Όψεις της Αμερικής με το φακό του Pedro Meyer
Έκθεση φωτογραφίας του Μεξικανού φωτογράφου Pedro Meyer, θα φιλοξενηθεί από τις 3 έως τις 24 Νοεμβρίου στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Η έκθεση παρουσιάζει φωτογραφίες από το ιδιαίτερα εκτενές «ταξίδι» του Meyer στις ΗΠΑ, το οποίο διήρκεσε 30 περίπου χρόνια, αποφέροντας περισσότερες από 80.000 φωτογραφίες.
Νίκος Σκαρέντζος: «Το hip hop είναι το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι»
Ο Νίκος Σκαρέντζος είναι σκηνοθέτης και μεγάλος οπαδός του hip hop. Πριν δύο χρόνια έφτιαξε το πρώτο του ντοκιμαντέρ για αυτό, το οποίο είχε τίτλο «Ρυθμοί και Ρίμες». Σήμερα, μιλάει για τη νέα του ταινία, που έχει ως θέμα και πάλι το hip hop και πώς αυτό αποτελεί σε κάποιες εκφάνσεις του το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι. «Ανοιχτά Μικρόφωνα» είναι ο τίτλος της νέας του δουλειάς που αναμένεται να είναι έτοιμη μέχρι το τέλος του έτους.
«Η δεύτερη ταινία προέκυψε γιατί αυτό που ξεχώριζε από το hip hop πιο πολύ –με τα δικά μου γούστα- ήταν το κομμάτι του που ήταν πολιτικό. Δηλαδή σαν να είναι το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι. Σίγουρα κάνουν και από άλλα είδη και στυλ μουσικής πολιτικό τραγούδι, αλλά δεν έχουν φτάσει στα αφτιά μου. Επειδή έχω μία αγάπη για το συγκεκριμένο είδος, διέκρινα ότι υπάρχει ένας ικανός αριθμός δημιουργών, οι οποίοι γράφουν και λένε κομμάτια με τα οποία κρίνουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, αλλά, και που λένε ιστορίες που δεν τις έχουν ζήσει οι ίδιοι. Δηλαδή, το hip hop ξεφεύγει από τους όρους που έχουν βάλει στα τραγούδια τύπου «να μιλάς για αυτά που έχεις ζήσει».
«Βλέπουμε ότι φτιάχνουν κομμάτια και λένε ιστορίες για ανθρώπους άλλους, όχι για τους εαυτούς τους. Και αυτό, βέβαια, σου δίνει μεγάλη ελευθερία στο να πεις ό,τι ιστορία θες. Λένε κομμάτια για άστεγους, για μετανάστες, για Αφρικανούς ποδοσφαιριστές που τους πήραν ταλέντα από την πατρίδα τους και τους ξεζούμισαν και τους πέταξαν στο δρόμο σε μία βορειοευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν τα έχουν ζήσει αυτά τα παιδιά. Ή για ένα πρεζάκι και τη σχέση του με την πρέζα. Δηλαδή, δεν είναι ανάγκη να είσαι πρεζάκι για να μιλήσεις για μία ιστορία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ζωή γύρω μας δίνει πάρα πολλά ερεθίσματα, χωρίς σταματημό, ώστε να μπορούμε να εκφραστούμε με διαφορετικό τρόπο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να κάνω τη δεύτερη ταινία».
«Να σου πω ότι στη δεύτερη ταινία ο τίτλος είναι «Ανοιχτά Μικρόφωνα», γιατί πιστεύω ότι αυτό χρειαζόμαστε, δηλαδή ανθρώπους να λένε αυτό που νομίζουν. Με ενοχλεί απίστευτα η απάθεια και η ιδέα ότι ο πιο πολύς κόσμος ζει σε μία εικονική πραγματικότητα και που δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω του. Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι απλά οικονομικό. Το θέμα είναι πολιτικό και εξουσίας. Ποιος θα εξουσιάζει μετά από λίγα χρόνια αυτόν τον τόπο, αυτή τη χώρα που έχουμε γεννηθεί και ζούμε. Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα. Τα παιδιά αυτά είναι, νομίζω, η μειονότητα, πολύ δυνατή μειονότητα, φωνακλάδικη μειονότητα, η οποία δεν φοβάται να ανοίξει το στόμα της και να πει και να θίξει αυτά τα πράγματα που ο πιο πολύς κόσμος τα περνάει ντούκου ή έχει μία υποψία. Αυτοί ξέρουν όμως».
«Η δεύτερη ταινία προέκυψε γιατί αυτό που ξεχώριζε από το hip hop πιο πολύ –με τα δικά μου γούστα- ήταν το κομμάτι του που ήταν πολιτικό. Δηλαδή σαν να είναι το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι. Σίγουρα κάνουν και από άλλα είδη και στυλ μουσικής πολιτικό τραγούδι, αλλά δεν έχουν φτάσει στα αφτιά μου. Επειδή έχω μία αγάπη για το συγκεκριμένο είδος, διέκρινα ότι υπάρχει ένας ικανός αριθμός δημιουργών, οι οποίοι γράφουν και λένε κομμάτια με τα οποία κρίνουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, αλλά, και που λένε ιστορίες που δεν τις έχουν ζήσει οι ίδιοι. Δηλαδή, το hip hop ξεφεύγει από τους όρους που έχουν βάλει στα τραγούδια τύπου «να μιλάς για αυτά που έχεις ζήσει».
«Βλέπουμε ότι φτιάχνουν κομμάτια και λένε ιστορίες για ανθρώπους άλλους, όχι για τους εαυτούς τους. Και αυτό, βέβαια, σου δίνει μεγάλη ελευθερία στο να πεις ό,τι ιστορία θες. Λένε κομμάτια για άστεγους, για μετανάστες, για Αφρικανούς ποδοσφαιριστές που τους πήραν ταλέντα από την πατρίδα τους και τους ξεζούμισαν και τους πέταξαν στο δρόμο σε μία βορειοευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν τα έχουν ζήσει αυτά τα παιδιά. Ή για ένα πρεζάκι και τη σχέση του με την πρέζα. Δηλαδή, δεν είναι ανάγκη να είσαι πρεζάκι για να μιλήσεις για μία ιστορία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ζωή γύρω μας δίνει πάρα πολλά ερεθίσματα, χωρίς σταματημό, ώστε να μπορούμε να εκφραστούμε με διαφορετικό τρόπο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να κάνω τη δεύτερη ταινία».
«Να σου πω ότι στη δεύτερη ταινία ο τίτλος είναι «Ανοιχτά Μικρόφωνα», γιατί πιστεύω ότι αυτό χρειαζόμαστε, δηλαδή ανθρώπους να λένε αυτό που νομίζουν. Με ενοχλεί απίστευτα η απάθεια και η ιδέα ότι ο πιο πολύς κόσμος ζει σε μία εικονική πραγματικότητα και που δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω του. Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι απλά οικονομικό. Το θέμα είναι πολιτικό και εξουσίας. Ποιος θα εξουσιάζει μετά από λίγα χρόνια αυτόν τον τόπο, αυτή τη χώρα που έχουμε γεννηθεί και ζούμε. Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα. Τα παιδιά αυτά είναι, νομίζω, η μειονότητα, πολύ δυνατή μειονότητα, φωνακλάδικη μειονότητα, η οποία δεν φοβάται να ανοίξει το στόμα της και να πει και να θίξει αυτά τα πράγματα που ο πιο πολύς κόσμος τα περνάει ντούκου ή έχει μία υποψία. Αυτοί ξέρουν όμως».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Νίκου Σκαρέντζου στο www.elliniki-skini.gr
Παγκόσμιο βιβλιοπωλείο: Alejandro Zambra
Alejandro Zambra, The Private Lives of Trees. Μετάφραση: Megan McDowell. 98 σελίδες, Open Letter, 2010
Ο ήρωας αυτού του εξαιρετικά σύντομου βιβλίου-μινιατούρα, που ακροβατεί μεταξύ νουβέλας και μυθιστορήματος, είναι καθηγητής λογοτεχνίας με συγγραφικές φιλοδοξίες. Κάθε βράδυ αυτοσχεδιάζει παραμύθια για την Ντανιέλα, την κόρη της γυναίκας του. Κάθε Κυριακή, γράφει το μυθιστόρημά του, ένα σύντομο κείμενο για έναν άνθρωπο που φροντίζει ένα μπονσάι.
Ο ήρωας αυτού του εξαιρετικά σύντομου βιβλίου-μινιατούρα, που ακροβατεί μεταξύ νουβέλας και μυθιστορήματος, είναι καθηγητής λογοτεχνίας με συγγραφικές φιλοδοξίες. Κάθε βράδυ αυτοσχεδιάζει παραμύθια για την Ντανιέλα, την κόρη της γυναίκας του. Κάθε Κυριακή, γράφει το μυθιστόρημά του, ένα σύντομο κείμενο για έναν άνθρωπο που φροντίζει ένα μπονσάι.
Ο Νίτσε, ο Φορντ, ο Κορμπιζιέ και οι Einstürzende Neubauten
Αυτό που υπάρχει υπάρχει.
Αυτό που δεν υπάρχει είναι δυνατό.
Μόνο αυτό που δεν υπάρχει είναι δυνατό.
Απαιτούμε περισσότερα…
με… την γοητεία μας
Was Ist Ist (Ende Neu, 1996)
Αυτό που δεν υπάρχει είναι δυνατό.
Μόνο αυτό που δεν υπάρχει είναι δυνατό.
Απαιτούμε περισσότερα…
με… την γοητεία μας
Was Ist Ist (Ende Neu, 1996)
πρώτη ύλη: Κρίση
[…] Εκείνο που έχει ο καπιταλισμός κοινό με τον καρκίνο είναι ότι χρειάζεται διαρκώς υγιείς ιστούς για ν’ αναλώνει- μη καπιταλιστικές κοινωνίες, μη εμπορευματοποιημένες πτυχές της κοινωνικής ζωής, μια προϋφιστάμενη βιόσφαιρα. Σύροντάς τα στον κύκλο της εμπορευματοποίησης, όπως λέμε, τα «αξιοποιεί», δηλαδή τα στραγγίζει απ’ όλα τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά και τα αναλώνει. Οπότε χρειάζεται αμέσως καινούργια θύματα. Αυτή είναι και η σοβαρότερη εγγενής του αδυναμία: αν δεν απομυζά ασταμάτητα κάτι ζωντανό, το χρήμα παύει να γεννάει χρήμα και η μηχανή κινδυνεύει με εμπλοκή. Αυτό είναι που ονομάζουμε «δομική κρίση».
Αθήνα, έτος 1 μ.Μ. (μετά Μνημονίου)
Της Δέσποινας Κουτσούμπα.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που η Αθήνα «δοξάστηκε» ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Εκτός από τον ετήσιο τίτλο, βέβαια, και κάμποσα λεφτά που φαγωθήκαν σε παράτες (συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια), δεν έμειναν και πολλά από το τότε «πολιτιστικό» κλέος. Μόνο η διαχρονική προσπάθεια των εκάστοτε δημάρχων (και των τουριστικών πρακτόρων) να διαφημίσουν την πόλη ως κέντρο του «πολιτισμού» στην Ευρώπη, κάτι σαν το (παραγκωνισμένο) Παρίσι των Βαλκανίων.
με κόντρα τον καιρό: Μια σύγχρονη Κασσάνδρα
Θέλω να γράψω κάτι ακόμα για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Είναι πολλά που με θυμώνουν, με εξεγείρουν. Και οι λέξεις δεν φτάνουν… Έχω μοιραστεί μέσα από το Διαδίκτυο ένα ενημερωτικό βίντεο του Αυτοδιοικητικού Κινήματος της Περιφέρειας Στερεάς… Κάνοντας μια περιπλάνηση στο Διαδίκτυο, πριν στρωθώ να γράψω, ανοίγω τα μέιλ μου. Ανάμεσά του είναι κι ένα από τη νεαρή (και βραβευμένη) ποιήτρια Κασσάνδρα Αλογοσκούφι. Ένα κείμενο- σχόλιο πάνω στο βίντεο, που το δημοσίευσε και στο μπλογκ της Cassandra’ s Box (cassandrasbox.wordpress.com) ως επιστολή προς τους συμπατριώτες της από τη Φωκίδα - και όχι μόνο. Αντιγράφω μερικές από τις σκέψεις της (και πού και πού υπογραμμίζω).
Σοφία Κολοτούρου – Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;
Συνέντευξη στον Σταμάτη Μαυροειδή.
Την Σοφία Κολοτούρου τη γνωρίζουμε περισσότερο από τις επιδόσεις της στο χώρο της ποίησης και λιγότερο από άλλες ασκήσεις της στη γραφή. Με το βιβλίο Κουφός είσαι ρε, δεν ακούς; φαίνεται να μεταπηδά προσωρινά στο χώρο του χρονογραφήματος.
Χορεύοντας τον Οκτώβρη
Ένας Οκτώβρης γεμάτος χορό ξεκίνησε και συνεχίζει στον πολυχώρο «Booze Cooperativa», από την ομάδα «team progressive». Χορευτικές ομάδες απ’ την Ελλάδα αλλά κι απ’ όλο τον κόσμο δήλωσαν συμμετοχή και παρουσιάζουν τις χορευτικές τους δημιουργίες, στο πλαίσιο του Athens Video Dance Project που έχει ήδη ξεκινήσει από την πρώτη του μήνα.
Πρόκειται για προβολές video χορογραφιών που διαρκούν από 1΄ έως και 20΄ ενώ, συνολικά, δεν ξεπερνάνε τη μία ώρα. Η κίνηση του σώματος, ως μια καλλιτεχνική έκφραση της ψυχής, ο ρυθμός που ενέχουμε, αυτός της καρδιάς μας, του βήματός μας, των ήχων της καθημερινότητας, του ρολογιού, της κόρνας, εμπνέουν χορευτικές δημιουργίες με ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και μουσική υπόκρουση. Άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο που χορεύουν σε ασφυκτικά δωμάτια, σε δρόμους, σε ερημικά τοπία, σε ταράτσες, σε παγκάκια, μοιάζουν να σταματάνε το χρόνο, γιατί κάτι θέλουν να μας πουν (χωρίς λόγια), κάτι διαφορετικό στον καθένα, μ’ έναν εναλλακτικό αλλά πλήρως αυθεντικό τρόπο. Οι προβολές γίνονται κάθε μέρα γύρω στις έξι και αμέσως μετά προβάλλονται σε επανάληψή. Ακολουθούν performances, προβολές φωτογραφιών, μικρού μήκους ταινίες και ομιλίες, σχετικές πάντα με το χορό ενώ εικαστικές εγκαταστάσεις πλαισίωνουν, καθ’ολη τη διάρκεια το φεστιβάλ.
Κάθε Παρασκευή το πρόγραμμα αλλάζει και προβάλλονται διαφορετικές δημιουργίες. Από χθες και μέχρι την Πέμπτη μπορούμε να παρακολουθήσουμε χορευτικές δημιουργίες ομάδων από Ελλάδα, ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ισραήλ. Αμέσως μετά ακολουθεί η ταινία χορού Fruhlingsopfer και video installation performance με τίτλο Κ26. Το φεστιβάλ θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 31 Οκτωβρίου.
Πρόκειται για προβολές video χορογραφιών που διαρκούν από 1΄ έως και 20΄ ενώ, συνολικά, δεν ξεπερνάνε τη μία ώρα. Η κίνηση του σώματος, ως μια καλλιτεχνική έκφραση της ψυχής, ο ρυθμός που ενέχουμε, αυτός της καρδιάς μας, του βήματός μας, των ήχων της καθημερινότητας, του ρολογιού, της κόρνας, εμπνέουν χορευτικές δημιουργίες με ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και μουσική υπόκρουση. Άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο που χορεύουν σε ασφυκτικά δωμάτια, σε δρόμους, σε ερημικά τοπία, σε ταράτσες, σε παγκάκια, μοιάζουν να σταματάνε το χρόνο, γιατί κάτι θέλουν να μας πουν (χωρίς λόγια), κάτι διαφορετικό στον καθένα, μ’ έναν εναλλακτικό αλλά πλήρως αυθεντικό τρόπο. Οι προβολές γίνονται κάθε μέρα γύρω στις έξι και αμέσως μετά προβάλλονται σε επανάληψή. Ακολουθούν performances, προβολές φωτογραφιών, μικρού μήκους ταινίες και ομιλίες, σχετικές πάντα με το χορό ενώ εικαστικές εγκαταστάσεις πλαισίωνουν, καθ’ολη τη διάρκεια το φεστιβάλ.
Κάθε Παρασκευή το πρόγραμμα αλλάζει και προβάλλονται διαφορετικές δημιουργίες. Από χθες και μέχρι την Πέμπτη μπορούμε να παρακολουθήσουμε χορευτικές δημιουργίες ομάδων από Ελλάδα, ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Ισραήλ. Αμέσως μετά ακολουθεί η ταινία χορού Fruhlingsopfer και video installation performance με τίτλο Κ26. Το φεστιβάλ θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 31 Οκτωβρίου.
Λίνα Φούντογλου
www.forfree.gr τ. 36
Κυριακή 24/10Αθήνα, ΣύνταγμαΕκδήλωση ενημέρωσης/ ευαισθητοποίησης για την Ψυχική Υγεία με σύνθημα: «Πας καλά; Κάνε µια στάση και άλλαξε στάση…!». Εκθέσεις φωτογραφίας - ζωγραφικής, ποίηση,...