πολιτισμός

Κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες το βιβλίο του Επίτιμου Διευθυντή του Νομισματικού Μουσείου της Αθήνας Ι. Τουράτσογλου για την ιστορία της Μακεδονίας, εξαιρετικά χρήσιμο επιστημονικό εργαλείο για ερευνητές και όχι μόνον. Το βιβλίο προσπαθεί να ιχνηλατήσει το χαρακτήρα και τις ιδιαιτερότητες της οικονομίας του μακεδονικού βασιλείου από το β΄ μισό του 6ου αι. π.Χ. έως τις αρχές 3ου αι. π.Χ., καθώς οι γνώσεις μας είναι περιορισμένες σε ποσότητα, διάσπαρτες σε πλείστες όσες αρχαίες γραπτές πηγές και επιπλέον ετεροβαρείς.

Της Δέσποινας Κουτσούμπα. Η φροντίδα για τις αρχαιότητες στην Ελλάδα ανάγεται στα χρόνια πριν από την Επανάσταση του 1821. Γνωστές ή λιγότερο γνωστές μαρτυρίες αναδεικνύουν τη σύνδεση της αρχαίας κληρονομιάς, τόσο με την προσπάθεια «αφύπνισης» της εθνικής ταυτότητας, όσο και με την «αιτιολογική βάση» της δημιουργίας του ελληνικού κράτους.

Συνέντευξη στον Σταμάτη Μαυροειδή.

To Wasted Youth μοιάζει να είναι η ταινία που εμφανίζεται στη σωστή στιγμή. Επικεντρώνεται σε μια καυτή, οριακή μέρα την οποία περνούν δύο χαρακτήρες σε ξεχωριστό χωροχρόνο, μέχρι αυτές οι συντεταγμένες να συνενωθούν.
Ο Χάρης είναι 16 χρονών, περιφέρεται στην καλοκαιρινή Αθήνα με ένα σκέιτ-μπορντ, το μηχανάκι του φίλου του και τον ΗΣΑΠ! Κάνει πολλά πράγματα, αλλά και τίποτα συγκεκριμένο. Χρησιμοποιεί το τερέν της πόλης σαν ένα μεγάλο παιχνιδότοπο, δημιουργώντας σύγχυση στους γονείς του.

Anne Carson: Nox. 192 σελίδες, New Directions, 2010.

Πεθαίνοντας στα κελιά της Θάτσερ. Μπόμπυ Σαντς, Το ημερολόγιο, Αιγαίον, Λευκωσία 2011, σ. 72

«Στέκω στο κατώφλι ενός άλλου, τρεμάμενου κόσμου. Ο Θεός ας ελεήσει την ψυχή μου». Τριάντα ακριβώς χρόνια έχουν περάσει από την 1η Μαρτίου 1981, όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές. Είναι οι πρώτες λέξεις που χάραξε στο ημερολόγιό του ο εικοσιεπτάχρονος Μπόμπυ Σαντς, αγωνιστής και μάρτυρας της ελευθερίας και ανεξαρτησίας του ιρλανδικού λαού, εκείνη την ημέρα, όταν ξεκινούσε την απεργία πείνας που θα οδηγούσε, 66 ημέρες αργότερα, εκείνον στο θάνατο και το όνομά του στην καρδιά των αγωνιστών όλης της ανθρωπότητας...

Της Έλενας Πατρικίου. «Οι νέοι δεν έχουν πάντα δίκιο». Σ’ αυτήν τη λακωνική, αποφθεγματική φράση αρκέστηκε ο Κώστας Γαβράς όταν του ζητήθηκε από το συντάκτη της εφημερίδας Το Βήμα την προπερασμένη Κυριακή, να σχολιάσει τα πρόσφατα γεγονότα του Ελληνικού Σπιτιού, στην παρισινή Cite Universitaire. Τα θυμίζω απλώς: σε εκδήλωση προς τιμήν του Γαβρά, στη διάρκεια της οποίας θα προβαλλόταν η τελευταία του ταινία Ο Παράδεισος στην Δύση, ένας σημαντικός αριθμός φοιτητών εξεμάνη διαπιστώνοντας πως, συνοδεύοντας τον τιμώμενο στην αίθουσα, βρισκόταν και ο αντιπρόεδρος της ελληνικής Κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος. Με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, οι νέοι, εγκαλώντας τον Πάγκαλο για την στάση της κυβέρνησης απέναντι στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας, που την στιγμή εκείνη βρίσκονταν στο αποκορύφωμά της, απαίτησαν την αποχώρησή του. Μάταια ο Γαβράς προσπάθησε να συμβιβάσει τα πράγματα και, εντέλει, ο Πάγκαλος έφυγε, ενώ η όλη εκδήλωση ματαιώθηκε.