Βλέπουμε με αγωνία, την υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών, από σημείο πλατιάς ενότητας της κοινωνίας, κόντρα στο πολιτικό σύστημα, την ατιμωρησία των κρατούντων, τη σκανδαλώδη αποσύνθεση των θεσμών, να κινδυνεύει να γίνει η αφορμή αντιπαραθέσεων και διχόνοιας.
Χωρίς να είμαστε σε θέση ‒ούτε και είναι στους σκοπούς αυτού του κειμένου‒ να αποδώσουμε ευθύνες, σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση βρεθήκαμε γιατί:
- Η στρεβλή λειτουργία των θεσμικών οργάνων του κράτους, παράγει συνεχώς αδιέξοδα. Όσες στρατηγικές και τακτικές κινήσεις και αν έχουν γίνει βρίσκουν μπροστά τους αυτό το τείχος.
- Τα κόμματα από την πρώτη στιγμή έσπευσαν να χειριστούν την υπόθεση κατά τα συστημικά συνήθη, σε τελική ανάλυση, για ίδιον όφελος, μη δίνοντας πολιτικές διεξόδους.
- Η απουσία διαδικασιών συμμετοχής της κοινωνίας και συγκρότησης του πολύμορφου κινήματος των Τεμπών (και η υποτίμηση αυτής της ανάγκης), μεγέθυνε διαφορετικές εκτιμήσεις, αντιλήψεις, στόχους, παράγοντας σημαντικά ρήγματα ακόμη και μεταξύ των συγγενών των θυμάτων.
- Το σύστημα έχει τους τρόπους να χειραγωγεί, να μεγεθύνει αντιφάσεις και λάθη, να στοχοποιεί πρόσωπα με τελικό σκοπό, να αποσυγκροτήσει και να σπάσει την ενότητα και το ηθικό της ίδιας της κοινωνίας.
Σήμερα τρία χρόνια μετά το έγκλημα και λίγες μόνο εβδομάδες πριν την έναρξη της βασικής δίκης, ό,τι μας έβγαλε στους δρόμους ένα χρόνο πριν, στα πάνδημα συλλαλητήρια για τα Τέμπη, είναι εδώ. Η απαξίωση των υποδομών, της δικαιοσύνης, της ζωής. Τα ακαταδίωκτα των εκλεκτών του συστήματος. Η αλαζονεία της κυβέρνησης. Το γενικό αίσθημα ανασφάλειας, αλλά και η ανάγκη της κοινωνίας για οξυγόνο, πραγματική δικαιοσύνη και δημοκρατία.
Πέρσι φάνηκε μια δυνατότητα. Μέσα από το τραύμα, μέσα από τον αγώνα για δικαίωση, να φτιαχτεί και πάλι ένα μεγάλο “Εμείς, ο Λαός”. Το αισθανθήκαμε στις 26/1/25 και στις 28/2/25, σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη, στην Ελλάδα αλλά και όπου υπάρχουν Έλληνες στον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα τρόμαξε τόσο τους κρατούντες (αλλά και όσους βολεύονται στο κυρίαρχο πολιτικό παιχνίδι) που κάνουν ό,τι μπορούν για να τη θάψουν, να την κοντύνουν, να τη χωρέσουν στους κανόνες τους.
Μπροστά στις 28 Φεβρουαρίου 2026, μπροστά στην τρίτη επέτειο από το έγκλημα στα Τέμπη να μην ξεχάσουμε αυτή την δυνατότητα.
Είναι ζήτημα ουσίας, και όρος συμμετοχής της ίδια της κοινωνίας. Γι αυτό καλούμε όλες τις φωνές της υπόθεσης των Τεμπών, όλες τις συλλογικότητες και τους φορείς, κάθε άνθρωπο καλής θέλησης, να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να διασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή ενότητα και ο ακηδεμόνευτος χαρακτήρας των κινητοποιήσεων, αναγνωρίζοντας ότι η υπόθεση αυτή ξεπερνάει τις διαφωνίες ή τις επιμέρους στοχεύσεις και επιλογές των εμπλεκόμενων μερών.
10/2/2026
Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας
yparxiakoellada.gr
Ανακοίνωση που κυκλοφόρησε μετά τη μεγάλη κινητοποίηση στις 26/1/2025. Την αναδημοσιεύουμε, γιατί κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να ξεχάσουμε τη δυνατότητα που γεννήθηκε μέσα από την ίδια την κίνηση της κοινωνίας. Αυτή η δυνατότητα πρέπει να οδηγεί τη σκέψη και τη δράση μας και μπροστά στις φετινές κινητοποιήσεις, όσο και αν το κλίμα μοιάζει πολύ διαφορετικό.
Οξυγόνο και ελπίδα η ακηδεμόνευτη συμμετοχή
Η συγκλονιστική συμμετοχή του κόσμου στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη σε περισσότερες από 150 περιοχές της Ελλάδας, και σε αρκετές ακόμη πόλεις του εξωτερικού, δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι το ρήγμα που δημιούργησε το έγκλημα των Τεμπών στην ελληνική κοινωνία παραμένει ανοιχτό. Παρά τις προσπάθειες συγκάλυψης, την αλαζονεία, την προπαγάνδα, το «μαύρο» των ΜΜΕ, η κοινωνία δηλώνει παρούσα, και αποφασισμένη να μην επιτρέψει να μείνει ατιμώρητο το έγκλημα, να μην επιτρέψει να θεωρηθεί η απαξίωση της ζωής κανονικότητα.
Η νομιμοποίηση της κυβέρνησης, και των αρμών της εξουσίας που την στηρίζουν (δικαιοσύνη, ΜΜΕ) δοκιμάζεται, όχι λόγω της αντιπολίτευσης (που στην πράξη συμπολιτεύεται ή βρίσκεται και αυτή στο κάδρο της απαξίωσης), αλλά σαν αποτέλεσμα της επιμονής των συγγενών των θυμάτων να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη, και της μαζικότατης στήριξης της κοινωνίας. Το ψυχικό χάσμα μεταξύ της κοινωνίας που υπερασπίζεται την ανθρωπιά της, και των κυβερνόντων που χυδαιολογούν μη σεβόμενοι την μνήμη των θυμάτων, μοιάζει αγεφύρωτο.
Η καθαρότητα των προθέσεων των συγγενών (σε αντίθεση με την σήψη των επικριτών τους), η δύναμη του δίκιου που θάβεται από το καθεστώς, η φιγούρα της μητέρας, ενώνει την κοινωνία, ανακτώντας μέρος της χαμένης εμπιστοσύνης. Οι βουβές διαδηλώσεις, που διακόπτονταν από τα συντονισμένα χειροκροτήματα, οι λιτές ομιλίες της κ. Καρυστιανού και των άλλων συγγενών ή όσων ανέλαβαν να μεταφέρουν το μήνυμα τους, ήταν στην πράξη εκκωφαντικές, γιατί συμπύκνωσαν με μοναδικό τρόπο τη βούληση των πολλών, παράγοντας ένα κοινωνικό γεγονός – τομή, που εκκινεί από τα Τέμπη, και ακουμπά πολλές πτυχές της συλλογικής-εθνικής μας ύπαρξης.
Στη χώρα μας, γίνεται τα τελευταία χρόνια φανερή, μια νέα κοινωνική διαθεσιμότητα, που δεν τιθασεύεται, παρά τις προσπάθειες καταστολής και ενσωμάτωσης της. Ένας λαός που παρά την κόπωση, τον αποπροσανατολισμό, την προπαγάνδα, προσπαθεί να χτίσει ένα νέο ΕΜΕΙΣ, που δεν χωρά στο πολιτικό σύστημα (το οποίο φανερά τον εχθρεύεται), και αδυνατεί να εκφραστεί από υπαρκτές μορφές της προσφερόμενης πολιτικής (οργανώσεις, αντιπολιτευόμενα κόμματα κ.α.). Αυτή ήταν η ραχοκοκαλιά των συγκεντρώσεων, που πήρε το μήνυμα του συλλόγου των συγγενών, και το έκανε πράξη, μέσα σε λίγες μέρες.
Για χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι της μοίρας μας μια ζωή αβίωτη, όπου το ψέμα και τα συμφέροντα θα κυβερνούν, ξεπουλώντας και ρημάζοντας τη χώρα, και εμείς θα πρέπει να προσαρμοζόμαστε σε ότι επιβάλλεται κάθε φορά ως κανονικότητα. Γίνεται κατανοητό σε όλους πια, ότι αυτή η κανονικότητα, μας οδηγεί σε ατομικά και συλλογικά αδιέξοδα, που παράγουν όλο και συχνότερα «εθνικές τραγωδίες», όπως το προδιαγεγραμμένο έγκλημα των Τεμπών. Μόνη ελπίδα να αρχίσει να γίνεται συνείδηση σε όλο και περισσότερους, η δύναμη που κρύβει η ακηδεμόνευτη συμμετοχή και ενεργοποίηση της κοινωνίας, και να πληθύνουν οι προσπάθειες να βρει έκφραση η αγωνία αυτού του τόπου για ζωή!
27 Ιανουαρίου 2025
Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα
