Μόλις ένα χρόνο και κάτι μετά τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης (1959), ένας Αμερικανός αξιωματούχος υπέβαλε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ένα υπόμνημα σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η «νέα κατάσταση» στο νησί της Καραϊβικής. Σημειωτέον ότι τότε είχαν μεν διωχθεί οι Βορειοαμερικανοί πετρελαιάδες και μαφιόζοι από την Κούβα, αλλά δεν είχε γίνει ακόμη λόγος για σοσιαλισμό. Το 1960 λοιπόν ο Λέστερ Μάλορι, ένας ως τότε άσημος αναπληρωτής υφυπουργός Εξωτερικών, συμβούλευε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση: «Δεδομένου ότι οι περισσότεροι Κουβανοί υποστηρίζουν τον Κάστρο και δεν υπάρχει αποτελεσματική πολιτική αντιπολίτευση, ο μόνος προβλέψιμος τρόπος για να χαθεί η εσωτερική υποστήριξη είναι μέσω της απογοήτευσης και της δυσαρέσκειας που πηγάζουν από την οικονομική δυσαρέσκεια και τις δυσκολίες επιβίωσης». Και πρότεινε: «Η Κούβα πρέπει να στερηθεί χρήματα και προμήθειες, ώστε να μειωθούν οι ονομαστικοί και οι πραγματικοί μισθοί, να προκληθεί πείνα και απόγνωση, και έτσι να ανατραπεί η κυβέρνηση».
Οι προτάσεις του Μάλορι σύντομα έγιναν απαραβίαστο δόγμα των ΗΠΑ μέσω της επιβολής του παράνομου εμπάργκο – που έχει έκτοτε καταδικαστεί δεκάδες φορές από τον ΟΗΕ και τη Γενική του Συνέλευση (χωρίς βέβαια να ιδρώνει το αυτί κανενός). Μία σχετική ύφεση παρατηρήθηκε το 2016, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα επισκέφθηκε την Κούβα και επιχείρησε να αποσπάσει παραχωρήσεις από την κυβέρνηση του νησιού, αλλά χωρίς να αίρει το εμπάργκο*. Μετά από αυτό το εικονικό «διάλειμμα», οι ΗΠΑ επέστρεψαν στο δόγμα. Η δεύτερη θητεία του Τραμπ σηματοδότησε μια ακραία κλιμάκωση του αποκλεισμού της Κούβας, που έφτασε σε παροξυσμό όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ χαρακτήρισε το νησί «ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ» και επέβαλε πλήρες εμπάργκο και στην παροχή πετρελαίου και φυσικού αερίου – απαγορεύοντας και σε οποιαδήποτε τρίτη χώρα(!) να παράσχει ενέργεια, τρόφιμα, ανταλλακτικά κ.λπ. στην Κούβα. Η γκανγκστερική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είχε ήδη ως αποτέλεσμα να διακοπεί ντε φάκτο η βασική πηγή ενεργειακής τροφοδοσίας του νησιού.
Εκστρατεία εξόντωσης από τις ΗΠΑ
Έτσι φτάσαμε σε αυτό που ονειρευόταν ο Μάλορι: δυσκολίες επιβίωσης, απόγνωση και δυσαρέσκεια. Διότι όταν τις περισσότερες ώρες της μέρας δεν υπάρχει ηλεκτρικό, οι επιπτώσεις επεκτείνονται σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας: τα τρόφιμα χαλάνε, οι αντλίες νερού δεν δουλεύουν, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις δεν λειτουργούν κ.ο.κ. Κι όταν δεν υπάρχει πετρέλαιο, τα τρακτέρ δεν δουλεύουν και τα χωράφια καλλιεργούνται χειρωνακτικά, αλλά ακόμη κι όσα προϊόντα παράγουν δεν μπορούν να μεταφερθούν στις πόλεις, ενώ παγώνουν και οι μετακινήσεις των εργαζόμενων και του γενικού πληθυσμού. Από κοντά, τα σχολεία υπολειτουργούν, τα νοσοκομεία το ίδιο, οι καρκινοπαθείς δεν λαμβάνουν ιατρική αγωγή, οι διαβητικοί δεν κάνουν αιμοκάθαρση. Και πεθαίνουν. Η Κούβα αντιμετωπίζει μία συνειδητή εκστρατεία εξόντωσης του πληθυσμού της με απόφαση της διοίκησης των ΗΠΑ, ώστε οι Κουβανοί να εξωθηθούν σε μία «εξέγερση» που επιτέλους θα ανατρέψει το καθεστώς (όπως ακριβώς υπολόγιζε, αν και διαψευδόταν επί δεκαετίες, ο Μάλορι – και μαζί του όσοι εφαρμόζουν μέχρι σήμερα αυτό το εγκληματικό πλάνο).
Όλο και περισσότεροι Κουβανοί διαμαρτύρονται γι’ αυτά που βιώνουν, πράγμα ολωσδιόλου εύλογο. Αλλά –ακόμα– δεν «εξεγείρονται», διότι γνωρίζουν ποιος είναι ο βασικός υπαίτιος της δυστυχίας τους. Με την κατάλληλη υποδαύλιση όμως από βαλτούς της Ουάσινγκτον και της ναρκομαφίας (βλ. και την πρόσφατη απόπειρα διείσδυσης 10 πάνοπλων μισθοφόρων) αυξάνεται ο κίνδυνος να ξεφύγουν τα πράγματα από τον έλεγχο. Μια πρόγευση δόθηκε το περασμένο Σάββατο στην Μορόν, μια πόλη 70.000 χιλιάδων κατοίκων στην κεντρική Κούβα: την ώρα που πολλοί κάτοικοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά για τη νιοστή διακοπή ρεύματος, κάποιοι αποσπάστηκαν από την αυθόρμητη συγκέντρωση και πυρπόλησαν τα τοπικά γραφεία του Κ.Κ. Κούβας. Τις επόμενες μέρες, βέβαια, χιλιάδες κάτοικοι της Μορόν διαδήλωσαν εναντίον αυτής της προκλητικής ενέργειας, που σαφώς δεν απηχούσε τις διαθέσεις της μεγάλης πλειοψηφίας. Οι Κουβανοί δεν είναι τα ενεργούμενα που φαντασιώνεται η διοίκηση Τραμπ, και τα αντανακλαστικά τους λειτουργούν. Όμως η κατάσταση επιδεινώνεται διαρκώς…
Στενεύουν τα περιθώρια
Στα λόγια, η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη καταδικάζει την απόπειρα των ΗΠΑ να προκαλέσουν λιμοκτονία ώστε να αποσπάσουν «εξέγερση» (δηλαδή ανατροπή της κυβέρνησης δίχως να εμπλακούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις και ανοιχτή εισβολή). Στην πράξη όμως, και ιδίως από την επιβολή πλήρους αποκλεισμού τον περασμένο Ιανουάριο, η μοναδική έμπρακτη βοήθεια που έφτασε στην Κούβα (ή τουλάχιστον η μοναδική που δημοσιοποιήθηκε) ήταν αυτή που μετέφεραν δύο πολεμικά σκάφη του Μεξικού. Αυτό που δεν κάνουν τα κράτη-σύμμαχοι το επιχειρούν τώρα τα κινήματα αλληλεγγύης: την Τετάρτη προσγειώθηκαν στην Αβάνα δύο αεροσκάφη που μετέφεραν εκατοντάδες αλληλέγγυους από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, μαζί με τόνους φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού. Σήμερα αναμένεται και η άφιξη από θαλάσσης της διεθνούς εφοδιοπομπής «Nuestra America», που επίσης μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια – και ταυτόχρονα είναι έκφραση της πολιτικής υποστήριξης στο δικαίωμα της Κούβας να παραμείνει κυρίαρχη και ανεξάρτητη.
Την ίδια στιγμή, σε αυτόν τον νέου τύπου αλλά εντελώς πραγματικό πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας, ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει ότι «μετά το Ιράν, θα πέσει και η Κούβα». Βέβαια εάν αυτή είναι η… σωστή σειρά, ο Τραμπ κινδυνεύει να διαψευστεί για άλλη μια φορά. Στην πραγματικότητα όμως, εάν δεν πέσει το Ιράν, και εάν ο υπ’ αριθ. 1 τρομοκράτης και γκάνγκστερ της υφηλίου, οι ΗΠΑ (μαζί με το γενοκτόνο Ισραήλ), δεν φιτιλιάσουν μια γενικευμένη καταστροφική σύρραξη, η Κούβα κινδυνεύει ακόμη περισσότερο. Διότι η διοίκηση των ΗΠΑ, ταπεινωμένη από τη μεσανατολική αντίσταση, και με τους λαούς και τις κυβερνήσεις του κόσμου (ακόμη και τις «συμμαχικές») να κατανοούν με τι ποιότητας γκανγκστερική δύναμη έχουν να κάνουν, χρειάζεται απελπισμένα μια εντυπωσιακή «νίκη». Και για να αποτραπεί αυτό το πολύπλευρα τραγικό για όλη τη Λατινική Αμερική ενδεχόμενο, για να αποτύχει το εγκληματικό ιμπεριαλιστικό εμπάργκο, μάλλον δεν αρκεί η αλληλεγγύη των κινημάτων. Δηλαδή το όποιο αντίπαλο δέος θα πρέπει να παρέμβει προτού εξαλειφθεί οποιοδήποτε πεδίο παρέμβασης! Από την άλλη, εάν ο τραμπισμός θεωρεί ότι μπορεί να θέσει υπό κατοχή και να διοικήσει επί μακρόν την Κούβα… ας κοπιάσει.
* «Επίσκεψη Ομπάμα στην Κούβα» (φύλλο 305).
