οικονομία

Σαπίζει το χρέος; Βεβαιότατα! Όπως, ακριβώς, τα φρούτα και τα λαχανικά, που έχετε στο ψυγείο σας. Ιδιαίτερα, αν είναι κακή η «σπορά» τους. Και το κρατικό χρέος, στο μεγαλύτερο μέρος του, είναι κακής «σποράς», αν δούμε ποιοι είναι οι δανειστές-ολετήρες των χωρών.

Εγγύηση προς τους πιστωτές το κυβερνητικό πρόγραμμα «αξιοποίησης της κρατική περιουσίας» - Τα ψιλά γράμματα της δανειακής σύμβασης με την τρόικα.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου.

 Η ακριβή έκδοση ελληνικών ομολόγων της Δευτέρας συμπληρώθηκε με έναν ακόμη, τουλάχιστον περίεργο, δανεισμό την Τρίτη. Η κυβέρνηση διέθεσε στις αγορές 20ετή ομόλογα ύψους 1 δισ. ευρώ, με τη διαδικασία του reopening (δηλαδή, ξανανοίγοντας αντίστοιχη έκδοση ομολόγων του 2002) με τον ισχυρισμό ότι υπήρχε «ζήτηση για χαρτιά αυτής της κατηγορίας».

Στο προηγούμενο φύλλο, στη στήλη αυτή, παρουσιάσαμε την καταστροφική όψη της χρεοκοπίας, ως βίαιη επιλογή των πιστωτών μιας χώρας. Ίσως είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς άλλη όψη για μια έννοια που είναι συνδεδεμένη με τον οικονομικό μαρασμό και τους εργαζόμενους. Οι περισσότερες εμπειρίες κρατικής χρεοκοπίας, στους τέσσερις αιώνες ιστορίας της, ήταν οδυνηρές για τα φτωχότερα στρώματα.

Μπορεί να υπάρξει, άραγε, μια «καλή χρεοκοπία»; Δηλαδή, μια χρεοκοπία που δεν θα επέβαλαν οι δανειστές στη χώρα, αλλά η χώρα στους δανειστές της; Μια μερική ή ολική παύση πληρωμών;

Η κυβέρνηση μαγειρεύει το έλλειμμα για να εντυπωσιάσει τους εταίρους, αλλά η τρόικα δεν είναι σίγουρο ότι… μασάει - Η αιματηρή λογιστική του «πρωτογενούς πλεονάσματος» φέρνει νέα μέτρα. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η κυβέρνηση προσβλέπει σε παράταση του βίου της για το επόμενο εξάμηνο - Η καυτή πατάτα της τραπεζικής ενοποίησης κι ένα ακόμη ημιτελές ευρωπαϊκό μνημόνιο. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου