“Σπιράλ Θανάτου”

Του Δημήτρη Υφαντή

Με αυτόν τον τίτλο ο Σπίγκελ, το περιοδικό της γερμανικής ολιγαρχίας, χαρακτήρισε την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ταυτόχρονα σχεδόν πληροφορηθήκαμε το Νο2, το επικαιροποιημένο, ούτε αυτοί ξέρουν πλέον πώς να το ονομάσουν, Μνημόνιο. Τα πειραματόζωα αποδείχτηκαν ανθεκτικά στην πρώτη -ανιχνευτική;- δόση. Μπορεί, λοιπόν, να αυξηθεί.

Ο σκοπός τού, κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενου, «μηχανισμού στήριξης» δεν είναι άλλος από την ανακύκλωση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας της χώρας. Το «ξέπλυμα» του χρέους και η διάσωση των χρηματοπιστωτικών κολοσσών, των «συμμάχων πιστωτών» μας, περνάει μέσα από τον αργό θάνατο της ελληνικής κοινωνίας. Το ζητούμενο δεν είναι η «επίτευξη των στόχων», οι «αποκλίσεις» και όλη η στερεότυπη φρασεολογία των ασυνάρτητων οικονομολογούντων σχολιαστών σε μικρόφωνα και εφημερίδες. Οι «στόχοι» τίθενται μόνο και μόνο για να προσδίδουν στα προγράμματα, τον χαρακτήρα του απαρέγκλιτου, του αδυσώπητου, του απαραίτητα υποχρεωτικού.
Η αναμενόμενη διάψευση της επίτευξής τους δεν έχει κανένα άλλο συνεπακόλουθο από την εκπόνηση ενός νέου κλωνοποιημένου μνημονίου. Στα συστατικά του, πλέον, δεν είναι μόνο οι δαπάνες και οι μισθοί, αλλά θεμελιώδεις παραγωγικές δομές και σχέσεις.

Ακόμα πιο βάρβαρο χτύπημα
Η ΔΕΗ και ο ΟΣΕ είναι στο στόχαστρο, σε μία απόπειρα τεμαχισμού και ξεπουλήματος, συρρίκνωσης και μαζικών απολύσεων, αντίστοιχα. Θα αποτελέσουν τις πρώτες δοκιμές για όσα ακολουθήσουν σε ύδρευση, ταχυδρομεία και τράπεζες.
Στα σχολεία και τα νοσοκομεία υγειονομικοί και εκπαιδευτικοί θα υποστούν μετά την ηθικολογικού σωφρονισμού επίθεση και την άμεση επέμβαση στα εργασιακά δικαιώματά τους, παράλληλα με τη συμπίεση των μισθών τους. Θα είναι και εδώ τα πρότυπα για ολόκληρο το δημόσιο τομέα. Με όχημα τον «Καλλικράτη» σχολεία, κέντρα υγείας, νοσοκομεία θα κλείσουν ή θα συγχωνευτούν, το ίδιο δημοτικές υπηρεσίες και δομές πρόνοιας, χιλιάδες υπάλληλοι θα βρεθούν στο δρόμο, ενώ η εμπορευματοποίηση, που ήδη νομιμοποιείται στο ΕΣΥ, θα γενικευτεί και θα σημάνει άμεσο χαράτσωμα των πολιτών για υγεία, παιδικούς σταθμούς, καθαριότητα, παιδεία, συγκοινωνίες.
Η ΓΣΕΕ φρόντισε να υπογράψει συλλογική σύμβαση, όλοι χειροκρότησαν, τώρα ξέρουμε γιατί, αφού το νέο Μνημόνιο μας πληροφορεί, έξω από τα δόντια, ότι οι κλαδικές συμβάσεις υπερτερούν των συλλογικών, ενώ των κλαδικών υπερτερούν -προφανώς- οι …ατομικές! Ακόμα: επεκτείνεται η χαριστική για τους εργοδότες περίοδος νεοπροσλαμβανόμενων «μαθητευόμενων», μειώνονται -να μην κακομαθαίνουμε- τα επιδόματα του ΟΑΕΔ, ετοιμάζεται νέα αναλογιστική μελέτη που θα αποδείξει πιθανώς την πλήρη αχρηστία του ασφαλιστικού συστήματος και το απίθανο, σε ακρίβεια προβλέψεων, επιτελείο των Τροικανών περιορίζει στο 10% τους εργαζόμενους στα βαρέα και ανθυγιεινά.
Η παράδοση ολόκληρων τομέων της οικονομίας σε μονοπωλιακά συμφέροντα στο όνομα της «απελευθέρωσης», η νέα άγρια φορομπηξία μέσω ΦΠΑ, μετά την «επιτυχία» της πρώτης δόσης, (μείωση εσόδων και εκτόξευση πληθωρισμού) και οι επιπλέον χαριστικές εγγυήσεις 25 δισ.(!) στις τράπεζες, αυτά ολοκληρώνουν τα βασικά επεισόδια του σεναρίου από τον Σεπτέμβρη.

Διαχείριση και κοινωνική πραγματικότητα
Έχει ενδιαφέρον η πολιτική διαχείριση. « Όχι, δεν είναι το Νο2, είναι το επικαιροποιημένο μνημόνιο», μας καθησυχάζει ο καλοκάγαθος Πεταλωτής. Τώρα ηρεμήσαμε και δεν μας τρομοκρατεί κανένας κινδυνολόγος που ισχυρίζεται ότι έχουμε το… Νο2! Δεν φταίμε, αυτή είναι η πολιτική αντιπαράθεση που διεξάγεται. Κάποιοι εκσυγχρονιστές, από κούνια δημοσιογράφοι, όπως ο Γ. Λακοπουλος στο Βήμα, μας ενημερώνουν ότι θα ήταν καλύτερα για όλους ένα μνημόνιο «ελληνοποιημένο». Να τι ξεχάστηκε στη συνταγή. Και βέβαια, όπως πάντα, στα πολιτικά αδιέξοδα η συνήθης επικέντρωση στο Μαξίμου, όπου κάτι δεν πάει καλά, ίσως ο συντονισμός, μία απαραίτητη αλλαγή προσώπων…
Εδώ, τώρα έχουμε και -τι πρωτότυπο- τους ξένους φωστήρες, για να μας τακτοποιήσουν αναλόγως στα κυβερνητικά καθήκοντα. Τους φέραμε, τους πληρώσαμε, θα υλοποιήσουμε τη συγκέντρωση της απόλυτης εξουσίας στο αδιαπέραστο πρωθυπουργικό κέντρο, να ξέρουν και οι «σύμμαχοι» με ποιους θα κάνουν τους λογαριασμούς τους. Μέσα σε όλα αυτά, ο Α. Σαμαράς αισθάνεται να βρίσκει πεδίο εύκολης αντιπολίτευσης στο «αντιλαϊκό ανάλγητο μνημόνιο και την ανίκανη κυβέρνηση». Είναι φτηνό και εύκολο, όμως η Ν.Δ. είναι οργανικό υλικό του σάπιου πολιτικού κόσμου. Το αδιαμφισβήτητο δεδομένο παραμένει η ραγδαία φθορά μίας κυβέρνησης που εγκλωβίζεται στη δίνη της οικονομικής κατάρρευσης και των αδύναμων σεναρίων ανασχηματισμού. Η κρίση του πολιτικού συστήματος, η κατοχή της τρόικας που βυθίζει τη χώρα στη μαύρη τρύπα της χρεοκοπίας και η λαϊκή οργή, αυτά αποτελούν τους κόμβους. Η κατανόηση της σύνδεσής τους, το εκρηκτικό μείγμα της σύνθεσής τους μπορεί να οδηγούν στην έξοδο από το σπιράλ θανάτου, όπου μας έχουν καταδικάσει οι «ευγενείς σύμμαχοί» μας.

Σχόλια

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Ενίσχυσε οικονομικά την προσπάθειά μας!