Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Είτε πρόωρα βαδίσουμε στις εκλογές, είτε αυτές διεξαχθούν στον προβλεπόμενο χρόνο, η Αριστερά ουσιαστικά θα είναι ανύπαρκτη. Δεν μιλάμε για το ΚΚΕ, που αυτό αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, κι οπωσδήποτε δεν μπορεί να προσελκύσει μεγάλες μάζες. Η ευρεία Αριστερά όμως, όπως εκφράστηκε κάποτε με την ΕΔΑ, αργότερα με το ΚΚΕ Εσωτερικού, ή αργότερα στο ξεκίνημα τού ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι απούσα.
Οι αιτίες της χρεοκοπίας αυτού του χώρου είναι πολλές. Το τελευταίο κεφάλαιο της συγκεκριμένης παράταξης ξεκίνησε με την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα. Στην αρχή έδωσε πολλές ελπίδες. Διέθετε αρχηγικά χαρίσματα. Ήταν αναμφισβήτητα πιο ευφυής από άλλους, αλλά δεν διέγνωσε σωστά τι συνέβη στον διεθνή χώρο. Δεν κατανόησε τη νέα μορφή του διεθνούς καπιταλισμού. Ο φασισμός είχε αλλάξει στολή. Οι διεθνείς τραπεζίτες, το μεγάλο κεφάλαιο, ο καπιταλισμός που άλλοτε είχε συγκεκριμένη εκπροσώπηση και στόχους, επένδυσε διαφορετική στρατηγική για να αχρηστεύσει τον προαιώνιο αντίπαλό του, τον σοσιαλισμό.
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ αποτέλεσε τη «φάκα» μέσα στην οποία θα παγιδεύονταν οι λαοί. Και η Αριστερά διεθνώς θα έμενε στο περιθώριο, ουσιαστικά ανύπαρκτη. Στήθηκε τόσο πονηρά το σχέδιο, ώστε ακόμη και πεπειραμένοι ηγέτες της Αριστεράς έπεσαν στην παγίδα. Ο δρόμος για τα σχέδια του διεθνούς καπιταλισμού άνοιξε από τη στιγμή που η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο, και μαζί ο Ανατολικός Κόσμος. Μπορεί ο κομμουνισμός να είχε μεγάλες αδυναμίες και να διέπραξε ολέθρια σφάλματα ‒ αυτό είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο που χρήζει μεγάλης έρευνας. Αλλά από τη στιγμή που η σημαία με το σφυροδρέπανο κατέβηκε από το Κρεμλίνο, η Αριστερά στον ευρωπαϊκό χώρο βρέθηκε ανυπεράσπιστη και ανίκανη να αντιμετωπίσει τη νέα τάξη πραγμάτων. Είχε απέναντί της έναν ολοκληρωτισμό, καπιταλισμό, καμουφλαρισμένο φασισμό, που φόρεσε το μοντέρνο κοστούμι του «φιλελευθερισμού» και του «ευρωπαϊσμού». Η ένωση των ευρωπαϊκών κρατών ήταν το μεγάλο κόλπο. Δεν επρόκειτο για ένωση δημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης, αλλά για ένωση καπιταλιστικών οικονομικών συμφερόντων σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.
«Κλειδί» για να ενταχθούν οι λαοί στο σύστημα αυτό ήταν το «ευρώ». Αλλά χώρα που δεν διαθέτει εθνικό νόμισμα και εξαρτάται από την ξενοκρατία, ουσιαστικά καθίσταται υπόδουλη. Είπαμε και προηγουμένως ότι στην παγίδα του καπιταλισμού έπεσαν πεπειραμένοι πολιτικοί της δημοκρατικής Αριστεράς. Για να κατανοήσουμε τη μεθόδευση του διεθνούς καπιταλισμού των ξένων τραπεζιτών, με την οποία υποδούλωσαν τους ευρωπαϊκούς λαούς και εξουδετέρωσαν την Αριστερά, πρέπει να κοιτάξουμε το ξεκίνημα. Δηλαδή, η πρώτη φάση της παγίδευσης ήταν η ΕΟΚ. Καλλιεργήθηκε η ψευδαίσθηση στις ευρωπαϊκές δυνάμεις ότι η οικονομική ανάπτυξη θα ερχόταν με την ένταξη σε αυτό το σχήμα.
Για να κάμψουν τις αντιρρήσεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς, διοχετεύθηκε η προπαγάνδα ότι δήθεν με αυτόν τον τρόπο θα πετυχαίναμε την ανεξαρτητοποίησή μας από την αμερικανική ηγεμονία. Έτσι, την «πάτησαν» καλοπροαίρετα και δικοί μας έμπειροι πολιτικοί. Παράδειγμα: Ο Ηλίας Ηλιού, που κάποτε ήταν λάβρος κατά της ΕΟΚ, μεταπολιτευτικά έλεγε: «Οι Έλληνες εργαζόμενοι, στην πλατεία τους συμμάχους, θα μπορέσουν δουλεύοντας από μέσα, και πιασμένοι χέρι-χέρι με τους εργαζόμενους της Ευρώπης, να μεταβάλουν την ΕΟΚ από Ευρώπη των μονοπωλίων σε Ευρώπη των εργαζομένων.» Και είχε την πλάνη ότι: «Σωστά σταθμίσαμε ότι πρέπει να ενταχθούμε στην ΕΟΚ…». Κι ο Λεωνίδας Κύρκος, αναζητώντας μία «μεσαία» θέση, διεκήρυσσε: «Ναι στην ένταξη, όχι στους όρους της…». Αλλά ο διεθνής καπιταλισμός δεν ήταν διατεθειμένος να αλλάξει κανένα όρο. Κι ύστερα ήλθε η ολοκληρωτική υποδούλωση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία κυριαρχεί το ιερατείο των Βρυξελλών.
Στο μεταξύ, στο τιμόνι της Αριστεράς μπήκαν οι νέοι άνθρωποι. Τον Αλέκο Αλαβάνο δεν τον άκουσαν. Ορμητικός και ενθουσιώδης μπήκε στο προσκήνιο ο Αλέξης Τσίπρας. Αναμφισβήτητα διέθετε ικανότητες, είχε ηγετικό προφίλ και ήταν πιο ευφυής από άλλους. Όμως δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο ισχυρός και αδυσώπητος είναι ο καπιταλισμός. Κι επειδή ήταν φιλόδοξος, υποτάχθηκε στις εντολές του ιερατείου, νομίζοντας ότι με μία έντεχνη «αποστασία» θα παρέμενε στο προσκήνιο. Έτσι ισχυρίστηκε ότι το «ΟΧΙ» που είχε λάβει στο δημοψήφισμα δεν αποτελούσε εντολή ρήξης με την Ευρώπη. Πίστευε ότι ήταν δυνατό το «ΟΧΙ» να αποτελέσει διαπραγματευτικό βήμα για μία καλύτερη συμφωνία. Εφήρμοσε την αντιλαϊκή οικονομική πολιτική που ο ίδιος κατεδίκαζε. Τον δηλητηρίασε ο μολυσμένος αέρας των Βρυξελλών. Ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και άλλα «γεράκια» έντεχνα τον αγκάλιασαν, τον εξουδετέρωσαν και τελικά τον εξευτέλισαν. Έφτασε στο σημείο να εκθειάζει δημοσίως τη Μαντάμ Μέρκελ. Σε ένα ταξίδι του στην Αμερική είχε μία μυστική συνάντηση με «αρμοδίους», που του «ξεκαθάρισαν» κάποια πράγματα. Το πάθος της πρωθυπουργίας τον πήγε πολύ μακριά. Δεν θέλησε να αποκαλύψει τους εκβιασμούς που του έκαναν οι ξένοι παράγοντες. Είχε την ευκαιρία να αποχωρήσει τη στιγμή που είχε γίνει στόχος επιθέσεων. Από τότε οι δικοί του προσπαθούσαν να μαντέψουν τις μελλοντικές του προθέσεις. Ύστερα άρχισε ο κατήφορος με τον Κασσελάκη και τις «ιδιομορφίες» του. Ήταν η πλήρης γελοιοποίηση, και ο δύστυχος λαός πληρώνει αμαρτήματα άλλων.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ επομένως ένα νέο ξεκίνημα. Πώς θα γίνει η νέα αφετηρία; Ας κοιτάξουμε πίσω στην Ιστορία. Τρία παραδείγματα θα αναφέρουμε:
Ο Αλφρέντ Ροσμέρ, επαναστάτης, συνδικαλιστής, υπερασπιστής του Τρότσκι, είχε βρεθεί στη Μόσχα του Λένιν. Σε μία συνάντηση που είχε στο γραφείο του Βλαδίμηρου Ιλίτς, όπου συζητούσαν για την πορεία του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος και τη μειοψηφία του Τσάιμερβαλντ, ο Λένιν του είπε: «Ήρθε η ώρα αυτοί να φύγουν και να φτιάξουν το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Αρκετά περιμέναμε ως τώρα…» Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ο άνθρωπος που ίδρυσε τη σοσιαλιστική «Φεντερασιόν», στη δύση της ζωής του, σε ηλικία 96 ετών, αφηγείτο στον συνάδελφο Μιχ. Δημητρίου το 1978: «Να σου πω το δικό μου σχέδιο, για το πώς μπορεί να αρχίσει ένα σωστό σοσιαλιστικό κόμμα στην Ελλάδα. Να υπάρξει μία ομάδα, όπως στη “Φεντερασιόν”, να δημοσιεύσει στις εφημερίδες μία εγκύκλιο με βασικές θέσεις για όλο τον κόσμο. Όσοι συμφωνούν με τις αρχές μας, κάθε πέντε ή επτά άνθρωποι να φτιάξουν έναν όμιλο, και κάθε δεκαπέντε μία ομάδα, και να κάνουν προοπτικό ιδρύσεως, κι εκλογές μόνοι τους. Μέσα σε έξι μήνες, ένα χρόνο, να δημιουργηθεί ένας ικανός αριθμός, χίλιοι-δύο χιλιάδες άνθρωποι, να κάνουν συνέδριο και να φτιάξουν πρόγραμμα…» Αλλά και ο Γιάννης Πασαλίδης, όταν συζητούσε με άλλους πολιτικούς της ευρύτερης Αριστεράς για να δημιουργηθεί η ΕΔΑ το 1951, έλεγε: «Εάν υπήρχε μεταξύ μας κανείς ο οποίος θα διέθετε τόση τεράστια δύναμη μεταξύ του λαού ώστε να μην έχει πολύ ανάγκη των άλλων, αυτός θα μπορούσε να ειπεί ότι εγώ δεν έχω την ανάγκη σας και προχωρώ μονάχος μου. Εγώ, εάν διέθετα τη δύναμη αυτή, θα το έκανα. Αλλά μεταξύ μας δεν νομίζω ότι υπάρχει εκείνος που μπορεί να ομιλήσει αυτή τη γλώσσα. Όλοι έχουμε ανάγκη της βοήθειας των άλλων, και προ παντός ο αγών, που είναι κοινός όλων μας, αγών που έχει ανάγκη της ενώσεώς μας…»
Βέβαια, στο τέλος η ΕΔΑ υλοποιήθηκε. Από τη στιγμή που ο Ι. Πλουμπίδης απευθύνθηκε στον Κώστα Μπασιάκο του «Δημοκρατικού Συναγερμού» και του ζήτησε επιτακτικά να υλοποιήσει την εντολή του Ζαχαριάδη για ίδρυση νέου κόμματος, το γεγονός αυτό ανάγκασε ορισμένους αριστερούς ηγέτες να απομακρυνθούν.
Αλλά τα σφάλματα εκείνης της εποχής δεν μπορούν να επαναληφθούν τώρα. Το ΚΚΕ βαδίζει μόνο του. Το πρόβλημα επικεντρώνεται στην ευρύτερη Αριστερά, που μπορεί μελετώντας τα λάθη των παλαιών και τα παθήματα των νεότερων, να επιχειρήσει μία νέα πορεία, για να αντιμετωπισθούν τα σημερινά πολύπλοκα και τεράστια προβλήματα που βασανίζουν αυτόν τον τόπο.
Να ξανασηκώσουμε από τα λασπόνερα που είναι πεταμένη τη σημαία του σοσιαλισμού.
Συμβαίνει αυτό που προφητικά κατέγραψε στους στίχους του ο Τάσος Λειβαδίτης:
«Λόγια που δεν τα καταλάβαμε, παρά όταν ήταν πια αργά.
Πράξεις ακατανόητες, που εξηγήθηκαν μια νύχτα σ’ έναν εφιάλτη.
Κι ίσως η μεγάλη περιπέτεια μας περίμενε σε μια πάροδο, που δεν της δώσαμε σημασία…»
