Εν μέσω της συνεχιζόμενης κυβερνητικής αδιαφορίας για τα προβλήματα του αγροτoκτηνοτροφικού κόσμου, με τις υποσχέσεις που δόθηκαν στις συναντήσεις στο Μαξίμου να μένουν κενό γράμμα, τα τρακτέρ βρέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, έξω από την Βουλή. Η κάθοδος των τρακτέρ στην Αθήνα που είχε εξαγγελθεί ήδη αμέσως μετά τη λήξη των μπλόκων, έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, εντασσόμενη στην κλασική τελετουργία κινητοποιήσεων που σχεδιάζει η, ελεγχόμενη από το ΚΚΕ, ηγεσία της ΠΕΜ.
Η οργή των αγροτών για την κοροϊδία και την απαξίωση παραμένει, όμως δεν χωράει στο αγωνιστικό καλεντάρι της αγροτοσυνδικαλιστικής ηγεσίας. Η γραμμή της ΠΕΜ είναι σαφής εδώ και χρόνια: Ελεγχόμενη ένταση, προκαθορισμένες μορφές πάλης, αποσυμπίεση της βάσης όταν η πίεση ανεβαίνει επικίνδυνα. Όχι αυθόρμητες κλιμακώσεις, όχι πραγματική σύγκρουση, όχι κινήσεις που ξεφεύγουν από τον στενό κομματικό έλεγχο. Ένα κίνημα «σε τάξη», ακίνδυνο για την κυβερνητική σταθερότητα, προβλέψιμο για τον αντίπαλο.
Κι όμως, τα φετινά μπλόκα δεν γεννήθηκαν μέσα από αυτή τη γραμμή. Ξέσπασαν κόντρα σε αυτήν και άντεξαν μέχρι αυτή να επικρατήσει ολοκληρωτικά. Ήταν αποτέλεσμα της ασφυκτικής πραγματικότητας που βιώνει ο αγροτοκτηνοτροφικός κόσμος: Tο κόστος παραγωγής που έχει εκτοξευτεί, οι εξευτελιστικές τιμές, η ενεργειακή λεηλασία, οι φυσικές καταστροφές χωρίς αποζημιώσεις, η Mercosur και οι ανεξέλεγκτες εισαγωγές, η ΚΑΠ που ξεκληρίζει τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς. Αυτές είναι οι πραγματικές ανάγκες και όχι τα καλέσματα «συμβολικής πίεσης».
Η σύνδεση των αγροτών με τους κατοίκους των πόλεων έπρεπε να είχε επιδιωχθεί πριν δύο μήνες, στην αρχή των μπλόκων, όταν η στήριξη στα αιτήματα των αγροτών έφτανε στο 80%. Υπήρχε και η διάθεση και η κοινή βάση συμφερόντων, στην αμφισβήτηση των καρτέλ που κλέβουν τους καταναλωτές στο ράφι και τους αγρότες στο χωράφι, στην εθνική ανάγκη στήριξης της υπαίθρου. Τότε έπρεπε να γίνει και ο όποιος διάλογος, όταν η απειλή κλιμάκωσης δεν θα ήταν κούφια λόγια αλλά μια ρεαλιστική προοπτική.
Υπάρχουν πραγματικά κινήματα, που γεννιούνται μέσα από την ανάγκη, που ο λόγος τους εκφράζει πραγματικές διαθέσεις και οι στόχοι τους αποτυπώνουν τους πραγματικούς συσχετισμούς. Υπάρχουν και εικονικά κινήματα, που συνήθως επιβάλλονται από τις ηγεσίες (συχνά πατώντας σε πραγματικές ανάγκες και διαθέσεις), αλλά μένουν εγκλωβισμένα στη διαχείριση και τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες και όχι στη πραγματική σύγκρουση.
Η εικόνα των τρακτέρ στην Αθήνα αποτυπώνει ακριβώς αυτό το αδιέξοδο. Όχι έλλειψη οργής, όχι έλλειψη αιτημάτων, αλλά έλλειψη στρατηγικής που να αντιστοιχεί στο βάθος της κρίσης που βιώνει η ύπαιθρος. Παρουσία φορέων με «προσωπικό ασφαλείας», με πολλές σφραγίδες και αντιπροσώπους, και μικρή ενεργοποίηση, με ελεγχόμενη και αποστειρωμένη οργάνωση. Χωρίς ρήξη με τη λογική του ελεγχόμενου αγώνα, χωρίς εμπιστοσύνη στη δύναμη της ίδιας της βάσης, τα μπλόκα θα επανέρχονται και θα υποχωρούν, τα τρακτέρ θα κατεβαίνουν και θα αποχωρούν ενώ τα προβλήματα θα μένουν. Απαιτείται υπέρβαση.
N.T.
