στήλες

Ο Δρόμος κυκλοφορεί σήμερα, Πέμπτη, για να μιλήσει για την τετραήμερη απεργία των εργαζομένων στον Τύπο, για να αναδείξει την απεργία, για να συμβάλει –με όσες δυνάμεις του αναλογούν- στη σύνδεση όλων των διάσπαρτων αγώνων που καθημερινά πληθαίνουν και αποτελούν ελπίδα ανατροπής του μαύρου μέλλοντος που φέρνουν οι υπηρέτες του Μνημονίου και της τρόικας. Ο Δρόμος δεν επιχειρεί να σπάσει ή να προλάβει την απεργία.

Στις 31 Μαρτίου του 1952 εκτελέστηκε από την κυβέρνηση Πλαστήρα ο κομμουνιστής Νίκος Μπελογιάννης.
Στη συνέχεια δημοσιεύουμε τους στίχους ενός σχεδόν άγνωστου τραγουδιού που γράφτηκε για τον Μπελογιάννη, από τον Αλβανό Μωϋσή Ζαλόσνια. Η μελοποίηση έγινε από μέλος της Προοδευτικής Πανσπουδαστικής Συνδικαλιστικής Παράταξης (ΠΠΣΠ) και η εκτέλεση έγινε από τη χορωδία της ΠΠΣΠ.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έντονη κινητικότητα στα διάφορα σχήματα της Aριστεράς. Εντός της Aριστεράς, βεβαίως, διότι «εκτός» ο κόσμος δεν αστειεύεται με κανέναν πια.
Έχουμε συνέδρια, συνδιασκέψεις, συγκεντρώσεις, συνεδριάσεις και φυσικά όλα τούτα συνοδεύονται από τα ανάλογα κείμενα. Επειδή υπάρχει πληθώρα διατυπώσεων και όρων, ανταποκρινόμενος
σε σχετικό αίτημα συντρόφων θα επιχειρήσω να εκλαϊκεύσω ορισμένους, ως συμβολή της στήλης στις διαδικασίες.
Πάμε, λοιπόν, κι η λογική ας βάλει το χέρι της.

Ενάμισης χρόνος συμπληρώνεται από τον καιρό που ο πρίγκιψ Τζιορτζόνε ο Β’, ο Βραχύς, θριάμβευε στις εκλογές, πείθοντας διά των γρυλισμών του τους ψηφοφόρους πως τα μπικικίνια υπάρχουν (και θα διατεθούν με τη σέσουλα στον τιτάνιο αγώνα του σοσιαλισμού εναντίον της βαρβαρότητας). Έκτοτε ακολούθησαν πολλά και εξόχως εμβληματικά.

Καλημέρα πελάτες μου, συντρόφια του Δρόμου.
Επειδή είναι Πρωταπριλιά, προσέχετε βρε μη σας γελάσουνε και σας πούνε ότι την υπέροχη αυτή χώρα την κυβερνάει ένας πρωθυπουργός ονόματι Γιωργάκης.

Ο άδικος θάνατος του Ηλία Ματθαίου, στα 52 του χρόνια, συγκλόνισε φίλους και συντρόφους, που τον έβλεπαν πάντα χαμογελαστό και ήρεμο, αισιόδοξο και ενεργό.

Του Ευτύχη Μπιτσάκη. Είναι γνωστά δύο αποφθέγματα του Τόμας Χομπς (1585-1679): Άνθρωπος προς άνθρωπον λύκος και πόλεμος όλων εναντίων όλων. Ζώντας στην αυγή του καπιταλισμού, ο διάσημος Άγγλος φιλόσοφος, συμπύκνωσε σ’ αυτές τις δύο φράσεις την εμπειρία του από τη φρίκη της αναδυόμενης αγγλικής κοινωνίας. Βέβαια, ο Χομπς αδικούσε τους λύκους, οι οποίοι είναι κοινωνικά ζώα με ισχυρό αίσθημα αλληλεγγύης. Αντίθετα με τον Χόμπς, άλλοι συμπατριώτες του και προπαντός οι Γάλλοι διαφωτιστές οραματίζονταν μια κοινωνία όπου θα δέσποζε ο ορθός λόγος, η ισότητα και η ελευθερία. Το τι έγινε έκτοτε το γνωρίζουμε και σήμερα:
Σήμερα που ο καπιταλισμός αγγίζει τα ιστορικά του όρια, το μόνο που μπορεί είναι η κατεδάφιση των όποιων κατακτήσεων των λαών.
Ειδικά: Οι πόλεμοι.