περίπτερο ιδεών

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξανδρου Μασσαβέτα Διαδρομές στο Φανάρι, τον Μπαλατά και τις Βλαχέρνες, από τις Εκδόσεις «Ιστός»

Η δημοκρατία δεν είναι τίτλος ούτε ετικέτα. Ούτε μόνο θέμα αρχής. Είναι πρακτική αναγκαιότητα. Και κατάκτηση. Μεγάλη και σπουδαία. Αλλά τα καλά κόποις κτώνται.

Το πολιτικό σύστημα έχει παρακμάσει. Τα κόμματα που κατ’ αποκλειστικότητα μοιράζονταν την εξουσία από το 1974 έχουν σαπίσει πατόκορφα. Όποιοι αξιόλογοι άνθρωποι υπήρχαν σ’ αυτά, παραγκωνίστηκαν σταδιακά ή το έβαλαν στα πόδια.

Πραγματικά το πιστεύαμε ότι με τη μουσική, μέσα από τη μουσική, δια της μουσικής, θα αλλάζαμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τον κόσμο γύρω μας και τον κόσμο ολόκληρο.

Το κακό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τσιμπάει σε κάθε ανούσια πρόκληση των καθεστωτικών, νομίζοντας ότι τσιμπάει κι ο κόσμος.

Ζούμε την εποχή της μεγάλης βαρβαρότητας, του μεγάλου ψέματος, της μεγάλης απάτης, της μεγάλης απανθρωπιάς, του μεγάλου ξεπεσμού.

Πολλές φορές στη ζωή μου έχω υποστηρίξει ριζοσπαστικές θέσεις και συνεχίζω να το κάνω.

Ο Γιώργος Κόρος ήταν η αποθέωση αυτού που θαυμάζαμε, με την έννοια του απορώ, εκτιμώ και αγαπώ ταυτόχρονα, στους αυτοδίδακτους μουσικούς.

Οι ναζί, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έκαναν απολογισμό: 696 βέρες, 102 σκουλαρίκια, 234 χρυσά δόντια. Έτσι έβγαινε το πρωτογενές τους πλεόνασμα από κάθε φουρνιά μελλοθανάτων.