περίπτερο ιδεών

Μπορεί να είναι οδυνηρή, αλλά ζούμε μια πρωτόγνωρη εποχή, την εποχή της παρακμής του κοινωνικού μοντέλου που άνθισε μεταπολεμικά.

Στεναχωρήθηκα πολύ τη μέρα που η φίλη μου Λένα Διβάνη αισθάνθηκε την ανάγκη να γράψει με ανεξήγητη βιασύνη το απαράδεκτο σχόλιό της για τον «τζαμπατζή».

Δεν είναι έκπληξη στους παροικούντες. Είναι χρόνια τώρα που ορισμένοι κοντοχωριανοί διανοούμενοι ένιωθαν στριμωγμένοι ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά.

Η ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ είναι μνημείο κοινοτοπίας.

Είδαμε την πρόσφατη έρευνα μιας εταιρίας δημοσκοπήσεων και δεν χαρήκαμε καθόλου.

Ό,τι και να κάνουν η ΕΡΤ θα παραμείνει ανοιχτή.

Έφυγε και ο Νίκος Μαμαγκάκης.

Ουρακοτάγκο αποκάλεσε –εμμέσως πλην σαφώς- τον μπασκετμπολίστα συμπολίτη μας Γιάννη Αντετοκούμπο, ο Μιχαλολιάκος. Και η φωνή της γιαγιάς μου από τον ουρανό ακούστηκε στεντόρια: Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα…

Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Πριν ακόμα σταλάξουν τα «αίματα» από το δράμα που παίχτηκε με τις συνιστώσες, οι οποίες δαιμονοποιήθηκαν επαρκώς προκειμένου να «αυτοδιαλυθούν» είτε με το «καλό» είτε με το «ζόρι», όλο το επικοινωνιακό σενάριο για το κόμμα των μελών διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη ενώπιον τρεισήμισι χιλιάδων χειροκροτούντων και αμήχανων συνέδρων.