Αγροτική αναταραχή

Συνεχίζεται ο αγώνας των αγροτών και των κτηνοτρόφων στην Ελλάδα, που έχει φέρει σε δύσκολη πολιτική θέση την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενώ μεγάλες και δυναμικές...

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ψηφιακός έλεγχος – Κοινωνίες υπό επιτήρηση

Στο παρόν αφιέρωμα ασχολούμαστε με διαφορετικές πτυχές ενός μεγάλου προβλήματος που συχνά αδυνατούμε να συλλάβουμε την έκτασή του και το πώς διαρκώς αλλάζει την...

Το χαμένο νόημα της πολιτικής και η εναλλακτική

Η επιτυχία του Resistance Festival 2018 κρίθηκε από την επιτυχία των πολιτικών εκδηλώσεων αλλά και το υλικό που παρήγαγαν. Μία από αυτές ήταν και...

Από τις φιέστες υποδοχής στις αγωνιστικές διαδηλώσεις

Από το 1974 η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης μετατρέπεται σταδιακά σε κυβερνητική φιέστα, με τους… πάντες να περιμένουν τον εκάστοτε πρωθυπουργός να ανοίξει τα χαρτιά του για την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική που θα ακολουθήσει.

Αφιέρωμα: Ποια Ελλάδα σε ποια Ευρώπη;

Πού οδηγείται η ευρωπαϊκή ήπειρος μέσα στο σημερινό περιβάλλον έντονων διεθνών ανταγωνισμών; Θα συνεχιστεί η πολιτική και θεσμική κατοχύρωση της γερμανικής Ευρώπης που οικοδομείται...

Δημοψήφισμα 2015 – Δύο χρόνια μετά

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015. Μια σημαντική στιγμή του ελληνικού λαού και της νεολαίας, που αψηφώντας εκβιασμούς και πιέσεις έδωσαν...

Ο νεοαποικισμός, τελευταίο στάδιο του ιμπεριαλισμού

Ο Kwame Nkrumah (1909-1972) οδήγησε τη Γκάνα, πρώην βρετανική αποικία, στην ανεξαρτησία το 1957 και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός και έπειτα πρόεδρος της χώρας. Προώθησε την ιδέα του Παναφρικανισμού και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας το 1963. Απομακρύνθηκε από την εξουσία με πραξικόπημα της CIA το 1966. Υπήρξε εισηγητής του όρου «νεοαποικισμός» με το έργο του «Ο νεοαποικισμός, τελευταίο στάδιο του ιμπεριαλισμού», που έγραψε το 1965. Αποσπάσματα από την εισαγωγή του έργου δημοσιεύτηκαν στην έκδοση «68 ντοκουμέντα μιας γενιάς που άλλαξε τον κόσμο» (εκδόσεις Α/συνεχεια, 2008).

Μια ματιά στον Αλγερινό Aγώνα Aνεξαρτησίας μέσα από κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναφορές

Του Δημήτρη Παπαγαλάνη.
Ο Πόλεμος της Αλγερίας, όπως ονομάστηκε ο αγώνας του αλγερινού λαού για αποτίναξη της γαλλικής κυριαρχίας και αυτοδιάθεση, διήρκησε 8 χρόνια (1954-1962), όμως ο απόηχός του τόσο στη Γαλλία όσο και στην ίδια την Αλγερία δεν έχει ακόμα καταλαγιάσει και εξακολουθεί να επηρεάζει εν πολλοίς τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Προσπέρ – Ολιβιέ Λισαγκαρέ: Ο ιστορικός της Κομμούνας

«Εκείνη του Μάρτη 1871 είναι η μεγαλύτερη πλημμυρίδα του αιώνα, η πιο καταπληκτική εκδήλωση αυτής της λαϊκής δύναμης που πήρε τη Βαστίλλη, ξανάφερε το βασιλιά στο Παρίσι, εξασφάλισε τα πρώτα βήματα της Γαλλικής Επανάστασης, ματώθηκε στο Πεδίο Άρεως, πήρε τον Κεραμεικό, έδιωξε τον Πρώσο, εξοστράκισε τη Γιρόνδη, τροφοδότησε με ιδέες τη Συμβατική, τους Γιακωβίνους, το Κεντρικό Δημαρχείο, σάρωσε τους παπάδες, αναδιπλώθηκε κάτω από τον Ροβεσπιέρρο, ανορθώθηκε στον Πραιριάλ, μετά κοιμήθηκε είκοσι χρόνια για να ξυπνήσει με το κανόνι των συμμάχων, να ξαναβυθιστεί στη νύχτα, να αναστηθεί το 1830, και αμέσως δεμένη πάλι να κάνει τα σκιρτήματα των πρώτων χρόνων της ορλεανικής βασιλείας, να σπάσει τα χαλινάρια της το ’48, να τραντάξει για τρεις μέρες τον Ιούνη τη Δημοκρατία-μητριά, να συνθλιβεί και πάλι με νέα έκρηξη το ’69, να αδειάσει τον Κεραμεικό το ’70, να προσφέρει τον εαυτό της ενάντια στον εισβολέα και πάλι περιφρονημένη, στιγματισμένη, μέχρι την ημέρα που σύντριψε το χέρι που θέλησε να τη σβήσει.

Τι σημαίνει σήμερα αντιπολεμικό κίνημα

Στις παρακάτω σελίδες επιχειρούμε να ανοίξουμε ένα από τα πιο κρίσιμα και ταυτόχρονα σύνθετα ζητήματα της εποχής μας: Τη σχέση πολέμου, ειρήνης και κοινωνικών...