Ποίηση των πραγμάτων
Τουτ’ η πέτρα είναι μια φωνή
Τούτο το χώμα είναι ένας κόσμος
Τούτο το δέντρο
Είναι χιλιάδες καρδιές
Αέναη η δόξα της σιωπής
Νικητήρια τα βήματά της
Κάθε γωνιά που την κράτησε
Κάθε στιγμή που την έζησε
Επανέρχεται
Με την ίδια ένταση
Στην ποίηση
Των πραγμάτων
Στην ώρα του…
Το ποίημα όταν δεν γράφεται στην ώρα του εκδικείται
Γίνεται δίκοπο μαχαίρι και σε ματώνει
Είναι σαν το έμβρυο που πεθαίνει στην κοιλιά της μάνας του
Αν αγνοήσεις όλες αυτές τις παράμετρους
Μπορεί να χαθείς στο μεγάλο δάσος
Να μην μπορέσεις ποτέ να σηκώσεις κεφάλι
Να γίνεις χώμα στάχτη και σύννεφο
Όλα τα πράγματα ωριμάζουν στον καιρό τους
Ακολουθούν μια τακτική ήδη προδιαγεγραμμένη
Αν τ’αφήσεις γι’ αύριο μπορεί να χαθούν
Να το έχεις βάρος στην καρδιά σου
Να μην ξέρεις από πού να κρατηθείς
Το ποίημα που δεν γράφεται στην ώρα του
Θυμίζει λεηλατημένο τοπίο
Μην αναβάλεις την κατάθεσή του στο χαρτί
Αργά ή γρήγορα θα σε πυροβολήσει
Διάθεση για κουβέντα
Όλοι οι ποιητές είναι μεθυσμένοι
Πάνω στο μεθύσι τους λένε λόγια σοφά
Ακούγονται υπόκωφα
Πότε στριγγλίζουν
Πότε παραπατούν
Όσο κατεβάζουν το ένα ποτήρι πάνω στο άλλο
Τόσο γεννιέται η διάθεση για κουβέντα
Κάπου κάπου νιώθουν ανασφάλεια
Δειλιάζουν και κλαίνε
Όλοι οι ποιητές σκοντάφτουν στο τέλος
Γίνονται μωρά· αγαπούν τα παραμύθια
Στην κυριολεξία ψάχνονται
Βουτούν σαν το πεφταστέρι στο κενό
Μετά κλειδαμπαρώνονται
Ώσπου ένα πρωί σβήνουν
Μες στο μεθύσι τους.
Υπάρχουν Ποιητές…
Υπάρχουν ποιητές που δεν πρόλαβαν να γράψουν ούτε ένα ποίημα
Έφυγαν με το παράπονο στα χείλη χωρίς να ενοχλήσουν
Ούτε που ξαναμίλησαν γι’ αυτούς οι φίλοι τους
Ούτε που συγκράτησαν, οι τότε κολλητοί, τ’ όνομά τους
Εντούτοις κάποιοι τους βλέπουν τα βράδια
Να κάθονται σταυροπόδι στην απέναντι αλάνα
Να κουβεντιάζουν και να γελούν
Ν’αυτοσχεδιάζουν και ν’απαγγέλλουν
Είναι γυμνοί· φυσά και δεν κρυώνουν
Αυτοί οι ποιητές που δεν έγραψαν ούτε ένα ποίημα
Έγιναν δέντρα, ποτάμια, θάλασσες.
