Τελικά, τι υποτίθεται ότι ζητούν οι ΗΠΑ από το Ιράν για να μην… αμυνθούν προληπτικά εναντίον του; Παραπροχθές ζητούσαν να αλλάξει το καθεστώς, προχθές να μην απαγχονιστούν οι συλληφθέντες, χθες να παραδώσουν οι αγιατολάχ όσο ουράνιο έχουν (κι ας είναι κατάλληλο μόνο για παραγωγή ενέργειας, όχι για πυρηνικά όπλα). Σήμερα τι υποτίθεται ότι ζητούν για να μην επιτεθούν… συγγνώμη, λάθος… για να μην αμυνθούν προληπτικά; Ούτε τα ίδια τα όρνια που κυβερνούν τις ΗΠΑ δεν ξέρουν τι ακριβώς ζητούν. Ξέρουν όμως ότι θα σκάσουν αν δεν ικανοποιηθούν οι βαθύτερες, οι πραγματικές επιθυμίες τους – και μάλιστα δωρεάν, χωρίς να ρισκάρουν, χωρίς να ιδρώσουν, χωρίς να ματώσουν, και χωρίς να δώσουν τίποτα σε αντάλλαγμα.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της διοίκησης Τραμπ, και του τμήματος εκείνου των ελίτ που αυτήν έχει επιλέξει σήμερα για να προωθήσει τους σχεδιασμούς του: Θέλουν να παραδοθεί δίχως μάχη το Ιράν, να αυτοδιαλυθεί, να διαμελιστεί, να εξαφανιστεί ει δυνατόν από προσώπου γης – διότι… τους απειλεί. Τελικά θέλουν να το μεταλλάξουν σε άλλη μια αγελάδα-ζόμπι, που το πετρέλαιό της και το αέριό της θα το αρμέγουν αποκλειστικά οι ΗΠΑ, άντε και το Ισραήλ, αφήνοντας πεινασμένους και διψασμένους τους ανταγωνιστές και τους αυτόχθονες. Γι’ αυτό έχουν περικυκλώσει το Ιράν με δεκάδες χιλιάδες πεζοναύτες, με εκατοντάδες αεροσκάφη, με χιλιάδες πυραύλους, με έναν, δύο, τρεις «όμορφους στόλους» (όπως αποκαλεί ο Αμερικανός πρόεδρος όλη αυτή τη μηχανή θανάτου και αρπαγής).
ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ; Να αποκεφαλίσουμε την ηγεσία. Όχι, να ανατινάξουμε τις πετρελαιοπηγές. Όχι, να βομβαρδίσουμε τα λιμάνια. Όχι, να μπουρλοτιάσουμε τα βουνά που κρύβουν τα πυρηνικά (που είπαμε ότι τα καταστρέψαμε πέρυσι, αλλά ας τα ξανακαταστρέψουμε). Οι αντιφατικές διαρροές των κάθε είδους επιτελαρχών ίσως δεν αποσκοπούν μόνο στην παραπλάνηση των Ιρανών. Ίσως αντανακλούν και μια πραγματική σύγχυση, διότι όλοι κατανοούν ότι οι Ιρανοί (και οι αδυνατισμένοι αλλά πάντα παρόντες περιφερειακοί φίλοι τους) δεν θα πάνε ως πρόβατα επί σφαγή. Αλλά κανείς δεν γνωρίζει πώς θα αντιδράσουν τα θύματα της «προληπτικής άμυνας» των ΗΠΑ: κόσμια, όπως πέρυσι; Ή αλλιώς;
Οπότε και οι περισσότεροι γείτονες-σύμμαχοι της Ουάσινγκτον, καθεστώτα τόσο μεσαιωνικά που μπροστά τους το Ιράν είναι όαση φιλελευθερισμού, αρχίζουν να βγάζουν την ουρά τους απ’ έξω. Κι έτσι περιπλέκονται περαιτέρω τα διλήμματα που ταλανίζουν τον πρόεδρο, τους επιτελάρχες και την Σίλικον Βάλεϊ. Εμβληματικές περιπτώσεις η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που αν και σφάζονται πια μεταξύ τους, εδώ ομονόησαν: δεν θα επιτρέψουμε, είπαν επισήμως, τη χρήση του εδάφους μας και του εναέριου χώρου μας για τυχόν επίθεση εναντίον του Ιράν (ούτε αυτοί έχουν εμπεδώσει ακόμη ότι δεν θα είναι επίθεση, αλλά προληπτική άμυνα). Έμεινε λοιπόν μόνος του ο βασιλεύς Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας να ανεμίζει τις σημαίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ… Παραδίπλα βέβαια χειροκροτούν τις αρμάδες της αυτοκρατορίας και οι αυτοκτονικοί ευρωνάνοι (μαζί με καμπόσους εξυπηρετικότατους «αριστερούς»).
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ, οι στρατιές και οι αρμάδες της αυτοκρατορίας έχουν όντως λάβει θέση μάχης. Κι επειδή οι αλαζονικές ελίτ μισούν να φεύγουν άπρακτες και με την ουρά στα σκέλια, είναι ισχυρή η πιθανότητα να μην τοποθέτησαν εκεί όλη αυτή την πολεμική μηχανή επειδή δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν. Αυτό που συγκρατεί ή αναβάλλει διαρκώς την «προληπτική άμυνα» είναι ότι, πράγματι, δεν ξέρουν πώς θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Με άλλα λόγια, από τη δική μας σκοπιά: έχουν συγκεντρωθεί πια όλοι οι λόγοι ώστε οι άνθρωποι καλής θέλησης να μην παγώσουν μπροστά στον ψέμα, τον φόβο και την ισχύ (το πάγωμα δεν προστατεύει από τίποτα). Αντίθετα, είναι αναγκαίο να κινητοποιηθούν ξανά με κάθε δυνατό τρόπο ώστε να αποτρέψουν ένα ακόμη βήμα προς τον γενικευμένο πόλεμο και τον εξανδραποδισμό χωρών και λαών. Στην προσπάθεια αυτή είναι πολύ βοηθητικό να ξεχωρίζει κανείς τον υπ’ αριθ. 1 εχθρό, δηλαδή να μην ορίζεται από δευτερεύουσες πτυχές.
