Ναι, λοιπόν. Η βάρκα είχε περισσότερους πρόσφυγες απ’ όσους έλεγαν οι προδιαγραφές της κατασκευής της. Το Αιγαίο έχει περισσότερα πτώματα απ’ όσα τα ψάρια του. Το τρένο των Τεμπών είχε περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους βρέθηκαν απανθρακωμένοι. Οι γυναικοκτονίες, οι παιδοβιασμοί, οι συγκαλύψεις, οι αυτοκτονίες, οι πλειστηριασμοί κατοικιών είναι παραπάνω απ’ όσα μπορούμε να αντέξουμε.
Αυτό είναι το πραγματικό ισοζύγιο της χώρας: νεκροί, φόβος και κουκούλωμα. Όχι ατυχίες, αλλά πολιτική. Όχι λάθη αλλά στρατηγική. Ένα κράτος που λειτουργεί με λογιστική θανάτου, που μετρά ζωές σαν «παράπλευρες απώλειες» και μετά απαιτεί σιωπή.
Χτες, κοντά στη Χίο, δεν είχαμε δυστύχημα. Είχαμε κρατική βία σε πλήρη ανάπτυξη. Σκάφος του λιμενικού εμβόλισε βάρκα προσφύγων και δεκαπέντε άνθρωποι χάθηκαν στο νερό. Και όπως πάντα, άρχισε το πλυντήριο ευθυνών. Όμως αυτή τη φορά υπάρχει κι άλλη «σύμπτωση»: οι κάμερες του σκάφους –ω του θαύματος– δεν λειτουργούσαν. Σβησμένες εικόνες, καθαρά χέρια. Στην Ελλάδα η αλήθεια καταγράφεται μόνο όταν βολεύει.
Και αντί για λογοδοσία, ήρθε η πολιτική χυδαιότητα. Ο Μ. Λαζαρίδης από το βήμα της Βουλής πέταξε το δηλητήριο: «Ή θα είστε με τους διακινητές προσφύγων ή με τους διασώστες του λιμενικού».
Το γνωστό αυταρχικό δίλημμα: ή με την εξουσία ή εχθρός του έθνους. Όποιος μιλά για νεκρούς βαφτίζεται προδότης. Όποιος ζητά δικαιοσύνη γίνεται συνεργός. Έτσι χτίζονται οι σιωπές. Έτσι νομιμοποιείται το έγκλημα.
Η διασπάθιση δημοσίου χρήματος, οι συγκάλυψεις, τα Τέμπη, οι πνιγμοί στο Αιγαίο, οι δολοφονημένες γυναίκες δεν είναι άσχετα γεγονότα. Είναι το ίδιο σύστημα που σκοτώνει και μετά θάβει την ευθύνη.
Στο Αιγαίο δεν πνίγονται άνθρωποι. Τους σπρώχνει στον θάνατο μια πολιτική αποτροπής με αίμα.
Και στη Βουλή δεν μιλάνε για ασφάλεια, μιλάνε για ασυλία.
Δεν είναι κράτος δικαίου. Είναι μηχανή θανάτου με προσωπείο την κυβέρνηση. Και όποιος σωπαίνει, δουλεύει γι’ αυτήν.
