Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Χωρίς να έχουν συναίσθηση της πτώσης τους, αλαζόνες, μεθυσμένοι από τις επιτυχίες τους κι έπειτα από τη σύναψη, δια της ισχύος, ειρήνης με εχθρούς πιο αδύναμους από εκείνους, με τα ταμεία να γεμίζουν από τον φόρο υποτέλειας, μεγαλωμένοι γενιές και γενιές με την αίσθηση ότι το πολίτευμά τους, η φυλή τους και οι ιστορικές τους αφετηρίες τους καθιστούν ικανούς και σχεδόν τους υποχρεώνουν να εξουσιάζουν τους πάντες – διότι αν δεν το κάνουν εκείνοι, θα το επιχειρήσουν κάποιοι άλλοι – ετοιμάστηκαν για αυτήν την επίθεση με ισχύ που δεν είχαν προβάλει ποτέ άλλοτε, συγκέντρωσαν σκάφη και πόρους και απαίτησαν από όλους τους συμμάχους να συμμετάσχουν, και οι σύμμαχοί τους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, το έπραξαν, συνέβαλαν στην εκστρατεία αφού η σχεδόν βέβαιη θετική της έκβαση θα απέφερε πλούτη και επιρροή αδιανόητη μέχρι τότε, θα ήταν ικανοί πλέον να κατακτήσουν όλον τον γνωστό κόσμο, αλλά στην πραγματικότητα, πέρα από τη μέθη της ισχύος, δεν υπήρχε σχέδιο, συγκέντρωσαν μία τέτοια δύναμη κρούσης χωρίς εμφανή στόχο, αν και στόχοι υπήρχαν, ωστόσο ο ένας υποστήριζε το ένα, ο άλλος υποστήριζε το άλλο, και στην πραγματικότητα η επικράτηση δεν ήταν δεδομένη, όμως από τη στιγμή που κινητοποιήθηκε μία τέτοια δύναμη έπρεπε να χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιήθηκε μέχρι την τελική της καταστροφή, και ήταν εκείνη η χρονική στιγμή που άλλαξε ο κόσμος, τότε που βυθίστηκε ολόκληρος ο στόλος στον Ασσίναρο ποταμό, πάνω από διακόσιες τριήρεις μαζί με τα βοηθητικά τους σκάφη, το σύνολο του εκστρατευτικού σώματος εξοντώθηκε μαζί με τους στρατηγούς, τους οπλίτες, τους τοξότες, τους σφενδονιστές, τους ακοντιστές, τους ιππείς, του μάγειρες, τους μαραγκούς, τους πετράδες, τους ναύτες, τους κωπηλάτες, πάνω από σαράντα χιλιάδες ήταν που εισέβαλαν και τους εξολόθρευσαν σχεδόν όλους, ελάχιστοι επέστρεψαν, επτά χιλιάδες αιχμάλωτοι «έλιωσαν» ένας, ένας στα λατομεία όπου πέθαναν από αρρώστιες, πείνα και δίψα, και φανταστείτε τι θα γινόταν αν οι Αθηναίοι επικρατούσαν στη Σικελία, πιθανότατα θα εξελίσσονταν σε μία Ρώμη πριν τη Ρώμη και όλες οι ελληνικές πόλεις της κάτω Ιταλίας θα υποχρεώνονταν να συμμαχήσουν μαζί τους, οι Σπαρτιάτες δεν θα ήταν απειλή πλέον και ο επόμενος στόχος των ιμπεριαλιστών, δημοκρατικών Αθηναίων, θα ήταν η Καρχηδόνα όπως είχε αναφέρει ο συρακόσιος Ερμοκράτης, αυτός ο «Περικλής» των Συρακουσών ο οποίος είχε καταλάβει ότι η πτώση ή η επικράτηση των Συρακουσών στην επικείμενη εισβολή των Αθηναίων αποτελούσε ένα μεταίχμιο στην ιστορία του τότε Δυτικού κόσμου διότι αν κέρδιζαν οι Αθηναίοι σειρά είχε η Καρχηδόνα και τα πράγματα θα εξελίσσονταν πολύ διαφορετικά στην ιστορία, ποιος ξέρει, ούτε εγώ ξέρω, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάποιες ιστορικές στιγμές αποτελούν τη μήτρα των επόμενων ιστορικών χρόνων, συμπυκνώνονται σε μία μάζα ικανή να εκραγεί και να παράξει τερατώδεις αλλαγές προς μία αχαρτογράφητη κατεύθυνση, σίγουρα όμως προς κάποια κατεύθυνση κι έχω την αίσθηση ότι κάτι τέτοιο ζούμε και τώρα με τους τελευταίους σπασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής που μπορεί να κρατήσουν για δεκαετίες, μπορεί και όχι, κοντολογίς η Μέση Ανατολή αποτελεί την ιστορική μήτρα του μέλλοντος, το ίδιο και ο λεγόμενος πολυπολικός κόσμος, ένα τεχνητό, νοητικό κατασκεύασμα που εξυπηρετεί το πρόσκαιρο αφήγημα ενός δήθεν διαφορετικού κόσμου και λέω δήθεν διότι δεν γεννά τον νέο άνθρωπο, τουναντίον, ο Homo Lupus εξακολουθεί να υφίσταται με αποτέλεσμα όσοι πόλοι κι αν προκύψουν, τα πράγματα πιθανότατα θα οδηγηθούν στην επόμενη μεγάλη παγκόσμια σύγκρουση για την ανάδειξη των επόμενων δύο ισχυρών πόλων ή ενός νέου ισχυρού πόλου, αλλά συγγνώμη, παρασύρθηκα, εγώ αυτό που ήθελα να πω από την αρχή είναι ότι αυτήν την περίοδο είναι τα καλύτερα μπάνια, η θάλασσα είναι δροσερή και το αίσθημα ευεξίας όταν βγαίνεις έξω δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο. Αλλά, να, παρασύρθηκα.
