Λίγο πριν την έναρξη της κύριας δίκης για το συστημικό έγκλημα στα Τέμπη, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό και βαθιά πολιτικό. Δύο χρόνια μετά την τραγωδία που συγκλόνισε τη χώρα, οι οικογένειες των θυμάτων συνεχίζουν έναν άνισο αγώνα απέναντι σε καθυστερήσεις, παραλείψεις και μια συνολική αίσθηση συγκάλυψης.
Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα είναι η απουσία ουσιαστικών κατηγοριών σε πολιτικά πρόσωπα. Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση των σιδηροδρόμων, οι ελλείψεις σε συστήματα ασφαλείας και οι χρόνιες προειδοποιήσεις ήταν γνωστές, η ευθύνη (προς ώρας) περιορίζεται σε υπηρεσιακούς παράγοντες. Έτσι, η πολιτική διάσταση του εγκλήματος επιχειρείται να αποκοπεί από τη δικαστική διερεύνηση, αφήνοντας αναπάντητα τα πιο ουσιαστικά ερωτήματα.
Την ίδια στιγμή, σοβαρά στοιχεία που αφορούν τις συνθήκες θανάτου πολλών θυμάτων φαίνεται να υποβαθμίζονται. Η «πυρόσφαιρα», η οποία –σύμφωνα με τεκμήρια και ηχητικά ντοκουμέντα– προκάλεσε τον θάνατο ανθρώπων που επέζησαν της σύγκρουσης, βρίσκεται εκτός δικογραφίας, ενώ θεοί και δαίμονες κάνουν το παν για να σβήσει εντελώς από τον δημόσιο διάλογο. Η αποσιώπηση όμως αυτών των στοιχείων γεννά εύλογα ερωτήματα για το εύρος της αλήθειας που τελικά θα φτάσει στο δικαστήριο και την ίδια τη δυνατότητά του να αποδώσει πραγματική δικαιοσύνη.
Παράλληλα, το θέμα των Τεμπών δείχνει να απομακρύνεται μεθοδικά από τον δημόσιο διάλογο. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που αρχικά κάλυψαν εκτενώς την τραγωδία, αναδεικνύουν μόνο κάποια θραύσματα της υπόθεσης (πάντα μέσα από παραμορφωτικά γυαλιά), συμβάλλοντας έτσι σε μια σιωπηλή «κανονικοποίηση» ενός εγκλήματος που παραμένει ανοιχτό. Η λήθη, ωστόσο, δεν είναι ουδέτερη· λειτουργεί σε βάρος της δικαιοσύνης.
Την ίδια στιγμή, οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν να βιώνουν μια εξαντλητική διαδικασία. Από τη συλλογή στοιχείων μέχρι τις δικαστικές μάχες για κρίσιμα αποδεικτικά μέσα –όπως τα βίντεο της σύγκρουσης– βρίσκονται αντιμέτωποι με καθυστερήσεις, εμπόδια και, όπως καταγγέλλεται, πιέσεις που επηρεάζουν τη δικαστική πορεία. Ένα τέτοιο επεισόδιο είχαμε και την Πέμπτη 19/3 στην Λάρισα, όπου διεξάγεται η δίκη για τα «βίντεο Καπερνάρου», με τους συγγενείς να καταγγέλλουν περίεργες αναβολές της διαδικασίας, και με άνωθεν εντολές για παρεμπόδιση αυτών και των δικηγόρων τους από το να αποκτήσουν πρόσβαση σε στοιχεία της δικογραφίας. Η αναζήτηση της αλήθειας μετατρέπεται σε έναν διαρκή αγώνα απέναντι σε μηχανισμούς που θα έπρεπε να την υπηρετούν.
Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη, η επικείμενη δίκη που ξεκινά τη Δευτέρα 23 Μαρτίου, στη Λάρισα δεν αφορά μόνο την απόδοση ευθυνών για ένα τραγικό γεγονός. Αφορά την ίδια τη λειτουργία της δικαιοσύνης και το αν μια κοινωνία μπορεί να σταθεί απέναντι στην αδικία. Η παρουσία, η ενημέρωση και η ενεργή στήριξη της κοινωνίας είναι καθοριστικές.
