Η μπλόφα του Μεσολογγίου
του Γιάννη Σχίζα Θα σας διηγηθώ μια ιστορία, που τη διάβασα στο «Μεσολόγγι» από τον Δημήτρη Φωτιάδη, ιστορικό της επανάστασης του 1821. Η ιστορία αυτή...
Μια συμβολή στο διάλογο: Πώς αντιμετωπίζεται η φασιστική απειλή;
Είναι κοινός τόπος ότι σε εποχές –όπως αυτή που επώδυνα βιώνουμε στις μέρες μας– μεγάλης φτώχειας, ανεργίας, κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους και του ασφαλιστικού συστήματος, καθώς και κοινωνικής περιθωριοποίησης όλο και περισσότερων τμημάτων του πληθυσμού, παρατηρείται έξαρση του φασιστικού φαινομένου. Γιατί;
Γιατί οι ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις, όπως είναι η «Χρυσή Αυγή», εκμεταλλεύονται υπαρκτά προβλήματα που δημιουργούνται και προσφέρουν στον κόσμο απλοϊκές λύσεις του τύπου «να διώξουμε τους ξένους για να λύσουμε τα προβλήματά μας».
Εμείς, ως Κίνηση Κατοίκων του 6ου Δημοτικού Διαμερίσματος, ασχολούμαστε με τα προβλήματα αυτά, όχι μόνον για να αντιμετωπίσουμε τη φασιστική βία. Παλεύουμε και για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Έτσι λοιπόν, μαζέψαμε 600 υπογραφές γονέων έξω από τα σχολεία της περιοχής του Αγ. Παντελεήμονα απαιτώντας να ανοίξει η μοναδική Παιδική Χαρά που έκλεισαν με το έτσι θέλω παράνομα και αυθαίρετα οι ακροδεξιοί, απαιτήσαμε και απαιτούμε περισσότερο πράσινο και ζωτικό χώρο για τα παιδιά μας, έλεγχο της εγκληματικότητας που λυμαίνεται την περιοχή, καθαριότητα και τουαλέτες που να μπορούν να χρησιμοποιήσουν και οι άστεγοι…
Στην προσπάθειά μας αυτή δεν περιοριζόμαστε μόνον σε καταγγελίες των αρμοδίων που έχουν την ευθύνη να λύσουν τα προβλήματα. Αποφασίσαμε να κάνουμε και κάτι δημιουργικό με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας και της ανάπτυξη συνεργασίας και αλληλεγγύης ανάμεσα στους κατοίκους. Έτσι, καταγράψαμε τα παραδοσιακά κτίρια της περιοχής, προκειμένου να διασώσουμε ό,τι μπορεί να διασωθεί και να αξιοποιήσουμε ό,τι μπορεί να αξιοποιηθεί. Επίσης, μοιράσαμε βιβλία στα σχολεία και προγραμματίζουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, μαζί με μεταναστευτικές οργανώσεις, όπως η Κίνηση Αφρικανών Γυναικών, προκειμένου να περάσουμε το μήνυμα ότι μετανάστες και αυτόχθονες παλεύουν από κοινού για να αντιμετωπίσουν κοινά προβλήματα…
Αυτά δεν είναι για μας «ψιλά γράμματα σε μια πόλη παρατημένη, αγριεμένη, που έχει καταντήσει αποθήκη ψυχών…», όπως υποστηρίζει η κυρία Μηνακάκη στο προηγούμενο φύλλο του «Δρόμου». Είναι δράσεις συλλογικές με στόχο την επίλυση των προβλημάτων και την επίδειξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, για να μπορέσουμε να αντέξουμε και να αντισταθούμε στην επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι και ως πολίτες από την εξουσία στις μέρες μας.
Με τις δράσεις μας αυτές δεν διεκδικούμε από κανέναν πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης. Εμείς δεν πιστεύουμε ότι η φασιστική βία αντιμετωπίζεται με αριστερή ή αναρχική βία. Οι μάχες ανάμεσα σ’ αυτούς, μόνον τους φασίστες έχει ωφελήσει.
Απαιτούμε, όμως, από την Αριστερά να ασχοληθεί πολύ περισσότερο με τα προβλήματα των λαϊκών συνοικιών αυτής της πόλης. Θα ήταν, για παράδειγμα, στοιχειώδης υπεράσπιση της Δημοκρατίας μια διαδήλωση προκειμένου να ανοίξει η μοναδική Παιδική Χαρά του Αγ. Παντελεήμονα που παραμένει πάνω από ένα χρόνο κλειστή, ενώ έχει ασχοληθεί, με δική μας πρωτοβουλία, τόσο ο συνήγορος του πολίτη, όσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο!
Απαιτούμε, λοιπόν, μια καλύτερη ζωή. Είναι αντιδραστικό;
Γιατί οι ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις, όπως είναι η «Χρυσή Αυγή», εκμεταλλεύονται υπαρκτά προβλήματα που δημιουργούνται και προσφέρουν στον κόσμο απλοϊκές λύσεις του τύπου «να διώξουμε τους ξένους για να λύσουμε τα προβλήματά μας».
Εμείς, ως Κίνηση Κατοίκων του 6ου Δημοτικού Διαμερίσματος, ασχολούμαστε με τα προβλήματα αυτά, όχι μόνον για να αντιμετωπίσουμε τη φασιστική βία. Παλεύουμε και για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Έτσι λοιπόν, μαζέψαμε 600 υπογραφές γονέων έξω από τα σχολεία της περιοχής του Αγ. Παντελεήμονα απαιτώντας να ανοίξει η μοναδική Παιδική Χαρά που έκλεισαν με το έτσι θέλω παράνομα και αυθαίρετα οι ακροδεξιοί, απαιτήσαμε και απαιτούμε περισσότερο πράσινο και ζωτικό χώρο για τα παιδιά μας, έλεγχο της εγκληματικότητας που λυμαίνεται την περιοχή, καθαριότητα και τουαλέτες που να μπορούν να χρησιμοποιήσουν και οι άστεγοι…
Στην προσπάθειά μας αυτή δεν περιοριζόμαστε μόνον σε καταγγελίες των αρμοδίων που έχουν την ευθύνη να λύσουν τα προβλήματα. Αποφασίσαμε να κάνουμε και κάτι δημιουργικό με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας και της ανάπτυξη συνεργασίας και αλληλεγγύης ανάμεσα στους κατοίκους. Έτσι, καταγράψαμε τα παραδοσιακά κτίρια της περιοχής, προκειμένου να διασώσουμε ό,τι μπορεί να διασωθεί και να αξιοποιήσουμε ό,τι μπορεί να αξιοποιηθεί. Επίσης, μοιράσαμε βιβλία στα σχολεία και προγραμματίζουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, μαζί με μεταναστευτικές οργανώσεις, όπως η Κίνηση Αφρικανών Γυναικών, προκειμένου να περάσουμε το μήνυμα ότι μετανάστες και αυτόχθονες παλεύουν από κοινού για να αντιμετωπίσουν κοινά προβλήματα…
Αυτά δεν είναι για μας «ψιλά γράμματα σε μια πόλη παρατημένη, αγριεμένη, που έχει καταντήσει αποθήκη ψυχών…», όπως υποστηρίζει η κυρία Μηνακάκη στο προηγούμενο φύλλο του «Δρόμου». Είναι δράσεις συλλογικές με στόχο την επίλυση των προβλημάτων και την επίδειξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, για να μπορέσουμε να αντέξουμε και να αντισταθούμε στην επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι και ως πολίτες από την εξουσία στις μέρες μας.
Με τις δράσεις μας αυτές δεν διεκδικούμε από κανέναν πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης. Εμείς δεν πιστεύουμε ότι η φασιστική βία αντιμετωπίζεται με αριστερή ή αναρχική βία. Οι μάχες ανάμεσα σ’ αυτούς, μόνον τους φασίστες έχει ωφελήσει.
Απαιτούμε, όμως, από την Αριστερά να ασχοληθεί πολύ περισσότερο με τα προβλήματα των λαϊκών συνοικιών αυτής της πόλης. Θα ήταν, για παράδειγμα, στοιχειώδης υπεράσπιση της Δημοκρατίας μια διαδήλωση προκειμένου να ανοίξει η μοναδική Παιδική Χαρά του Αγ. Παντελεήμονα που παραμένει πάνω από ένα χρόνο κλειστή, ενώ έχει ασχοληθεί, με δική μας πρωτοβουλία, τόσο ο συνήγορος του πολίτη, όσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο!
Απαιτούμε, λοιπόν, μια καλύτερη ζωή. Είναι αντιδραστικό;
Χρήστος Ρουμπάνης
Ἡ ἀτμόσφαιρα ἠλεκτρισμένη
του Μανώλη Κοττάκη* Τό γήπεδο, ὅπως τά βλέπουμε ἐμεῖς ὡς Ἑλλάδα –ὡς κυβέρνηση ἐννοῶ– μπορεῖ νά μοιάζει εὐνοϊκό γιά τά συμφέροντά μας, λοιπόν. Εἶναι ὅμως;...
Η ευρωπαϊκή υπόθεση και η «Λατινική Αυτοκρατορία» του Κόζεβ
του Γιώργου Λιερού «Το σύγχρονο κράτος στην παρούσα πολιτική πραγματικότητα, απαιτεί βάσεις ευρύτερες από αυτές που αντιπροσωπεύουν τα καθαυτό έθνη. Για να είναι πολιτικά βιώσιμο...
199 χρόνια από τη γενέθλια επάναστασή μας
του Νίκου Σταθόπουλου Και ενώ το εξωνισμένο κράτος της γενικής μεταμνημονιακής εκποίησης οργανώνει μια κάλπικη «εθνική μνήμη» (για τα «200 χρόνια») με συνειδητή επιλογή ιστορικοπολιτισμικού...
Τι ωραίος ανασχηματισμός!
του Πέτρου Πιζάνια* Ανάρτησα στον τοίχο, όπως οι ντετέκτιβ, τις φωτογραφίες των νέων υπουργών, αναπληρωτών, υφυπουργών κ.τ.λ. και προσπάθησα να αντιληφθώ τη λογική του ανασχηματισμού....
Ο άγγελος της Iστορίας
Του Κώστα Λιβιεράτου «“Μια από τις πιο αξιοσημείωτες ιδιομορφίες της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης”, λέει ο Λότσε, “είναι η γενική έλλειψη φθόνου που επιδεικνύει το εκάστοτε παρόν...
«Δίκαιο εμπόριο», απάντηση στον εμπορικό πόλεμο του γερμανικού κεφαλαίου
Του Αθανάσιου Καραμπέλη* Σε προηγούμενο άρθρο1 αναδείχτηκε ότι η ανατίμηση του ευρώ και τα μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας, μια νεοαποικιακή οικονομική πολιτική, ισοδυναμεί με...
Η φύση στο έργο του Λόρδου Βύρωνα – Μέρος Β΄
Διαβάστε το μέρος Α' Του Γιάννη Σχίζα
«Χρυσό μετάλλιο» στο ηλιοβασίλεμα
Ο Βύρων είναι από τους πιο πρώιμους θαυμαστές του Αιγαιοπελαγίτικου τοπίου. Στα «Νησιά της Ελλάδας» θα...
Μια κοινωνική κατάσταση που τείνει να γίνει επαναστατική
Του Ανέστη Ταρπάγκου. Τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, στη διάρκεια της τελευταίας τριετίας, έχουν ριζικά μεταλλαχθεί σε όλα τα επίπεδα.