Σε ποια θάλασσα
Σε ποια θάλασσα
ποιος ουρανός
σ’έχει φιλήσει;
Τα μαλλιά σου τρυπούν
την καρδιά του ανέμου,
σαν τα δέντρα και σαν τα ταξίδια.
Το χέρι σου χαμόγελο,
φωνή σαν του νερού,
σαν κοριτσιού κάτασπρη ντάλια.
Όπου κι αν κυττάξεις
προβάλλει το πρόσωπό σου,
κατεβαίνει το βλέμμα σου
από χίλια λουλούδια.
Κύτταξε, κάλλιο,
τον ίσκιο που πέφτει,
τον καβαλλάρη της βροχής,
το χαμόγελο
του καλού Θεού.
Γυάλινο Μάτι
Εγκαταλειμένο πορεύεται το λείψανο
Φρόντισα να σταλεί μια πρόστυχη κάσα
(Είναι κάτι ντροπές που δεν λέγονται
Κάτι αμαρτίες που φοβάσαι τον ίσκιο σου).
Εγκαταλειμμένο πορεύεται το λείψανο
Σηκώνονταν τη νύχτα και φώναζε:
«Πάμε να πέσουμε στο ποτάμι…»
Έβλεπε ουρανούς λευκούς αγγέλους
Είν’ ένα γυάλινο μάτι που με βλέπει στον ύπνο του
Φρόντισα να σταλεί μια πρόστυχη κάσα
Στητά κοτρώνια μέσα σε χορτάρι
Έρμο δυσώνυμο φτωχικό κοιμητήρι
Αναπαύονται όσοι περπάτησαν πεθαμένοι.
Ερημία
Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα…
Απ’ όπου περάσεις νύχτα ακούς σαν ένα ψίθυρο
να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιεις νερό,
από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.
Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.
Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα…
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.
Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη,
μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια…
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα, που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.
Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.
