Τα δύο στρατόπεδα που αντιμάχονται στις πλάτες του Ιράν έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Δεν υπόσχονται, όπως παλιά, έναν καλύτερο κόσμο για να συσπειρώσουν οπαδούς. Το ίδιο το Ιράν υπερασπίζεται την ύπαρξή του. Και το δικαίωμα να αποφασίζει το ίδιο για τις όποιες αλλαγές, δηλαδή την ελευθερία του. Η Δύση (ΗΠΑ-Ευρώπη) «υπόσχεται», συνέχεια των όσων ήδη ξέρουμε, πολέμους και βία. Η άλλη πλευρά (Κίνα-Ρωσία), τουλάχιστον δεν βάζουν τρικλοποδιές ο ένας στον άλλο.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν πρόκειται για ένα, έστω κακοτράχαλο, περίπατο των ΗΠΑ-Ισραήλ, αλλά για μια σύγκρουση όπου η (τέως…) υπερδύναμη τα έχει βρει σκούρα. Αν πάει έτσι, η ιδέα κάποιων να δηλώσει ο Τραμπ «Νίκη και Αποχώρηση» για να γλιτώσει από την κόλαση που έμπλεξε, θα ακυρωθεί, επειδή δεν υπάρχει ούτε σκιά επικράτησης.
Η κοινή λογική (που όλοι παραμερίζουν τώρα) είναι ότι το απώτατο όριο είναι η μετάβαση του Τραμπ στο Πεκίνο στο τέλος του Μαρτίου, όπου στην καλή περίπτωση είναι άγνωστο αν ο Τραμπ θα έχει κάποια «ατού» ή θα πάει «ξυπόλυτος στ’ αγκάθια».
Για να καταλάβουμε τη συνέχεια χωρίς να παριστάνουμε τους μάγους, αρκεί να αντιληφθούμε ότι οι διοικητές του Ιράν, εκλέγοντας τον γιο στη θέση του δολοφονημένου πατέρα του, ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, έστειλαν σαφές μήνυμα της απόφασής τους να συνεχίσουν αδιάλλακτα την πολιτική ανεξαρτησίας της χώρας. Και της σχετικής ευλυγισίας στο εσωτερικό.
Για την Αμερική θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Τραμπ την πρώτη φορά ήταν πρόωρος, αλλά τη δεύτερη φορά ήταν αναγκαίος, ελπίζοντας σε μια δυναμική προσπάθεια ανάταξης, υπέρβασης των πραγματικών δυσχερειών των ΗΠΑ. Αλλά μάλλον έφθασε αργά και ήταν απαράσκευος. Δεν τήρησε τη βασική υπόσχεση, ότι δεν θα κάνει νέους πολέμους. Το αν τον εκβιάζει ο Νετανιάχου είναι αδιάφορο. Ο ηγέτης οφείλει να έχει τη δύναμη να εξουδετερώνει τις εσωτερικές απειλές.
Η Αμερική είχε πάρει την κατηφόρα, όπως δείχνουν ποικίλες δυσκολίες της αμερικανικής κοινωνίας. Τώρα η έως χθες παντοδύναμη Αμερική δεν μπορεί να νικήσει μια μεσαία δύναμη. Και πώς να νικήσει, όταν Αμερική και Ευρώπη κάνουν επίδειξη διαφθοράς και παρακμής;
Η μόνη σχετικά άγνωστη πλευρά, είναι η κινέζικη όπου, παρά τις αδιάκοπες αποπομπές αξιωματούχων, η ηγεσία δείχνει ακλόνητη. Οι Κινέζοι λένε ότι χτίζουν τον κομμουνισμό α λα κινέζικα, οπότε έχουμε δυο άγνωστους στόχους: τι ακριβώς είναι ο κομμουνισμός και τι είναι η κινέζικη παραλλαγή του. Οι ανοησίες που γράφουν οι «αντικομμουνιστές», αγράμματοι-φανατικοί-άσχετοι, χρήσιμοι ή άχρηστοι ηλίθιοι, δεν λαμβάνονται υπόψη. Ως τώρα καμιά παραλλαγή του κομμουνισμού δεν πλησιάζει, έστω ελάχιστα, τα μαρξιστικά (ή τα μαοϊκά) κείμενα, ενώ τα ιδανικά της Γαλλικής, αστικής, Επανάστασης (Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη) απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα που ζουν οι πολίτες.
Αυτό που βλέπουμε είναι ότι η Δύση τρεκλίζει ενώ οι «άλλοι», Ρώσοι και λοιποί, δείχνουν ότι δεν μπορούν να νικήσουν. Η «αυτοκρατορία», στην κορύφωση, αιχμαλωτίζει με πειρατικό ρεσάλτο τον πρόεδρο μιας χώρας (Μαδούρο) όχι για τη Δημοκρατία, αλλά «για το πετρέλαιο ρε γαμώτο». Στην άλλη πλευρά η Ρωσία, δύο φορές, αποκαλύπτεται ανίκανη να καταλάβει εγκαίρως ότι οι αντίπαλοι την κοροϊδεύουν (Μινσκ-Αλάσκα), με αποτέλεσμα να σκοτώνονται άνθρωποι – θύματα της πάγιας, κρυφής και προαιώνιας, κομπλεξικής, επιθυμίας της Μόσχας όχι να κατακτήσει την Δύση αλλά να… της μοιάσει και να γίνει αποδεκτή, ως ισότιμη.
Στην Ελλάδα, αισθάνονται σχεδόν υπερήφανοι, επειδή οι ΝΑΤΟϊκοί έχουν πέσει να σώσουν (!) την Κύπρο, παριστάνοντας ότι δεν βλέπουν πως η Τουρκία είναι στο ΝΑΤΟ. Και ότι άμα αναθέτεις σε άλλους την ελευθερία σου, ο άλλος την κρατάει για λογαριασμό του.
