Όταν την περασμένη εβδομάδα απονεμήθηκε στον Ντόναλντ Τραμπ το βιαστικά επινοημένο βραβείο ειρήνης της FIFA, η εκεχειρία στη σύγκρουση Ταϊλάνδης-Καμπότζης ήταν ένα από τα επιτεύγματα που πιστώθηκαν στον Αμερικανό πρόεδρο. Ωστόσο, η εκεχειρία αυτή έχει ήδη καταρρεύσει (όπως και η αντίστοιχη «ειρηνευτική επιτυχία» του Τραμπ στο Κονγκό). Μισό εκατομμύριο κάτοικοι κατά μήκος των συνόρων έχουν εγκαταλείψει τις περιοχές τους λόγω των ανανεωμένων συγκρούσεων, και δεκάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί. Την περασμένη Παρασκευή, ο Τραμπ δήλωσε ότι Ταϊλάνδη και Καμπότζη συμφώνησαν να καταθέσουν ξανά τα όπλα. Ωστόσο, οι δύο πλευρές φαίνεται να είχαν άλλη γνώμη: οι συγκρούσεις συνεχίζονται.
Η εδαφική διαμάχη μεταξύ Ταϊλάνδης και Καμπότζης επικεντρώνεται σε διαφωνίες οι οποίες προκλήθηκαν από τους χάρτες που είχαν σχεδιάσει οι αποικιοκράτες… Αυτό που ισχυροποιεί και διαιωνίζει την αντιπαράθεση είναι ότι εξυπηρετεί τους κυβερνώντες και των δύο χωρών. Στην Καμπότζη, όπου ο Χουν Σεν έχει παραδώσει τη διακυβέρνηση στον γιο του Χουν Μανέτ, η υποκίνηση εχθρότητας εναντίον της γειτονικής χώρας βοηθά στη νομιμοποίηση του καθεστώτος. Στην Ταϊλάνδη, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει η μακροχρόνια σύγκρουση μεταξύ της ισχυρής στρατιωτικής και μοναρχικής ελίτ από τη μια και της λαϊκής πλειοψηφίας από την άλλη. Το ημιδικτατορικό καθεστώς που έχει επιβληθεί από αυτήν την αντιδραστική φιλοαμερικάνικη ελίτ, αφού έχει καταπνίξει αλλεπάλληλα μαζικά κινήματα για δημοκρατία, επίσης έχει απεγνωσμένα ανάγκη νομιμοποίησης…
Ο σημερινός «προσωρινός» πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης (ο οποίος διορίστηκε στη θέση της Σιναουάτρα, που έχασε την εμπιστοσύνη των στρατιωτικών και του Παλατιού και καθαιρέθηκε) φαίνεται να αποκτά μια κάποια δημοτικότητα αφότου έδωσε στον στρατό ελεύθερο πεδίο δράσης εναντίον των ασθενέστερων δυνάμεων της Καμπότζης – που πάντως αντιστέκονται πεισματικά. Το ταϊλανδέζικο καθεστώς ήταν στριμωγμένο, αφού διαρκώς ανέβαλε τις εκλογές που είχε υποσχεθεί, κι επιπλέον αποδείχθηκε ολωσδιόλου άχρηστο στην αντιμετώπιση των θανατηφόρων πλημμυρών που έπληξαν την Ταϊλάνδη. Έτσι η στρατιωτική αντιπαράθεση με την Καμπότζη εξυπηρετεί την ηγεσία των ταϊλανδέζικων ενόπλων δυνάμεων, που είναι ο στυλοβάτης του διαχρονικού αυταρχισμού και της αιματηρής καταστολής των λαϊκών ξεσπασμάτων.
Ο Τραμπ, ο οποίος προέβλεπε ότι θα επιλύσει τη νέα σύγκρουση «γρήγορα», θέλει άμεσες επιτυχίες και ευκαιρίες για πανηγυρικές φωτογραφίες. Και διάφοροι ηγέτες, που φοβούνται να τον απογοητεύσουν, μπορεί να προσφέρουν χειραψίες και υποσχέσεις όταν πιεστούν. Ωστόσο, ενώ η πίεση από ισχυρούς εξωτερικούς παράγοντες μπορεί να ωθήσει περιφερειακούς αντιπάλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των γρήγορων «λύσεων» α λα Τραμπ και μιας διαρκούς ειρήνης. Το υπενθυμίζουν ξανά οι αεροπορικές επιδρομές και οι πυραυλικές επιθέσεις που ανταλλάσσουν Ταϊλάνδη και Καμπότζη.
Πηγή: The Guardian
