Η ελληνική εκδοχή δημοκρατορίας, δηλαδή το σύμπλοκο κλεπτοκρατίας και αχαλίνωτου αυταρχισμού, που επιτείνονται και διεθνώς με την τάση προς τον πόλεμο και την στρατιωτικοποίηση –άρα και με καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που θα ζήσουμε ακόμα πιο έντονα– προσωποποιείται στην κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη και όλης της παρέας του. Δεν έχει ξαναγίνει κυβέρνηση με πάνω από 20 υπόδικους υπουργούς και βουλευτές μέσα στην 6χρονη (και πλέον) διακυβέρνηση που ασκεί. Με σκάνδαλα, υποκλοπές, μπαζώματα, κουκουλώματα, απαλλαγές, ακαταδίωκτα κάθε λογής. Με θράσος, τραμπούκικη επιθετικότητα, εκμαυλισμό, αλαζονεία.
Ελληνική εκδοχή ενός φαύλου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, το καθεστώς Μητσοτάκη ελέγχεται ακόμα κι από τις αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές. Η περίσσεια διαφθοράς, κλεπτοκρατίας, ατιμωρησίας, ξεπερνά ακόμα και τα πλαίσια της αποδεκτής από το σύστημα δόσης. Διότι κλεπτοκρατία και αντιδημοκρατία αποτελούν δομικά στοιχεία του σύγχρονου συστήματος διεθνώς, που συνεχώς βαθαίνουν. Όμως ο Μητσοτάκης και η παρέα του «το τερμάτισαν».
Υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί πακέτο, θα έπρεπε να είχαν στείλει την κυβέρνηση Μητσοτάκη στον κάλαθο των αχρήστων, και πολλούς από τους πρωταγωνιστές στο εδώλιο της δικαιοσύνης. Από αυτά τα τρία τεράστια πολιτικά σκάνδαλα αναδύεται ένα κολοσσιαίο πολιτικό ζήτημα: Το «Φύγετε αμέσως» έπρεπε να δονεί όλη τη χώρα!
Έχουμε μια κυβέρνηση καθολικής, παρατεταμένης διαφθοράς, διαρκώς οχυρούμενης πίσω από ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα που την προστατεύει. Παραδείγματα: διαδικασίες στο κοινοβούλιο, «τυφλή» δικαιοσύνη (αυτά που γίνονται στις δίκες για τα Τέμπη δεν έχουν ξαναγίνει), διατάξεις Συντάγματος, υποκλοπές και ενεργοποίηση του παρακράτους υπό τη διεύθυνση του Μαξίμου, μια κυβέρνηση που σύρει τη χώρα στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ χωρίς καμία τέτοια δικαιοδοσία. Άρα δεν είναι απλά ένα οικονομικό σκάνδαλο, αυτού του ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε είναι «διαχρονικό», ούτε κάποιοι πολιτικοί έκαναν τα συνηθισμένα ρουσφέτια των ψηφοφόρων τους.
Η σύγχρονη μορφή ελληνικής δημοκρατορίας, με σφραγίδα Κ. Μητσοτάκη, στήθηκε όλα αυτά τα χρόνια πάνω στην τρομερή ανυπαρξία εναλλακτικής πρότασης για τη χώρα και την κοινωνία. Το μπλοκαρισμένο πολιτικό σύστημα (στο σύνολό του) εξυπηρετούσε και θέριευε τη νεοπλασία της ελληνικής εκδοχής δημοκρατορίας. Που τώρα σκάει σαν φούσκα στην τριπλή εκδοχή Τέμπη-Υποκλοπές-ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο καρκινικός όγκος τροφοδοτήθηκε από την ανυπαρξία πολιτικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης, από την ανυποληψία της τσιπρικής διακυβέρνησης στο όνομα της αριστεράς, από την υποταγή όλων των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων στο μνημονιακό (κι ας διατυμπανίζουν ότι η χώρα βγήκε από τα μνημόνια το 2018!) και στο νέο γεωπολιτικό πλαίσιο που εδραιώνεται από την πανδημία, την οικονομική κρίση και τους πολέμους από το 2022 μέχρι σήμερα.
Η ελληνική εκδοχή της δημοκρατορίας, ως «δημιουργική εφαρμογή» επί το φαυλότερο της διεθνούς συνταγής, οδηγεί σε ένα τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο ολκής, σε μια μεγάλη πολιτική κρίση. Κυρίως όμως σπρώχνει πιο κάτω, και βίαια, τη χώρα, την κοινωνία, τους ανθρώπους. Διαλύει, διαβρώνει, εμποδίζει και ακυρώνει συνειδητά οποιαδήποτε εναλλακτική. Εκτινάσσει το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να φύγει αμέσως («χθες»). Για όλα όσα λέγονται, αλλά και επειδή είναι αδίστακτη. Άμεσα να παραιτηθεί, χωρίς ναι μεν αλλά! Η πτώση της να συνοδευτεί από ένα κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα εκδημοκρατισμού, και απεμπλοκής από το σπιράλ πολέμων. Από ένα γενικό αίτημα η χώρα να αλλάξει ρότα. Το να φύγουν οι Μητσοτάκηδες και Σία δεν είναι λόγος υπέρ των άλλων που καιροφυλακτούν για να υπηρετήσουν το ίδιο δομικό σύστημα και τις τάσεις που αναπτύσσονται (οικονομία, πόλεμος, τιμές, εξάρτηση, κρίση, γεωπολιτικός αναδασμός, υποτέλεια). Μια φτηνή αντιπολίτευση επί του απολύτως ορατού (π.χ. η κυβέρνηση κλέβει) και ένας φτηνός αντιδεξιισμός δεν επαρκούν διόλου. Όπως και οι ρεζέρβες που προετοιμάζονται: Δένδιας, Πιερρακάκης, Τσίπρας, Ανδρουλάκης κ.ο.κ. Επειδή ο κατήφορος είναι πάντα άθροισμα συμβιβασμών που όλοι αυτοί έχουν ήδη συνάψει με τα κέντρα εξουσίας, ελλαδικά και διεθνή.
Απαιτείται κάτι άλλο. Υπάρχει πιεστική ανάγκη εναλλακτικής για τη χώρα. Εναλλακτικής που θα στηρίζει μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της Ελλάδας. Αυτό δεν είναι θέμα ποσοστών στις εκλογικές διαδικασίες. Οι πολίτες δεν μπορούν να αρκεστούν στο ρόλο του εκλογέα κάθε τόσο, για αναπαραγωγή του ίδιου συστήματος. Οφείλουν να γίνουν συλλογικό υποκείμενο. Άλλο ο πολίτης (σχεδόν σκέτος υπήκοος που ίσως ψηφίζει και μάλιστα σε τοξικό και ελεγχόμενο περιβάλλον, χωρίς να αποκλείεται και η ευρεία νοθεία – νομίζετε ότι δεν το σχεδιάζουν κι αυτό;), άλλο ο λαός.
Ο λαός σαν έννοια απαιτεί τη συλλογική υποκειμενική διάσταση, και βεβαίως στόχους για τους οποίους αγωνίζεται. Η ύπαρξη λαού ως υποκειμένου είναι ο πιο κρίσιμος, ο πιο αναγκαίος όρος. Αλλιώς θα χορεύουν επί του σώματος κοινωνίας και χώρας οι εκπρόσωποι της δημοκρατορίας, της φτωχοποίησης, του πολέμου.
Η εναλλακτική λοιπόν είναι κυρίως υπόθεση λαού!
