Δεν είναι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ που άνοιξε το δρόμο για τον εξευτελισμό της Ευρώπης, την ανυποληψία της και την οικονομική δυσπραγία της. Ήταν οι Δημοκρατικοί του Μπάιντεν που συνέλαβαν και εφάρμοσαν την ιδέα της οικονομικής και στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας. Η εμφύτευση ενός μεγάλου πολέμου στο ευρωπαϊκό έδαφος είχε δημόσια διακηρυγμένο στόχο την αποδυνάμωση της Ρωσίας, την όρθωση εμποδίων στις πρωτοβουλίες συγκρότησης του χώρου των BRICS, και τελικά την ακύρωσή τους. Ταυτόχρονα άρρητη (αλλά ευκρινέστατη) στόχευση της πολιτικής των ΗΠΑ ήταν η υπαγωγή της Ε.Ε. στις αμερικάνικες επιλογές, η υποβάθμιση και η εξάρτησή της μέσω της ανατίναξης των σχέσεων με τη Ρωσία – που πολλαπλά, όχι μόνο στο ενεργειακό πεδίο, αποτέλεσε κρίσιμο παράγοντα της ευρωπαϊκής ανάπτυξης τις τελευταίες δεκαετίες.
Η ανάληψη από τις ΗΠΑ του μεγαλύτερου μέρους του οικονομικού και στρατιωτικού κόστους του πολέμου οδήγησε την Ευρώπη να αποδεχθεί με ευκολία την πρόκληση. Οι ιαχές για μια Ευρώπη «προστάτη» του Διεθνούς Δικαίου δεν έπειθαν βέβαια ούτε τους εμπνευστές τους μπροστά στην ολοφάνερη υποκρισία: Κύπρος, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη, Συρία, Παλαιστίνη, Ιράν διαλύθηκαν ή απειλούνται με διάλυση με την υπογραφή των ευρωπαϊκών ηγεσιών, και σε πείσμα των διακηρύξεων πίστης στη διεθνή νομιμότητα. Αυτές οι ιαχές συνυπήρξαν αρμονικά με βεβαιότητες περί κατακερματισμού της Ρωσίας και υφαρπαγής του πλούτου της, στοχεύσεις αντάξιες του διαμετρήματος μιας… Κάγια Κάλας.
Η είσοδος στην εποχή Τραμπ επιτείνει στο έπακρο την ευρωπαϊκή γεωπολιτική παραλυσία. Τώρα η Ευρώπη και οι υπόλοιπες χώρες της Δύσης δεν γίνονται απλά όχημα των αμερικάνικων επιδιώξεων, αλλά το κύριο θύμα στην προσπάθεια ανάκτησης της καίρια τραυματισμένης παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ. Μέσα σε ένα ήδη ανατιναγμένο οικονομικό πεδίο, το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία μεταβιβάζεται πλέον ολοκληρωτικά στην Ευρώπη. Οι ΗΠΑ αποσύρονται από τη στήριξη της ευρωπαϊκής άμυνας, χρεώνοντας τις οικονομίες της με ένα δυσβάστακτο κόστος, συνοδευόμενο από την υποχρέωση οι τεράστιες δαπάνες του ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού να στρέφονται κυρίως στην αμερικάνικη πολεμική βιομηχανία. Την ίδια στιγμή οι ευρωπαϊκές ηγεσίες λοιδορούνται με κάθε ευκαιρία από τα πιο επίσημα χείλη της νέας αμερικάνικης διοίκησης. Η στάση αυτή συμβάλλει σημαντικά στην απαξίωση των σημερινών ιθυνόντων της Ε.Ε., όταν μάλιστα στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών υποβόσκει η οργή των πολιτών, η πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα.
Χωρίς σχέδιο
Θα περίμενε κανείς ότι οι θεαματικές γεωπολιτικές μεταβολές θα άνοιγαν το δρόμο για αναλογικές διορθώσεις στην ευρωπαϊκή πολιτική. Ότι το (λόγω επιλογών των ΗΠΑ) «κενό στην ευρωπαϊκή ασφάλεια» θα εκφραζόταν πρωτίστως σε διαφοροποιήσεις στην εξωτερική πολιτική. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει! Η Ευρώπη συνεχίζει πεισματικά την φιλοπόλεμη πολιτική έναντι της Ρωσίας. Δανείζεται για να στηρίξει το Κίεβο, και επιβάλλει νέους δασμούς στη Ρωσία σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί. Στάση χωρίς σοβαρές συνέπειες για τη Ρωσία, που ενισχύει τους δεσμούς της με τη Κίνα και τις χώρες των BRICS. Από την πολιτική κυρώσεων έναντι της Ρωσίας ωφελημένη είναι η ανταγωνιστικότητα της κινέζικης οικονομίας, που συμπιέζει τις οικονομικές επιδόσεις της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.
Στη Γροιλανδία η Ε.Ε. «καταπίνει» τον γκανγκστερισμό Τραμπ και αναζητά συμβιβασμό, στο όνομα της ασφάλειας των ΗΠΑ – κατά τα πρότυπα των Βρετανικών βάσεων στη Κύπρο που εξασφαλίζουν πλήρη κυριαρχία επί του εδάφους από τον κατέχοντα. «Αρνείται» μεν τη συμμετοχή στο ιδιωτικό «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, αλλά ταυτόχρονα διαβεβαιώνει για την προθυμία της να συνεργαστεί για την επιτυχία των στόχων του. Σιωπά επιδεικτικά μπροστά στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην εισβολή στη Βενεζουέλα, στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, στη σχεδιαζόμενη γενοκτονία των Κούρδων στη Συρία. Τέλος, στηρίζει τα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ στο Ιράν, επιβάλλοντας νέες κυρώσεις στην Τεχεράνη, τη στιγμή που όλοι αντιλαμβάνονται ότι ένας παρατεταμένος περιφερειακός πόλεμος στην περιοχή αν μη τι άλλο θα εκτινάξει τη τιμή του πετρελαίου στα ύψη, με κύριο θύμα τους λαούς και την οικονομία της Ευρώπης. Πώς αλλιώς, πέρα από αυτοκτονικός ιδεασμός, λέγονται αυτές οι επιλογές;
