Κλειδώνει για το πρώτο 10ήμερο του Φεβρουαρίου, όπως φαίνεται η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στα πλαίσια του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, στην Άγκυρα. Με την Άγκυρα να έχει ήδη δηλώσει έτοιμη για μια συζήτηση εφ όλης της ύλης και την Ελλάδα να επιμένει στην ανάγκη να διατηρηθούν οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας, όλα δείχνουν ότι και αυτή η συνάντηση θα επιμείνει στη λογική των ήρεμων νερών, κρύβοντας κάτω από τη «θετική ατζέντα» τις αγεφύρωτες διαφορές, που οφείλονται αποκλειστικά στην επεκτατική φύση της Τουρκίας που απειλεί πολλαπλά τον Ελληνισμό. Για να μην έχουμε αυταπάτες οι Τούρκοι έρχονται να μας θυμίσουν τη φύση τους αυτή, δεσμεύοντας με μια Navtex, διαρκείας δύο ετών, το μισό Αιγαίο (ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού), απαιτώντας να έχουν λόγο για κάθε ενέργεια σε αυτό.
Γνωρίζουμε καλά τι ζητάει η Τουρκία από τον διάλογο: Να νομιμοποιήσει τετελεσμένα και να βάλει χέρι στο Αιγαίο και τη Ν.Α. Μεσόγειο, δορυφοριοποιώντας Ελλάδα και Κύπρο μέσω της απειλής ισχύος. Τελευταία μαθαίνουμε τι θέλουν και οι σύμμαχοί μας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που μέσω Τραμπ φαίνεται να προωθούν «λύσεις», που θα παρακάμπτουν μικρολεπτομέρειες, όπως τα σύνορα και η κυριαρχία, για να προωθήσουν κοινές μπίζνες σε ενεργειακά και όχι μόνο.
Η ελληνική πλευρά τι θέλει από αυτό τον διάλογο; Γιατί ο διάλογος ως αυτοσκοπός δεν είναι στρατηγική, είναι επικοινωνιακή κάλυψη του αδιεξόδου. Στην Αθήνα σπεύδουν να κλείσουν κάθε τέτοια συζήτηση, κατηγορώντας για εθνικισμό και λαϊκισμό όποιον τολμάει να θέσει ενστάσεις και ερωτήματα. Στην πράξη η πολιτική και οικονομική ελίτ των Αθηνών, φαίνεται να έχει αποδεχθεί τις ράγες μιας κάποιας συνεννόησης και πασχίζει να χειραγωγήσει την κοινωνία ώστε να αποδεχθεί τις όποιες εξελίξεις. Η λογική του δεδομένου συμμάχου, που παρουσιάστηκε ως ασπίδα προστασίας απέναντι στην Τουρκία, μας έφερε στην αγκαλιά του Ερντογάν (που δυναμώνει και διεκδικεί ρόλο σε μια ευρύτατη γεωγραφία), και τώρα όλοι ελπίζουν ο Τραμπ να αργήσει να ασχοληθεί με την περιοχή μας, για να μην βρεθούν ξεκρέμαστοι, όπως τόσοι άλλοι «σύμμαχοι». Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη, η διαφάνεια, η ξεκάθαρη στρατηγική και οι σαφείς κόκκινες γραμμές, η προετοιμασία και η εγρήγορση της κοινωνίας είναι στοιχεία ισχύος.
