Την Τετάρτη έφτασαν στην Αβάνα δύο πλοία του πολεμικού ναυτικού του Μεξικού, που ξεφόρτωσαν 800 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, κυρίως τρόφιμα (γάλα σε σκόνη, ρύζι, όσπρια, κρέας και ψάρι σε κονσέρβες) και είδη προσωπικής υγιεινής. Ήταν εδώ και δύο σχεδόν μήνες η πρώτη άφιξη βοήθειας στο πολιορκούμενο νησί της Καραϊβικής, ίσως σταγόνα στον ωκεανό των τραγικών αναγκών που έχει προκαλέσει ο πλήρης αποκλεισμός από τις ΗΠΑ, αλλά σημαντική σε επίπεδο ηθικού. Το ότι τη μεξικάνικη βοήθεια μετέφεραν πλοία του πολεμικού ναυτικού της χώρας αυτής (που αν και έχει ως βόρειο γείτονα τις ΗΠΑ, τόλμησε αυτό που δεν έπραξε κανείς άλλος μέχρι σήμερα) αρκεί για να κατανοηθεί πόσο έχει κλιμακωθεί η πίεση του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Την ίδια μέρα και η Ρωσία υποσχέθηκε ότι θα στείλει πετρέλαιο, άγνωστο όμως πότε. Η Κούβα έχει «στεγνώσει» από καύσιμα, καθώς μέσα σε ένα μήνα οι πειρατές των ΗΠΑ άρπαξαν 5 τάνκερ που κατευθύνονταν στο νησί, και έχουν νομοθετήσει την επιβολή συντριπτικών δασμών σε όποια χώρα τολμήσει να εφοδιάσει την Αβάνα έστω και με ένα βαρέλι πετρέλαιο. Ο ΟΗΕ κάνει δηλώσεις με τις οποίες εκφράζει ανησυχία για την ανθρωπιστική κρίση που ξεδιπλώνεται – καλύτερα να μην έλεγε τίποτα! Ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι, όχι πολύ καιρό πριν, αυτή η απειλούμενη σήμερα με εξόντωση χώρα έστελνε ανά την υφήλιο χιλιάδες γιατρούς και νοσηλευτές για να βοηθήσουν σε πανδημίες και επιδημίες.
Η διοίκηση Τραμπ έχει βαλθεί να πετύχει εκεί που απέτυχαν όλες οι προηγούμενες διοικήσεις των ΗΠΑ. Διψά για μια «επιτυχία» εδώ και τώρα, με οποιοδήποτε κόστος. Θέλει να ξεθεμελιώσει την Κούβα, να την ξανακάνει αποικία της. Κι όλη η… δημοκρατική Δύση το βρίσκει εντελώς φυσιολογικό. Για την ώρα πάντως φαίνεται ότι το «εσωτερικό μέτωπο» αντέχει. Το DNA της ιστορίας της Κούβας ακόμη αντιστέκεται.
Γράφει ο Μεξικανός πανεπιστημιακός Φερνάντο Μπουέν Αμπάντ: «Ο οικονομικός, εμπορικός και χρηματοπιστωτικός αποκλεισμός που επιβάλλεται στην Κούβα δεν είναι “εξωτερική πολιτική”, ούτε “διμερής διαμάχη”. Είναι μια συστηματική μορφή διαρθρωτικής βίας που πληροί τα χαρακτηριστικά ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, καθώς επιτίθεται σκόπιμα, παρατεταμένα και συνειδητά σε έναν άμαχο πληθυσμό με τον ρητό στόχο να προκαλέσει πόνο, έλλειψη και κοινωνική απόγνωση… Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ επιμένουν, παρά τις επανειλημμένες καταδίκες από τη διεθνή κοινότητα, αποκαλύπτει όχι μόνο την ατιμωρησία της αυτοκρατορικής εξουσίας, αλλά και την ηθική της χρεοκοπία. Αντιμέτωπη με αυτό, η κουβανική αντίσταση αποκτά μια ακόμη βαθύτερη διάσταση: όχι μόνο επιβιώνει από έναν φυσικό αποκλεισμό, αλλά και μ’ αυτή καθαυτή την ύπαρξή της καταδικάζει την αισχρότητα ενός συστήματος που τιμωρεί την αξιοπρέπεια και ποινικοποιεί την κυριαρχία»…
