Σε προηγούμενα φύλλα ασχοληθήκαμε με την κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό των επιθετικών δυνάμεων, ΗΠΑ και Ισραήλ*. Εδώ θα αναφερθούμε στους μεσανατολικούς συμμάχους τους, δηλαδή τους αντιδραστικούς Άραβες ηγεμόνες. Οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν και δημόσια παραδεχθεί πια ότι διευκολύνουν με κάθε τρόπο την επίθεση εναντίον του Ιράν, ενώ ταυτόχρονα είναι εξίσου συνένοχοι στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Εξάλλου ένας από τους στόχους της Εξόδου των ελεύθερων πολιορκημένων της Γάζας στις 7/10/2023 ήταν ακριβώς να εμποδίσουν τη Σαουδική Αραβία και τις λοιπές αραβικές μοναρχίες να προσχωρήσουν στις αμερικανικής έμπνευσης «συμφωνίες του Αβραάμ» με το κατοχικό κράτος – όπως είχαν ήδη κάνει οι εξωνημένοι ηγεμόνες του Μπαχρέιν, του Μαρόκου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (χωρίς καν μια έστω αόριστη υπόσχεση των σιωνιστών για ένα μελλοντικό Παλαιστινιακό κράτος).
Σήμερα αυτοί οι εξωμότες διαμαρτύρονται επειδή το Ιράν πλήττει αμερικανικές βάσεις και άλλους στόχους στις χώρες τους, που εξυπηρετούν τον παράνομο πόλεμο του Άξονα Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ. Είναι όντως οι πρώτοι που πλήττονται άμεσα από την ιρανική αντεπίθεση. Ταυτόχρονα βράζουν εναντίον τους οι υπήκοοι τους – με συνέπεια να τρίζουν πλέον αυτά καθαυτά τα θεμέλια των θρόνων τους.
Τα αγκάθια του Ιράν και της Παλαιστίνης
Οι ΗΠΑ επιχειρούν τώρα να βγάλουν, για λογαριασμό του κατοχικού κράτους και των μοναρχιών του Κόλπου, τη «βρώμικη δουλειά» της αποδυνάμωσης ή και διαμελισμού του Ιράν, που ορθώνεται ως διαχρονικό εμπόδιο στα δυστοπικά σχέδιά τους. Διότι όλοι οι μονάρχες και σεΐχηδες (που απέκτησαν βασιλικούς τίτλους και παλάτια ελέω των Βρετανών και άλλων αποικιοκρατών, ως πιστοί εκπρόσωποι των Δυτικών συμφερόντων) θεωρούν τους ίδιους τους λαούς τους, κι ακόμη περισσότερο τους Παλαιστίνιους και τους Ιρανούς, ως αγκάθια που παρεμποδίζουν το σφιχταγκάλιασμα με τους Αμερικανούς επικυρίαρχους και με τους παράνομους εποίκους της Κατεχόμενης Παλαιστίνης.
Πρόκειται για ζάπλουτες συμμορίες που ζουν σε απίστευτη χλιδή, ενώ οι περισσότεροι υπήκοοί τους (και ακόμα περισσότερο τα εκατομμύρια μεταναστών εργατών που έχουν στη δούλεψή τους και αποτελούν τα 2/3 του πληθυσμού τους) βιώνουν μια διαρκή καταπίεση. Αυτές οι συμμορίες εστεμμένων όριζαν μέχρι πριν ένα μήνα τους ρυθμούς και τις μόδες του διεθνούς τζετ-σετ. Και ταυτόχρονα έβλεπαν τους Παλαιστίνιους ως φτωχούς συγγενείς, ενοχλητικούς, πιθανόν και αφελείς – στο βαθμό που οι σκλαβωμένοι εξακολουθούσαν να ελπίζουν ότι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα τους σώσουν τα «αδελφά αραβικά κράτη». Αντιμετώπιζαν δε το Ιράν ως το πιο «κακό παράδειγμα», αφού και μόνο με την ύπαρξή του ακύρωνε τα σχέδιά τους.
Τώρα οι εμίρηδες θερίζουν ό,τι έσπειραν
Γι’ αυτό νόμισαν ότι υποστηρίζοντας «σιωπηρά» (στην αρχή) αλλά ενεργητικά την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ, θα απαλλαγούν από όλα τα αγκάθια. Αντ’ αυτού, μετράνε κρατήρες από τα ιρανικά πλήγματα, ενώ τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία τους τώρα αντί για πλούσιους τουρίστες γεμίζουν με Αμερικανούς στρατιώτες που κρύβονται εκεί αφού εγκατέλειψαν τις ημικατεστραμμένες βάσεις τους. Γράφει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπραντ Πιρς: «Πουθενά αλλού ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν έχει διαλύσει τις ψευδαισθήσεις όσο στο Ντουμπάι, αυτή την τεχνητή και χλιδάτη πόλη των νεόπλουτων. Οι ηγέτες του ονειρεύονταν ότι θα ηγούνταν μιας αραβικής Ελβετίας αλλά, εμπλεκόμενοι σε συγκρούσεις σε ολόκληρη την περιοχή, απέκτησαν μια τεράστια λίστα εχθρών. Τώρα, με το ίδιο τους το έδαφος να δέχεται επίθεση, ίσως τελικά θερίζουν ό,τι έσπερναν εδώ και καιρό»…
Οι ελίτ-θεματοφύλακες του σκοταδισμού ξόρκιζαν την εποχή που ο αραβικός εθνικισμός, «τοπική» εκδοχή του παγκόσμιου αντιιμπεριαλιστικού και αντιαποικιακού κινήματος, ανάγκαζε ακόμη και τον Σαουδάραβα βασιλιά Φαϊζάλ να κηρύξει εμπάργκο πετρελαίου στη Δύση, σε υποστήριξη των Παλαιστινίων (το οποίο έληξε με τη δολοφονία του Φαϊζάλ, που φυσικά διαπράχθηκε σε συνεννόηση με μια Δύση πληγωμένη από τον τετραπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου). Έκτοτε όλες οι πετρομοναρχίες διοικούνται με σιδηρά πυγμή, και οποιαδήποτε κινητοποίηση των λαϊκών τάξεων πνίγεται στο αίμα – όπως συνέβη με την εξέγερση στο Μπαχρέιν, που πατάχθηκε χάρη στα Δυτικά όπλα και τα σαουδαραβικά στρατεύματα. Μόνο η Υεμένη τους «ξέφυγε».
* Βλ. «Ο τραμπισμός ραγίζει (και) εντός των ΗΠΑ» (φύλλο 767) και «Το Ισραήλ στην κόψη του ξυραφιού» (φύλλο 769).
Η Τεχεράνη δεν έχει ανοίξει όλα τα χαρτιά της
Οι τύραννοι της περιοχής, συνεργοί στην απόπειρα «αλλαγής καθεστώτος» στο Ιράν, τώρα διαπιστώνουν ότι οι χρυσοπληρωμένες ομπρέλες προστασίας των ΗΠΑ-Ισραήλ μπάζουν από παντού. Η πεισματική ιρανική αντίσταση, υποβοηθούμενη από την κινητοποίηση των συμμάχων της Τεχεράνης στην ευρύτερη περιοχή, και με μέχρι στιγμής κορύφωση το μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ, ανοίγει τον δρόμο σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Μεταξύ αυτών, και η πιθανότητα ανατροπής των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων στα πλαίσια μιας καθολικής υπονόμευσης της δυτικής ηγεμονίας σε αυτή τη γειτονιά του πλανήτη.
Εάν αποκλειστεί ο κίνδυνος οι επιτιθέμενοι, απελπισμένοι από την αποτυχία τους, να εξαπολύσουν πυρηνικά όπλα (ρισκάροντας μια παγκόσμια καταστροφή), οι ντόπιοι τύραννοι ίσως βιώσουν μια νέα πραγματικότητα. Ήδη ιρανικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για σχέδια αντεπίθεσης στα εδάφη του Κουβέιτ ή και του Μπαχρέιν, σε περίπτωση απόπειρας των ΗΠΑ να καταλάβουν π.χ. το νησί Χαργκ (υπόθεση που ενισχύεται από τη σπουδή της τραμπικής διοίκησης να ενισχύσει με φρέσκιες δυνάμεις τα χερσαία στρατεύματά της στην περιοχή). Τότε το Κουβέιτ ή το Μπαχρέιν θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως αντάλλαγμα για την αποχώρηση των στρατευμάτων των ΗΠΑ από ιρανικά εδάφη.
Με άλλα λόγια, η ιρανική στρατηγική του ασύμμετρου πολέμου απέναντι στο υπέρτερο επιθετικό δίδυμο ΗΠΑ-Ισραήλ μάλλον δεν έχει εξαντληθεί ακόμα. Κι αν κάποιου το μέλλον είναι αόρατο σε περίπτωση τέτοιας κλιμάκωσης, είναι αυτών που πρώτοι πρόσφεραν γη και ύδωρ στους επιτιθέμενους.
