Στην τέταρτη ωδή, με τίτλο Εις Σάμον, ο Ανδρέας Κάλβος τόνιζε πως «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Αλλιώς «όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι». Μια ιρανική παροιμία λέει: «Αποκάλεσε κάποιον “αφέντη” και θα σε στείλει στο σκλαβοπάζαρο».
Η «Επική Οργή» των ΗΠΑ-Ισραήλ δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τους επιθετιστές ιμπεριαλιστές και σιωνιστές, επειδή ο αντίπαλος είχε αρετή και τόλμη. Δεν ήθελε να υποταχθεί στους κυνικούς δολοφόνους «αφέντες» που διαφημίζουν την «ελευθερία» όπως μια οδοντόκρεμα (ενώ εννοούν κατάκτηση, λεηλασία, αρπαγή).
Η λέξη αρετή είναι σχεδόν άγνωστη για το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, που «νοιώθει» μόνο την ανάγκη να κυνηγά το κέρδος και το υπερκέρδος με κάθε τρόπο, να ισοπεδώνει χώρες, ηπείρους, πολιτισμούς, οικονομικές δομές προκειμένου να απομυζά ζωντανή εργασία και να τρέφει τον άρρωστο από πολυκρίση, γερασμένο πλέον οργανισμό του. Αρετή θα πει: αξίες, ηθική, μέτρο, σωφροσύνη, ανθρωπιά, μεγαλοψυχία, τιμιότητα, ειλικρίνεια, ισορροπία με τη φύση, σεβασμός, προσήλωση σε στόχους που κάνουν τους ανθρώπους καλύτερους και την κοινωνία πιο δίκαιη. Αυτό, ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος, κυριευμένος από το κέρδος, τον εγωισμό, τον μηδενισμό, τον πραγματισμό και τον χυδαίο εμπειρισμό, δεν μπορεί να το διανοηθεί, ούτε να το καταλάβει. Η υπεροψία του, λόγω της περίπου 5 αιώνων ηγεμονίας του στον σύγχρονο κόσμο, έχει εκτιναχθεί και λάβει αρπακτικά, κτηνώδη χαρακτηριστικά. Αδυνατεί να διακρίνει το τι μπορεί να πετύχει ο συνδυασμός αρετής και τόλμης, πνεύματος αντίστασης και νέας συνείδησης-ιδεολογίας.
Στο Ιράν βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν αντίπαλο που είχε προετοιμαστεί, που είχε σχέδιο και στρατηγική, και δεν λύγισε μπροστά στην τεράστια καταστροφική δύναμη των επιθετιστών. Προς το παρόν άντεξε, και προξένησε ζημιές. Έδειξε πως υπάρχει ασύμμετρος πόλεμος, πως ακόμα και οι πλέον ισχυροί έχουν αδύναμα σημεία, συνδύασε την πολιτική και τον πόλεμο σε νέες μορφές, ενώ είχε ήδη καλλιεργήσει το φρόνημα και την περηφάνια του λαού του Ιράν απέναντι σε ΗΠΑ-Ισραήλ.
Ο ιρανικός λαός δεν τρομοκρατήθηκε. Ενώθηκε σε μια πατριωτική βάση υπεράσπισης της χώρας από τους εισβολείς, έδειξε τόλμη, δεν κρύφτηκε. Βγήκε στους δρόμους και στις πλατείες καταγγέλλοντας ΗΠΑ και Ισραήλ, αψηφώντας τελεσίγραφα και προστατεύοντας γέφυρες και πλουτοπαραγωγικές εγκαταστάσεις.
Άντε να καταλάβει ο δυτικός «ανθρωπάκος» τα λόγια των Ιρανών όταν λένε ότι τα τσιμέντα και τα σιδερικά που χαλάνε οι επιθετιστές θα τα ξαναφτιάξουμε, αφού υπάρχει ψυχή και αντίσταση. Τα πανίσχυρα ραντάρ της Δύσης δεν πιάνουν τέτοιες συχνότητες…
Το Ιράν είχε σχέδιο εθνικής κυριαρχίας και διεθνούς-περιφερειακής παρουσίας του, που το οικοδόμησε και το υπηρέτησε εδώ και δεκαετίες. Προετοιμαζόταν για αυτήν την αναμέτρηση χωρίς αλαζονεία και τυμπανοκρουσίες. Έδειξε ακόμα μια φορά ότι δεν είναι μοιραία η υποταγή σε έναν ισχυρότερο νταή επιτιθέμενο. Ανεξάρτητα από τη συνέχεια που θα έχει το σπιράλ πολέμων που έχει ανοίξει, ο ηρωισμός και ο πατριωτισμός του ιρανικού λαού σημαδεύει τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα.
Αλλάζει σημαντικά το γεωπολιτικό σκηνικό. Η Δύση φορτώνεται μια τεράστια ηθική, πολιτική, εν μέρει και στρατιωτική ήττα (δεν μπορούν οι κανονιοφόροι να επιβάλλουν τη θέληση των ιμπεριαλιστών όπου γης), και τώρα τρέχουν να μπαλώσουν, να δικαιολογήσουν, να «πανηγυρίσουν», ή και να ανατινάξουν την εκεχειρία πριν καν ξεκινήσει – οι βομβαρδισμοί που συνεχίζονται στον Λίβανο δείχνουν αυτό ακριβώς. Η κρίση στις ΗΠΑ, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ο Τραμπ και το Ισραήλ, είναι ενδεικτικά.
Αλλά, την ίδια στιγμή που έχουμε αυτές τις σημαντικότατες εξελίξεις, εδώ στο Ελλάντα τι γίνεται; Πρώτον, «γλύφουμε» όσο καλύτερα μπορούμε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Καμία απολύτως διαφοροποίηση. Ο πολύς κ. Δένδιας πλάι στην κ. Γκίλφοϊλ μάς ανακοινώνει πως υπογράφτηκε συμφωνία της Ελλάδας με την… Εθνοφρουρά της Φλόριντα. Συμφωνία μιας χώρας με μια πολιτεία των ΗΠΑ! Δεύτερον, η κυβέρνηση κηρύττει τον πόλεμο στο «ρουσφέτι» ενώ εγκαλείται για 3 πολιτικά μεγα-σκάνδαλα (Τέμπη-Υποκλοπές-ΟΠΕΚΕΠΕ), τέτοια που και μόνο του το καθένα έπρεπε να την τρέψει σε φυγή. Τρίτον, όλα επαφίενται, από όλους ανεξαιρέτως, στις επόμενες κάλπες. Το ποσοστό, ο προεκλογικός πυρετός μοιάζουν με το κυνήγι του κέρδους των καπιταλιστών, και καλλιεργείται η αυταπάτη πως κάτι θα προκύψει μέσα από τις δημοσκοπήσεις και τις ψήφους.
Η χώρα μετατρέπεται σε Πόρτο Γκρέκο, το πολιτικό σύστημα είναι οργανικό μέρος της νέας αποικιοποίησης και συνολικά διαβρωμένο, η διαφθορά εκτινάσσεται, και διαλύονται ταυτόχρονα όλες οι υποδομές και οι θεσμοί της χώρας. Όσοι «τα δίνουν όλα» στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες κάνουν κάτι ανάλογο με ό,τι έκαναν όλο αυτό το διάστημα οι προανακριτικές και οι εξεταστικές της Βουλής για να «θάψουν» το πραγματικό αίτημα της κοινωνίας για κάθαρση, τιμωρία, δικαιοσύνη.
Το «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» στις σημερινές συνθήκες είναι ο μόνος ρεαλισμός: Ένα μεγάλο κοινωνικό πολιτικό ρεύμα, μαζικό-αγωνιστικό, έλλογο και με ψυχή, που να θέσει σημαντικούς στόχους για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας σε πολύ ταραγμένους καιρούς.
