Μέσα σε λίγες μέρες αποκαλύφθηκαν (για όποιον θέλει να δει) στην πράξη οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης στην υπόθεση των δικών για τα Τέμπη. Στο προηγούμενο φύλλο του Δρόμου κάναμε λόγο για «μεθόδευση Φλωρίδη», βλέποντας πίσω από το «μπάχαλο» στην εναρκτήρια δικάσιμο της κύριας δίκης, την οργανωμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να απαξιώσει και να ελέγξει ασφυκτικά τη διαδικασία.
Η χωροταξία και η ουσία
Πράγματι στη δεύτερη δικάσιμο, την Τετάρτη 1 Απριλίου, τα μέτρα ελέγχου στην είσοδο ήταν αυστηρότερα, οι γονείς και οι συγγενείς υπέμεναν μια βασανιστική διαδικασία, να πρέπει να παρακολουθούν μια δίκη από τα πίσω καθίσματα, μην μπορώντας να ακούσουν τι λέει η έδρα, ή «εξόριστοι» σε παρακείμενη αίθουσα με οθόνες. Οι δεκάδες δικηγόροι στριμωγμένοι, και οι κατηγορούμενοι για ακόμη μια φορά απόντες (μόνο 2-3 βρέθηκαν και αυτοί την φορά με φυσική παρουσία στο δικαστήριο). Και όμως η πρόεδρος του δικαστηρίου, επιμένει, παρά τις ενστάσεις των δικηγόρων των συγγενών, πως πληρούνται οι όροι για να συνεχιστεί η δίκη κανονικά (και όλα αυτά πριν καν μπούμε στην ουσία της υπόθεσης), ενώ ο υπουργός (και με τη βούλα αποτυχημένος) Γ. Φλωρίδης διαφημίζει ακόμη τη μεγαλύτερη αίθουσα μετά τη μίνι «ανακαίνιση» με την αφαίρεση κάποιων γυψοσανίδων που απελευθέρωσαν μερικά ακόμη τετραγωνικά διαθέσιμου χώρου.
Ας πάμε όμως στην ουσία. Η δικαιοσύνη κατά τα φαινόμενα αδυνατεί να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας δίκης, τόσο σημαντικής για την κοινωνία και τη χώρα, τόσο επικίνδυνης για το φαύλο κυρίαρχο σύστημα. Δεν είναι πως της λείπει το κύρος (αν και αυτή η έλλειψη είναι τόσο εμφανής) ή τα θεσμικά εργαλεία (αν και αυτά έχουν υπονομευθεί πολλαπλά). Είναι πως σε ένα καθεστώς «δημοκρατορίας» η δικαιοσύνη γίνεται ενεργό εργαλείο πολιτικής, απεμπολώντας κάθε ελεγκτικό και εξισορροπητικό ρόλο. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση είναι εμφανές, πως δεν έχουν σκοπό να αποκαλυφθεί η αλήθεια (άλλωστε οι ίδιες οι δικογραφίες έχουν τόσα κενά, μην αγγίζοντας το θέμα τις πυρόσφαιρας και των ευθυνών πολιτικών προσώπων), αλλά να κρατηθεί η απόδοση ευθυνών σε ένα ορισμένο επίπεδο χωρίς να θιχτεί ο πυρήνας του καθεστώτος, χωρίς να αποκαλυφθούν οι εγκληματικές του ευθύνες, χωρίς να τιμωρηθούν υψηλά ιστάμενοι.
Σκανδαλώδης αναβολή στη δίκη για τα βίντεο
Και όμως καμιά φορά συμβαίνουν και «ατυχήματα». Ένα τέτοιο έγινε στην άλλη δίκη που διεξάγεται την ίδια στιγμή στη Λάρισα, αυτή για τα «χαμένα» βίντεο. Η πρόεδρος του δικαστηρίου έκανε δεκτό το αίτημα συγγενών να παραλάβουν αντίγραφα βίντεο που αποκαλύφθηκε πως υπάρχουν σε κινητά και άλλες συσκευές πραγματογνωμόνων και δεν περιλαμβάνονται στη δικογραφία. Αμέσως ξεκίνησε μια εκστρατεία παρεμπόδισης υλοποίησης της απόφασης αυτής. Μετά από αναρρωτικές άδειες, παρεμβάσεις του δικαστικού συμβουλίου και επιμονή των συγγενών και των δικηγόρων τους φτάσαμε την προηγούμενη Πέμπτη, μετά από μια στιγμή έντασης με τη Ζ. Κωνσταντοπούλου, η πρόεδρος να δηλώσει αποχή καταγγέλλοντας τις πιέσεις που δέχθηκε – αίτημα που έγινε αμέσως δεκτό από το δικαστικό συμβούλιο, οδηγώντας σε αναβολή της δίκης.
Είναι προφανές ότι η πρόεδρος δέχθηκε, πράγματι, πιέσεις. Αυτές όμως σίγουρα δεν προέρχονταν από την πλευρά της Ζ. Κωνσταντοπούλου, όσο επιθετικό και να ήταν το ύφος και το περιεχόμενο των όσων κατήγγειλε. Οι πιέσεις προς την πρόεδρο ήρθαν, εμφανώς, από τους ανωτέρους της, ή ακόμη και από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, που δεν ήθελε μπροστά στην έναρξη της κύριας δίκης να μπλέξει με νέα βίντεο, τα οποία πιθανά να φώτιζαν πλευρές του δυστυχήματος που δεν χωράνε στο κυρίαρχο αφήγημα. Άλλωστε το κλείσιμο κάθε κουβέντας για την πυρόσφαιρα και τις καταγγελίες για πιθανό παράνομο φορτίο έγινε εφικτό, ακριβώς επειδή έγινε δεκτό πως τα μόνα βίντεο που αποτυπώνουν την «πραγματικότητα για το φορτίο και την αμαξοστοιχία» είναι αυτά που εμφάνισε ο Β. Καπερνάρος δύο χρόνια μετά το δυστύχημα.
Ποιος εμποδίζει το έργο της δικαιοσύνης;
Συχνά, κυβερνητικά στελέχη αλλά και εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας απευθύνουν κατηγορίες προς τους συγγενείς και τους δικηγόρους τους για δήθεν «παρακώλυση του έργου της δικαιοσύνης», υπονοώντας πως «κάποιοι δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη». Τώρα, όλοι μαζί αποδέχονται τη «δικαιολογία» της προέδρου και παραπέμπουν τη δίκη για τα βίντεο στις καλένδες.
Είναι βέβαιο πως αντίστοιχης ποιότητας θα είναι και η διαδικασία της κύριας δίκης. Τα όσα τραγελαφικά βιώνουν οι συγγενείς και παρακολουθεί η υπόλοιπη κοινωνία με την χωροταξία της αίθουσας δεν είναι παρά το προοίμιο. Σε κάθε περίπτωση, η απαίτηση για πραγματική δικαιοσύνη παραμένει μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί για το καθεστώς. Και ειδικά σε μια περίοδο αστάθειας και ανακατέματος του πολιτικού σκηνικού, όπως αυτή που διανύουμε, το ρήγμα των Τεμπών θα συνεχίσει να παράγει γεγονότα, πιέζοντας όχι μόνο για τιμωρία των ενόχων (που κρύβονται πίσω από την ασυλία τους) αλλά και για ουσιαστικές τομές στον τρόπο που υπάρχουμε ως κοινωνία και ως χώρα, όσο και αν κάποιοι επιμένουν στη λογική του μπαζώματος.
