Πάτρα: Τοπικές κοινωνίες, μέτωπα λαϊκών αγώνων
Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας συνεχίζουν
Φυσάει Βοριάς: Δυο χρόνια χωρίς τον Νίκο
Δεν έτυχε να συνεργαστούμε ποτέ, όμως μου έκανε την τιμή να επισκέπτεται τους χώρους στους οποίους εμφανιζόμουν και να ακούει το τραγούδισμά μου.
Νέα συνδικαλιστική παράταξη με πλατύ κάλεσμα στους εργαζόμενους
Χρυσά «αρπακτικά» κατακλύζουν τη Θεσσαλονίκη
Παγωμένες κι εγκαταλειμμένες οι Εστίες του Α-ΤΕΙΘ
Ο Τάφος της Αμφίβολης
Ο Βόλος μπροστά σε μια ακόμα μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή
Σούζαν Μπράουνμίλερ: «Και τότε κατάλαβα πως δεν ήμουν πια μόνη»
Μια επανάσταση ετοιμαζόταν να ξεσπάσει, αλλά μόνον ένας οραματιστής μπορούσε να διακρίνει τα σημάδια. Η Μπέτι Φρίνταν* είχε δημοσιεύσει το 1963 το Feminine Mystique, το βιβλίο-καταλύτης στο οποίο όριζε το «πρόβλημα που δεν έχει όνομα». Το διάβασα το 1964, όταν πήγα στον Μισισιπή ως μέλος του SNCC (Φοιτητική Συντονιστική Επιτροπή Αντιβίας) και του κινήματος για τα δικαιώματα των Μαύρων, και παρ’ όλο που η Φρίνταν είχε τοποθετήσει το πρόβλημα με τους όρους των μεσοαστών νοικοκυρών που κατέβαζαν τα ηρεμιστικά με τις χούφτες και δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν πουθενά τα προσόντα και τις σπουδές τους, είχα συναντήσει τον εαυτό μου σε κάθε σελίδα. Το βιβλίο αυτό άλλαξε τη ζωή μου









































































