Η πολύμορφη δομική κρίση και τα αδιέξοδα που πνίγουν την Ευρώπη καθρεφτίζονται για άλλη μια φορά με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο στη Γαλλία – τον ξεπεσμένο πυλώνα μιας ανύπαρκτης πλέον ευρωπαϊκής φιλοδοξίας. Μια δύναμη που έχει πυρηνικό οπλοστάσιο και γεννά κάθε μέρα δισεκατομμυριούχους (επί Μακρόν οι 500 πλουσιότεροι Γάλλοι διπλασίασαν την περιουσία τους), αλλά ξυπόλητοι Αφρικανοί τη διώχνουν κακήν κακώς από τις νεοαποικίες της, και στους υπηκόους της προσφέρει μόνο φτωχοποίηση και φόβο (πλέον ανέρχονται σε 12 εκατομμύρια οι Γάλλοι που «ζουν» κάτω από το όριο της φτώχειας). Με ένα πολιτικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ελίτ, αλλά ανίκανο πια να πουλήσει την πραμάτεια του στις λαϊκές τάξεις, πόσο μάλλον να σχεδιάσει την ανασυγκρότηση της χώρας (ο Μακρόν πρόσθεσε 1 τρισεκατομμύριο ευρώ στο δημόσιο χρέος, εκτινάσσοντάς το στο 114% του ΑΕΠ). Και με έναν πρόεδρο-υπάλληλο της τραπεζοκρατίας, εκφραστή μιας αισχρής μειοψηφίας, που απεχθάνεται τους πληβείους και τσαλαπατά την ίδια την αστική δημοκρατία.
Είναι αυτό το καθεστώς που τώρα νιώθει στον σβέρκο του την ανάσα των «πιστωτών» και των «οίκων αξιολόγησης», οι οποίοι απαιτούν ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα. Δηλαδή στην ουσία ένα μνημόνιο à la grecque. Ωραίο σχέδιο, αλλά ποιος θα το επιβάλλει; Μια μισητή πολιτική τάξη γραπωμένη στην εξουσία χάρη σε εκτρωματικούς νόμους, μαφιόζικους εκβιασμούς, ακροδεξιούς μπαμπούλες και θεσμικά πραξικοπήματα; Η φαρέτρα κάποτε αδειάζει από τέτοια βέλη. Κι έτσι μέσα σε μια διετία θυσιάζονται ένας, δύο, τρεις, τέσσερις πρωθυπουργοί της πλάκας – με τελευταίο τον πολύ Μπαϊρού, που νόμιζε ότι θα νουθετήσει τους πληβείους κραδαίνοντας το φάσμα των πράγματι τεράστιων δημοσιονομικών ελλειμμάτων που η ίδια η ελίτ δημιούργησε με τις πολιτικές της. Ο Μπαϊρού βγήκε στην πιάτσα με γραμμή Μακρόν (μην αγγίζετε την ελίτ, ξεζουμίστε τους πληβείους, κι αν διαμαρτυρηθούν ματώστε τους), και μέσα σ’ ένα δεκάμηνο πήγε σπίτι του.
Απανωτές προκλήσεις
Ποια ήταν η αντίδραση του πολιτικού νάνου πλην αλαζόνα προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, που τρώει χαστούκια (και πολιτικά, και κυριολεκτικά) αλλά παριστάνει ότι δεν συνέβη τίποτα; Προσπάθησε μήπως, για να κατευνάσει τη λαϊκή δυσφορία, να βρει κάποιον από τους πολλούς «προοδευτικούς» που είναι πρόθυμοι να «θυσιαστούν»; Όχι. Διόρισε πρωθυπουργό τον Λεκορνί, έναν ξεφωνημένο και αντιπαθή στον λαό μακρονιστή, βγάζοντας για άλλη μια φορά τη γλώσσα στην πλέμπα. Επικουρικά, έβγαλε και 80.000 (!) αστυνομικούς στον δρόμο, για να εμποδίσουν το κίνημα «Μπλοκάρουμε τα πάντα» που την Τετάρτη έκανε το ντεμπούτο του σε όλη τη Γαλλία – τρώγοντας χημικά, γκλομπιές και εκατοντάδες συλλήψεις. Θα τους ξαναβγάλει για να αντιμετωπίσει και τη γενική απεργία της ερχόμενης Πέμπτης, κι όποια άλλη κλιμάκωση της αντίστασης επιδιώξει το κοινωνικό κίνημα που, ενθαρρυμένο από την πτώση του Μπαϊρού, αποκτά ένα νέο δυναμισμό. Επικουρικά, οι υπουργοί του και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ «ενημερώνουν» ότι πίσω από τις λαϊκές διαμαρτυρίες κρύβεται… ρωσικός δάκτυλος. Ας το αφήσουμε ασχολίαστο.
Ο μακρονισμός φοβάται τις λαϊκές τάξεις, και γνωρίζει ότι τουλάχιστον δύο στους τρεις Γάλλους επιθυμούν την εκδίωξη του ίδιου του Μακρόν από το προεδρικό αξίωμα. Ταυτόχρονα όμως κατανοεί ότι στα δεξιά του έχει μια Λεπέν ευεπίφορη σε συνεννοήσεις, και στα αριστερά του ένα αμάλγαμα πρόθυμων «προοδευτικών». Άρα εκτιμά ότι μπορεί ακόμη να κρατηθεί στην προεδρία, ιδίως όσο έχει ακόμη την κάλυψη «δυναμικών παραγόντων». Η μοναδική ίσως πολιτική απειλή προέρχεται από την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, που όμως έκοψε η ίδια τα φτερά της όταν (και) στις τελευταίες προεδρικές εκλογές κάλεσε τους Γάλλους να κρατήσουν τη μύτη τους και να στηρίξουν τον Μακρόν για να μην εκλεγεί η Λεπέν. Τώρα η Ανυπότακτη Γαλλία μάζεψε 104 υπογραφές βουλευτών που ζητούν την καθαίρεση του Μακρόν. Άραγε δεν υπάρχει πια ο μπαμπούλας της ακροδεξιάς; (Σημειωτέον ότι το πάλαι ποτέ Νέο Λαϊκό Μέτωπο εξέλεξε πέρυσι 180 βουλευτές, και για να συμπηχθεί οι ψηφοφόροι του Μελανσόν αναγκάστηκαν να ψηφίζουν διάφορους «σοσιαλιστές» κ.ά. οι οποίοι έκτοτε παζαρεύουν με τον Μακρόν…).
Νέος μπαμπούλας
Η γαλλική ελίτ και το «ακραίο κέντρο» που την υπηρετεί έχουν ένα ακόμη όπλο: αντικατέστησαν τον άσφαιρο μπαμπούλα της Λεπέν με τον πιο πειστικό μπαμπούλα του Πούτιν, και πλέον κορυφώνουν το μασάζ της κοινής γνώμης για μια πιθανή φυγή σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς ενάντια στον «ρωσικό ολοκληρωτισμό που ετοιμάζεται να εισβάλει οσονούπω στην Ευρώπη». Η ίδια η κυβέρνηση διαρρέει στα ΜΜΕ μια οδηγία προς όλα τα δημόσια νοσοκομεία της Γαλλίας, να έχουν προετοιμαστεί ως την επόμενη άνοιξη να υποδεχθούν «δεκάδες χιλιάδες τραυματίες από πολεμικές συγκρούσεις». Ενημερώνει επίσης τα νοικοκυριά για το πώς πρέπει να προετοιμαστούν για να επιβιώσουν τις πρώτες ημέρες ενός πολέμου. Στήνει επιθετικό προπαγανδιστικό μηχανισμό από τρολς, ινφλουέσερς και «αναλυτές». Και τώρα στέλνει Ραφάλ στην Πολωνία για να αντιμετωπίσουν τυχόν νέα επιδρομή των φτιαγμένων από… φελιζόλ και ξυλεία ρωσικών drones (ναι, τέτοια επιδείχθηκαν από την Πολωνία ως αποδείξεις ρωσικής επίθεσης). Η γαλλική ελίτ δεν ξεμένει εύκολα από «επιχειρήματα». Και είναι πράγματι ικανή να προσφύγει σε απίστευτους τυχοδιωκτισμούς αν νομίσει ότι έτσι θα γλιτώσει το «μπλοκάρισμα».
