Όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, το 1990-91, οι Αμερικάνοι ένιωσαν ότι πλέον δεν έχουν κανένα εμπόδιο, κανένα σοβαρό ανταγωνιστή, ότι μπορούν απερίσπαστα να απολαύσουν τα αγαθά που προσφέρει και διασφαλίζει η ηγεμονία τους. Κι ότι το μόνο που χρειάζονται για να συντηρηθεί ανεμπόδιστα και απεριόριστα αυτή η κατάσταση της πλήρους ασυδοσίας για τον παγκόσμιο έλεγχο είναι η στρατιωτική τους δύναμη. Γιατί, όμως, αν ισχύει αυτό, οι «νίκες» δεν στέφθηκαν από ανάλογες επιτυχίες;
Εξοπλισμοί
Την τελευταία χρονιά ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης, οι ΗΠΑ είχαν για «αμυντικές δαπάνες» προϋπολογισμό 270 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Υποτίθεται ότι με την εξάλειψη του μεγάλου τους αντίπαλου, μετά από 45 χρόνια Ψυχρού Πολέμου, οι «αμυντικές δαπάνες» θα μειώνονταν αισθητά και θα ενισχύονταν οι τομείς που ανήκουν στις ειρηνικές δράσεις, ζωτικής σημασίας, όπως της παιδείας, της υγείας, των υποδομών, της βιομηχανίας, του εμπορίου κ.λπ. Όμως, οι αριθμοί δείχνουν ακριβώς το αντίθετο καθώς οι «αμυντικές δαπάνες» το 2025 έφτασαν στο ποσό των 900 δισεκατομμυρίων δολαρίων και με τον πρόσφατο νόμο του Τραμπ OneBigBeautifulBill Act την τρέχουσα χρονιά ο «αμυντικός» προϋπολογισμός θα ξεπεράσει το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, σύμφωνα με το USAFacts. Εκτός από την πελώρια αύξηση, σε καιρό που κανένας δεν απείλησε ούτε διανοήθηκε να αμφισβητήσει την ακεραιότητα των ΗΠΑ, η εικόνα γίνεται πιο ευκρινής όταν συγκρίνουμε τις αμερικάνικες δαπάνες με τις αντίστοιχες δαπάνες των τριών επόμενων μεγαλύτερων δυνάμεων, οι οποίες θεωρητικά τουλάχιστον μπορεί να αποτελέσουν τη μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ. Κίνα, Ινδία και Ρωσία, αθροιστικά, έχουν συνολική αμυντική δαπάνη της τάξης των 520 δισεκατομμυρίων δολαρίων (300+80+140)! Τρεις χώρες με πληθυσμό τρία δισεκατομμύρια άτομα, περίπου δεκαπλάσιο των ΗΠΑ, ξοδεύουν όλες μαζί για την άμυνά τους τα μισά χρήματα απ’ όσα ξοδεύουν μόνοι τους οι Αμερικάνοι! Οι οποίοι συντηρούν περίπου 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο έναντι 3 συνολικά που διατηρούν οι τρεις μεγάλοι αντίπαλοί τους!
Σ’ αυτή την παντοδυναμία, όμως, ενυπάρχει και το θανάσιμο για τους Αμερικάνους πρόβλημα. Στα χρόνια που επένδυσαν υπέρμετρα στην τερατώδη πολεμική μηχανή τους, έχοντας κάνει μια εντελώς λανθασμένη εκτίμηση για την πορεία της ανθρωπότητας, αφενός υποχώρησε η εσωτερική τους δύναμη και συνοχή και αφετέρου εκτοξεύτηκε σε αναπάντεχα ύψη η δύναμη όχι μόνο των τριών σημαντικότερων ανταγωνιστών τους αλλά, αθροιστικά, και του συνόλου του μη δυτικού πληθυσμού παγκόσμια.
Η εθελοτυφλία, η αλαζονεία, η απληστία, η αίσθηση της μοναδικότητας, οι αλλεπάλληλοι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί και η υποτίμηση όλων των άλλων κρατών και λαών, όλα συναρτήσεις της μεγάλης ισχύος, συνέτειναν στη διαμόρφωση κατά συρροή κάκιστων επιλογών και αποφάσεων οι οποίες επισπεύσανε την υπονόμευση της πραγματικής ισχύος, το έλλειμα της οποίας προσπαθούν εκ των υστέρων να καλύψουν οι αμερικάνικες κυβερνήσεις αυξάνοντας -χάρη στα ανώτερα οπλικά τους συστήματα- την επιθετικότητά τους και πραγματοποιώντας σειρά πολέμων με αμφίβολα κέρδη.
Αποβιομηχάνιση
Εντελώς σίγουροι για τον εαυτό τους, αποσύνδεσαν τη βιομηχανική τους παραγωγή και αυτάρκεια από την εθνική τους ασφάλεια μεταφέροντας τις βιομηχανικές ναυαρχίδες τους (Apple, GeneralMotors κ.λπ.) στο εξωτερικό για μεγιστοποίηση των κερδών των πλούσιων μετόχων, με αποτέλεσμα να εισάγουν όλο και περισσότερα είδη πρώτης ανάγκης, ακόμα και μάσκες στην επιδημία του κορονοϊού.
Όπως γράφουν οι Ruth Strachan και Sebastian Shehadi στη μακροσκελή ανάλυσή τους «Ποιος σκότωσε τον αμερικάνικο κατασκευαστικό τομέα;» στο InvestmentMonitor: Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ ήταν ο βασιλιάς της παραγωγής. Με την έλευση της νέας χιλιετίας, οι ΗΠΑ έχασαν την παγκόσμια κυριαρχία τους στη μαζική βιομηχανική παραγωγή, την τεχνολογία και την αποδοτικότητα. Τα μακροχρόνια προβλήματα κορυφώθηκαν μεταξύ 2000 και 2010, όταν οι ΗΠΑ έχασαν το ένα τρίτο των θέσεων εργασίας στον τομέα της μεταποίησης. Το 2015, οι ΗΠΑ παρουσίασαν εμπορικό έλλειμμα 832 δισ. δολαρίων σε βιομηχανικά προϊόντα, ενώ το 2017 το συνολικό έλλειμμα περιλάμβανε 110 δισ. δολάρια σε προϊόντα προηγμένης τεχνολογίας. Πρόκειται για μια συγκλονιστική κατάσταση, αν λάβουμε υπόψη πόσες προηγμένες τεχνολογίες έχουν την προέλευσή τους στις ΗΠΑ. Τα τελευταία 50 χρόνια, το μερίδιο της μεταποίησης στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν των ΗΠΑ έχει συρρικνωθεί από 27% σε 12%. Ήταν μια απότομη στροφή προς τη νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση και τις πολιτικές που ξεκίνησαν με τους Ρεπουμπλικάνους, τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ που συνεχίστηκε…» Έτσι κόλλησαν οι μισθοί και στριμώχτηκε άσχημα και η μεσαία τάξη.
Ρωτώντας και την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), η συνοπτική της απάντηση είναι σαφής: Η αμερικανική βιομηχανία υπέστη πτώση λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων, κυρίως της μεταφοράς της παραγωγής σε χώρες με χαμηλότερα ημερομίσθια από τη δεκαετία του 1980, του έντονου παγκόσμιου ανταγωνισμού και της στροφής προς μια οικονομία βασισμένη στις υπηρεσίες. Βασικοί παράγοντες ήταν η πίεση των μετόχων για υψηλότερα κέρδη, η μείωση των επενδύσεων στην εκπαίδευση, η αυτοματοποίηση και, πιο πρόσφατα, οι αυτοπροκαλούμενες οικονομικές ζημίες από τους εμπορικούς δασμούς.
Παγκοσμιοποίηση
Προπαγανδίζοντας και επιβάλλοντας την παγκοσμιοποίηση ως αποκλειστικοί διαχειριστές της άνοιξαν τις ξένες αγορές στα δικά τους κεφάλαια χωρίς να προβλέψουν ότι τα ανοίγματα θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον έλεγχό τους και να αξιοποιηθούν καλύτερα από τους διακριτικά αλλά μεθοδικά ανερχόμενους ανταγωνιστές τους. Τώρα που το αντιλήφθηκαν είναι αργά. Όσους τραμπουκισμούς κι αν κάνουν, όσες γενοκτονίες κι αν υποθάλψουν, όσα όπλα κι αν πουλήσουν ή καταναλώσουν, όσα κράτη κι αν καταστρέψουν, όσες κυρώσεις και «ταρίφες» κι αν επιβάλλουν, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η επιζήτηση της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας αύξησε τον πλούτο των ολιγαρχών κατά πολλά δισεκατομμύρια, αλλά εκτροχίασε όλη την αμερικάνικη οικονομία. Ο χρηματιστικός καπιταλισμός τους που αποδίδει γρήγορα κέρδη είναι τζογαδόρικος και στηρίζεται στις φούσκες που σκάνε κάθε λίγο. Οι ΗΠΑ, με υψηλότατο κατά κεφαλήν εισόδημα, πάσχουν από εξωφρενικές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, μη θεραπεύσιμες, και έχουν πάνω από 40 εκατομμύρια φτωχούς που ζουν με επιδόματα. Όψιμα μετανιωμένοι οι εξουσιαστές, θεωρούν υπαίτια την παγκοσμιοποίηση που οι ίδιοι λανσάρισαν.
Τα Μέσα
Τα ΜΜΕ σερβίρουν ακατάσχετα ψέματα και λίγες μισές αλήθειες που υπηρετούν την παραπληροφόρηση και τη χειραγώγηση της κοινωνίας. Από τις 50 εταιρίες το 1960, σήμερα μόνο 5 «οικογένειες» ελέγχουν παναμερικανικά τα δίκτυα επικοινωνίας! Όμως, στηρίζοντας το νεοφιλελεύθερο καθεστώς με την άγνοια και τη στρέβλωση, αφαιρούν από την κοινωνία την απόκτηση κριτηρίων και τη δυνατότητα χρήσης τους προκειμένου, ως δικλείδα ασφαλείας, να μπορεί να αποτρέψει τα κακώς κείμενα και τον συνεπαγόμενο εκφυλισμό του κράτους και των πολιτικών.
Οι γερουσιαστές
Ανέκαθεν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού είχαν προνομιούχα κοινωνική και οικονομική θέση έναντι των ψηφοφόρων τους. Αλλά στη μεταπολεμική περίοδο τα προνόμια αυτά σταδιακά κατέστησαν ανεξέλεγκτα. Η ενίσχυση του ρόλου των λόμπι των μεγάλων εταιριών και η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού που προωθεί κάθε τι που αυξάνει τον πλούτο, οδήγησε αναπόφευκτα και στη νομιμοποίηση της δωροδοκίας των γερουσιαστών από τους μεγάλους δωρητές, ολιγάρχες, εταιρίες και συνδικάτα. Με τέσσερις δικαστικές αποφάσεις από το 1976 ως το 2014, καθιερώθηκε ότι και οι εταιρίες και τα συνδικάτα προστατεύονται από την Πρώτη Τροποποίηση του Συντάγματος που προστατεύει την ελευθερία του λόγου και ως εκ τούτου έχουν το δικαίωμα, το οποίο μέχρι τότε είχαν μόνο οι πολίτες ως άτομα, να χρηματοδοτούν τους γερουσιαστές και να επηρεάζουν φανερά το εκλογικό αποτέλεσμα με απεριόριστα ποσά!
Έκτοτε, εταιρίες και ολιγάρχες διαθέτουν δισεκατομμύρια δολάρια για να εκλεγούν οι υποψήφιοι που προωθούν τα συμφέροντά τους στο Κογκρέσο. Το «δικαίωμα» αυτό ασκούν με τον πιο ασφυκτικό τρόπο και οι σιωνιστές δισεκατομμυριούχοι, Adelson, Ellison, Thiel κ.ά., με συνέπεια ένα ξένο κράτος, το σιωνιστικό Ισραήλ, να χειραγωγεί ασφυκτικά τη μεγάλη πλειονότητα των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας.
Από πολλούς η τροπή αυτή θεωρείται το πανηγυρικό επιστέγασμα της απόλυτης διαφθοράς του ανώτατου πολιτικού προσωπικού της χώρας και του θανάτου της αμερικάνικης δημοκρατίας.
Υπόθεση Έπστιν
Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν είχε αμφιβολία ότι το αμερικάνικο εποικοδόμημα είναι άρρωστο. Αλλά κανένας δεν είχε φανταστεί πόσο σάπιο είναι. Η υπόθεση Έπστιν, παρ’ όλο που συγκαλύφθηκε με επιτυχία για τριάντα περίπου υπό την προστασία των πανίσχυρων ατόμων που ενέχονταν, γιγαντώθηκε τόσο πολύ που έσκασε σαν βόμβα πολλών μεγατόνων. Μπλεγμένοι εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, «επώνυμοι» μεταξύ των οποίων δύο πρόεδροι των ΗΠΑ, οι Κλίντον και Τραμπ, ο υπουργός της σημερινής κυβέρνησης HowardLutnick, ο νυν πρόεδρος του Χάρβαρντ και υπουργός Οικονομικών επί Κλίντον LarrySummers, δεκάδες ολιγάρχες όπως ο BillGates της Microsoft, ο συνιδρυτής της Google Sergey Brin, ο ElonMusk, ο LeonBlack του επενδυτικού γίγαντα Apollo, ο LesWexner της VictoriaSecret, η κληρονόμος του κολοσσού Johnson & JohnsonElizabeth “Libet” Johnson,o σιωνιστής μεγαλοδικηγόρος Alan Dershowitz, καθώς και πολλοί ξένοι αξιωματούχοι όπως ο εκ των διαδόχων του βρετανικού θρόνου αδελφός του βασιλιά Καρόλου πρίγκιπας Ανδρέας, ο πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στις ΗΠΑ PeterMandelson, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός BorgeBrende, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ EhudBarak, ο δισεκατομμυριούχος σεΐχης από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Sultan Ahmed bin Sulayem, ο διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας BarclaysJes Staley και πάρα πολλοί άλλοι μπλεγμένοι σε ένα τεράστιο δίκτυο κατασκοπίας, εκβιασμών, διακίνησης χρημάτων, πολιτικών παρεμβάσεων, επιχειρηματικών σχεδίων και διακίνησης ανήλικων κοριτσιών για σεξ. Κυβερνήσεις, βασιλιάδες, εκδότες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, τραπεζίτες και άλλοι μεγαλοπαράγοντες σε ένα κύκλωμα που λειτουργούσε έξω από τα όρια του νόμου με άμεσα θύματα πάνω από 1.200 κορίτσια τα περισσότερα ανήλικα, έως 9 ετών!
Κι από όλους μόνο μία γυναίκα, ηGhislaineMaxwell, στη φυλακή, οι δύο μεγαλομαστροποί, JeffreyEpstein και Jean-LucBrunel, «αυτοκτονημένοι» ενόσω κρατούνταν σε κρατητήρια και όλοι οι υπόλοιποι μεγαλοσχήμονες, παρ’ όλα τα ντοκουμέντα, τα βίντεο και τις φωτογραφίες, ανενόχλητοι από τη δικαιοσύνη και businessasusual!
Λέγεται ευρέως ότι ένας από τους λόγους που ο Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο κατά του Ιράν είναι για να αποσπαστεί η προσοχή από το σκάνδαλο Έπστιν.
Οι προτεστάντες
Δεν είναι ασυνήθιστο να τελειώνουν τις διακηρύξεις τους οι πρόεδροι των ΗΠΑ με την επίκληση «Ο θεός να ευλογεί την Αμερική», αλλά το σκηνικό με τους 18 όρθιους πάστορες να ευλογούν ομαδικά τον καθισμένο στο γραφείο του Τραμπ, ξεπερνάει κάθε θρησκειολογική φαντασίωση! Πρόκειται για το άκρο άωτο της υποκρισίας και της εξαπάτησης από αυτόκλητους εκπροσώπους του θεού στη χώρα που έχει τους περισσότερους φυλακισμένους, που 500 εκατομμύρια όπλα (Ammo.com analyses) κυκλοφορούν σε ιδιωτικά χέρια, που οι σταρ της τσόντας τιμώνται με εθνικά βραβεία για τον ωραιότερο κώλο και άλλα σχετικά προσόντα, που πραγματοποιεί συνεχείς πολέμους ανά τον κόσμο δολοφονώντας εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά, και που ο πρόεδρος της, καταδικασμένος ήδη για 34 κακουργήματα, αναφέρεται -κατά δήλωση του γερουσιαστή RoKhanna- ένα εκατομμύριο φορές στα ντοκουμέντα της υπόθεσης Έπστιν σε σχέση με την κακοποίηση ανήλικων κοριτσιών.
Χιλιάδες προτεστάντες πάστορες, φορείς μεσσιανικών και μεσαιωνικών αντιλήψεων, φανατικοί υποστηρικτές του ρατσιστικού σιωνισμού, με βήμα τις χιλιάδες ενορίες που έχουν ιδρύσει σε όλη τη χώρα, κατ’ ουσίαν εταιρίες με βιτρίνα μη κερδοσκοπική, παίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην προπαγάνδα των πιο αντιδραστικών θεωριών και των πιο φιλοπολεμικών απόψεων χειραγωγώντας ψυχολογικά και πολιτικά εκατομμύρια θρησκευόμενους πολίτες. Εχθρικοί σε κάθε προοδευτική ιδέα και κάθε καινοτομία πνευματική, καλλιτεχνική και επιστημονική, πιστεύουν στη μυθολογία της Βίβλου, στην ανωτερότητα του λευκού ανθρώπου, στην υποδεέστερη θέση της γυναίκας και στην κατωτερότητα όλων των άλλων λαών της υφηλίου.
Τουλάχιστον στη μισή Αμερική, τα φώτα του Διαφωτισμού δεν έφτασαν ποτέ. Αυτός ο κόσμος που πιστεύει στους αγγέλους, τους διαβόλους και τα θαύματα, γεμάτος προλήψεις και φοβίες, που εκλέγει διεφθαρμένους προέδρους και γερουσιαστές και στηρίζει όλη την κακότητα που ασκεί το αμερικάνικο κράτος σε βάρος των πιο αδύναμων στο εσωτερικό και των λαών με άλλους πολιτισμούς στο εξωτερικό, μπορεί να οδηγήσει την Αμερική σε μια νέα αναγέννηση;
Δυσαρέσκεια και ρωγμή
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ρητορικό. Από τη μια η μαυρίλα των χιλίων ευαγγελιστών παστόρων που επισκέφτηκαν ομαδικά το Ισραήλ για να εκφράσουν τη στήριξη τους στο σιωνισμό, με τον πρέσβη των ΗΠΑ που έχει ρητά υποστηρίξει το «βιβλικό δικαίωμα» του Ισραήλ να καταλάβει τα εδάφη από τον Νείλο ως τον Ευφράτη, αγνοώντας επιδεικτικά τη χριστιανική κοινότητα των Παλαιστινίων που εκδιώκονται από τα σπίτια και τα χωριά τους ενώ οι εκκλησίες τους καταστρέφονται από τους σιωνιστές. Και από την άλλη, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια όλο και περισσότερων χριστιανών για τη γενοκτονία στη Γάζα που δεν έχει τίποτα το ανθρωπιστικό και χριστιανικό, αλλά και για την εκτεταμένη εμπλοκή του Τραμπ στο σκάνδαλο Έπστιν που δείχνει το μέγεθος της διαφθοράς και της ανηθικότητας όχι μόνο του προέδρου, αλλά και όλης της εξουσιαστικής κάστας. Μια ρωγμή που βαθαίνει καθημερινά καθώς πληθαίνουν οι αποκαλύψεις και οι μαρτυρίες τόσο για το σκάνδαλο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανήλικων κοριτσιών όσο και για το σύρσιμο της Αμερικής πίσω από το Ισραήλ στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Πλέον ακούγονται όλο και πιο δυνατά οι καταγγελίες διάσημων επιδραστών του συντηρητικού χώρου που έχουν πάρα πολύ μεγάλη επιρροή σε πολλά εκατομμύρια αποδέκτες των εκπομπών τους, τολμώντας να κάνουν σκληρή κριτική στον Τραμπ και το Ισραήλ, κάτι πρωτοφανές για τα αμερικανικά δεδομένα. Κι αυτή η ρήξη αποτελεί μία πολύ μεγάλη τομή της οποίας οι παρεπόμενες επιπτώσεις ανησυχούν πάρα πολύ το κυβερνών κατεστημένο καθώς οι μετρήσεις ήδη δείχνουν μια σαφή στροφή της κοινής γνώμης που μπορεί να κλονίσει, ακόμα και να ανατρέψει την υφιστάμενη πολιτική κατάσταση.
Ξήλωμα
Ο Τραμπ βρίζει όχι μόνο τους δικαστές που ακυρώνουν τις αδικαιολόγητες απελάσεις ή τις βίαιες επιδρομές της Αστυνομίας των Συνόρων (ICE) σε μεγάλες πόλεις, αλλά και τους δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου τους οποίους έχει ο ίδιος διορίσει, επειδή του ακύρωσαν τις «ταρίφες» και τώρα πρέπει το κράτος να επιστρέψει 166 δισεκατομμύρια δολάρια τα οποία αχρεωστήτως κατέβαλαν οι εταιρίες που εισήγαγαν προϊόντα, τα οποία βέβαια πλήρωσε ο αμερικάνικος λαός και όχι οι χώρες σε βάρος των οποίων η προπαγάνδα έλεγε ότι επιβλήθηκαν. Ο Τραμπ κατάργησε το υπουργείο Παιδείας, επιτέθηκε απαξιωτικά και με οικονομικές κυρώσεις στα πιο διακεκριμένα πανεπιστήμια ως κέντρα καλλιέργειας μη αρεστών στο συνάφι του ιδεών, γνώσεων και δράσεων, κατάργησε τα νομοθετικά μέτρα και έκοψε τις επενδύσεις για υποδομές φιλικές στο περιβάλλον, επιτίθεται με ρατσιστικό μένος κατά των μη λευκών μειονοτήτων που αποτελούν το 40% του αμερικάνικου πληθυσμού, αθέτησε την προεκλογική του δέσμευση ότι δεν θα εμπλακεί η Αμερική σε πολέμους, επένδυσε στη θρησκοληψία και την ξενοφοβία και γενικά ξηλώνει από τις ΗΠΑ ό,τι έκανε αυτή τη χώρα ελκυστική και επιδραστική ανά τον κόσμο, στην ακμή της.
Σαπίλα
Όσο οδυνηρή κι επικίνδυνη κι αν είναι η κατηφόρα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον η διαδικασία παρακμής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Όχι μόνο για το πώς συντελείται και εκδηλώνεται, αλλά και για το τι θα επακολουθήσει. Κι όπως πάντα, η παρακμή περιστρέφεται γύρω από τον εκφυλισμό της άρχουσας τάξης. Η απληστία, η υπεροψία, η αλαζονεία, ο υπέρμετρος πλουτισμός, η εξουσία, ο κυνισμός, η απανθρωπιά, η ανηθικότητα, η ανυπαρξία αξιών και αρχών, η ασέβεια σε κανόνες και θεσμούς, η ασυλία και η ατιμωρησία, η στενομυαλιά και η αμορφωσιά έχουν διαβρώσει σε μεγάλο βάθος το αμερικάνικο εποικοδόμημα. Ο Τραμπ είναι αυθεντικό γέννημα και γνήσιος εκφραστής αυτής της παρακμής. Η χυδαιότητα και η αυταρέσκεια σε συνδυασμό με την ασυναρτησία και την ψευδολογία αποτελούν τα καταλληλότερα χαρακτηριστικά ενός προέδρου μιας κοινωνίας κι ενός κράτους που παλινδρομούν πάνω σε βαλτώδες έδαφος ποντάροντας ματαίως σε ένα θαύμα.
(Συνέχεια: Oι ΗΠΑ και ο κόσμος)
