Επιβιώνει μέχρι σήμερα σε αρκετές επαρχίες της Βενεζουέλας μια παράδοση που συνδυάζει έθιμα του χριστιανισμού και των ιθαγενών, και ονομάζεται «οι διάβολοι που χορεύουν». Την παράδοση συντηρούν ομάδες με χιλιάδες μέλη, οι οποίες σε συγκεκριμένες θρησκευτικές γιορτές μεταμφιέζονται σε ορδές διαβόλων που χορεύουν και κυριαρχούν στους δρόμους. Τελικά όμως, συνήθως στην είσοδο μιας εκκλησίας, υποτάσσονται στο Καλό…
Σήμερα οι διάβολοι χορεύουν στη Βενεζουέλα, στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία και σε πολλά ακόμη πεδία βαρβαρότητας και αιματοχυσίας ανά την υφήλιο. Οι εστίες συρράξεων πολλαπλασιάζονται, και οι ελίτ, «απελευθερωμένες» πλέον από κάθε διεθνή κανόνα (και από κάθε επιταγή ανθρωπιάς), ονειρεύονται μια απόλυτη κυριαρχία επί ισοπεδωμένων εθνών και εξανδραποδισμένων λαών. Έτσι σπρώχνουν κάθε μέρα την οικουμένη όλο και πιο κοντά σε μια γενικευμένη σύρραξη, σε ένα νέο ολοκαύτωμα.
Η έκβαση της αντιπαράθεσης είναι αβέβαιη. Το Καλό θα χρειαστεί κουράγιο, μια καθαρή και συνολική ματιά, ένα σχέδιο συσπείρωσης των δυνάμεών του, και τη συνειδητοποίηση ότι η αντίσταση είναι μονόδρομος. Έτσι θα αρχίσει να διαγράφεται και μια προοπτική διεξόδου, απελευθέρωσης, δημιουργίας ενός κόσμου με δικαιοσύνη και ανθρωπιά. Οι διάβολοι που χορεύουν δεν είναι ανίκητοι.
Πάμε κι όπου βγει;
«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο» απάντησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο εάν υπάρχουν όρια στο τι άλλο είναι διατεθειμένος να κάνει προκειμένου να υλοποιήσει τα σχέδιά του. Λίγο νωρίτερα διαπίστωνε ότι όλοι οι προκάτοχοί του απέτυχαν να λυγίσουν την Κούβα, και κατέληγε: «Η μόνη εναλλακτική είναι να μπεις μέσα και να ισοπεδώσεις αυτό το μέρος». Οι απειλές εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση: «Χρειάζομαι τη Γροιλανδία και θα την πάρω», «Θα χτυπήσω πολύ σκληρά το Ιράν», «Θα πραγματοποιήσω χερσαίες επιχειρήσεις στο Μεξικό» κ.ο.κ.
Υπάρχει ένα πρόβλημα με όλα αυτά (πέρα από τη χαριστική βολή σε ό,τι απέμενε από τη μεταπολεμική διευθέτηση και σε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και νομιμότητας): ότι οι ΗΠΑ πολλά λένε, μα πόσα πετυχαίνουν; Δεν είναι μικρό πράγμα βέβαια ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας μιας κυρίαρχης χώρας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι π.χ. τώρα το πετρέλαιό της το καρπώνονται οι ΗΠΑ. Δίχως τη συνεργασία ισχυρού τμήματος του σημερινού καθεστώτος της Βενεζουέλας, ο γκανγκστερισμός του Τραμπ θα αποδειχθεί αντιπαραγωγικός. Η βορειοαμερικανική ελίτ το καταλαβαίνει αυτό. Κι ο Τραμπ το καταλαβαίνει: γι’ αυτό απειλεί την ασκούσα χρέη προέδρου Ντέλσι Ροντρίγκεζ ότι εάν δεν υποταχθεί θα έχει τύχη χειρότερη κι από του Μαδούρο. Και γι’ αυτό ταπεινώνει την τραγική Κορίνα Ματσάδο («καλή είναι, αλλά δεν χαίρει υποστήριξης στη Βενεζουέλα») και αγνοεί επιδεικτικά κάποιον γραφικό ηλικιωμένο ονόματι Εντμούντο Γκονζάλεζ Ουρούτια που από τη Μαδρίτη παριστάνει τον… πρόεδρο της Βενεζουέλας.
Σε άλλες εποχές όλα αυτά θα αποκαλούνταν επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός. Τώρα οι ψοφοδεείς νάνοι της Ευρώπης κάθιδροι ευθυγραμμίζονται πίσω από το λαβωμένο θηρίο της ζούγκλας. Το ’πε άλλωστε κι ο κ. Μητσοτάκης, ότι δεν είναι ώρα σχολιασμών και νομιμότητας. Καλή τύχη!
«Θρίαμβος» υπό αμφισβήτηση
Μέχρι στιγμής, η «επόμενη μέρα» δεν πάει καλά ούτε για τη Βενεζουέλα που βρίσκεται υπό τεράστια πίεση (όπως άλλωστε και το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας), αλλά ούτε για τις ΗΠΑ. Ακόμη και μια συμβιβαστική διευθέτηση μεταξύ Καράκας-Ουάσινγκτον θα εκληφθεί τελικά ως αποτυχία του Τραμπ και των «δυναμικών» τμημάτων της ελίτ που τον βάζουν μπροστά για να υλοποιήσει τη δυστοπία της απόλυτης κυριαρχίας τους. Πόσο μάλλον μια άρνηση υποταγής (και) της επίσημης Βενεζουέλας, που φυσικά μπορεί να κοστίσει ακριβά αλλά θα αντλεί δύναμη από το πλειοψηφικό λαϊκό αίσθημα «ενάντια στους Γιάνκηδες».
Ούτε το δευτερεύον μέτωπο του «επικοινωνιακού θριάμβου» της περιφοράς του σιδηροδέσμιου Μαδούρο πάει καλά: η χειρονομία που έκανε με τα δάχτυλα των δύο χεριών στη γλώσσα των κωφών («εμείς θα είμαστε οι νικητές») έχει γίνει σύμβολο στη Λατινική Αμερική. Και στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης το κατηγορητήριο ήδη τροποποιήθηκε: υποτίθεται ότι ο Μαδούρο ήταν «επικεφαλής του τρομοκρατικού Καρτέλ των Ήλιων», αλλά τώρα το Υπουργείο «Δικαιοσύνης» των ΗΠΑ εξηγεί ότι «δεν αναφερόμαστε σε μία οργάνωση, αλλά σε μια κουλτούρα διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων εντός του στρατού και της κυβέρνησης της Βενεζουέλας που συνδέεται με τα χρήματα από τα ναρκωτικά»! Έχει κανείς την αίσθηση ότι ναι μεν χορεύουν οι διάβολοι, αλλά όλο και πιο ξεκούρδιστοι.
