούτος, διά των κυβερνήσεων όλου του κόσμου, οδηγεί τα κράτη σε χρεοκοπία.

Του Γιάννη Μαύρου

Καταδικάζουμε απερίφραστα τους φυσικούς αυτουργούς και αποκαλύπτουμε τους ηθικούς αυτουργούς. Ηθικός αυτουργός του εγκλήματος, αναμφίβολα, είναι η διοίκηση της τράπεζας, με την απόφασή της να λειτουργήσει το συγκεκριμένο το υποκατάστημα, εν γνώσει τού ότι θα περνούσε από εκεί η πορεία και ότι θα προκαλούσε. Ήταν αναμενόμενο. Βασικός ηθικός αυτουργός, όμως, η κυβέρνηση.

Ο κόσμος καίγεται. Εικόνα θλίψης. Η εικόνα της Αριστεράς. Ένας χώρος που τον μοιράζονται σαράντα σχήματα και άπειρα υποσχήματα. Εκθέτες κατακερματισμένων ιδεών. Χωρίς αυτογνωσία. Με την ψευδαίσθηση ότι αποτελούν πρωτοπορία, ενώ στην πραγματικότητα εκφράζουν τα πιο κουρασμένα (ιδεολογικά) κομμάτια της κοινωνικής βάσης της Αριστεράς.